สี่สิบห้าปีก่อนพุทธศก

ราศีตกเพ็ญเดือนอาสาฬหะ

หลังพระพุทธองค์ทรงธรรมะ

บรรลุ “อริยสัจ” สี่ประการ

คือรู้ทุกข์-รู้ในเหตุแห่งทุกข์

เกิดแต่หมายได้สุขสนุกสนาน

รู้ถึงทางดับทุกข์สู่นิพพาน

รู้แนวทางแปดประมาณการพ้นกรรม

ทรงรำลึกถึงปัญจวัคคีย์

ผู้เคยมีอุปการนานเช้าค่ำ

เคยเชื่อในกิจพระองค์ทรงกระทำ

ว่าจักนำแสงสว่างทางปัญญา

ในยามที่พระองค์ทรงแสวง

เพื่อนำแสงสว่างชัดตัดตัณหา

ด้วยบำเพ็ญทุกกรกิริยา

พราหมณ์ทั้งห้าศรัทธามั่นไม่หวั่นใด

ครั้นยามที่พระองค์ทรงปรับเปลี่ยน

กลับวนเวียนฉันภัตตาหารอาศัย

อันเป็นเหตุเสื่อมศรัทธาถอยล่าไป

อาศัยในป่ามฤคทายวัน

ครั้นพระพุทธองค์ทรงสำเร็จ

พระสรรเพชุดาญาณอันแม่นมั่น

ทรงปรารภปัญจวัคคีย์พลัน

พระทรงธรรม์จึ่งเสด็จโปรดเทศนา

ณ วันเพ็ญเดือนแปดแผดรังสี

พุทธธรรมนำชีวีพราหมณ์ทั้งห้า

จนสำเร็จอรหันต์ญาณสัญญา

ณ แดนป่ามฤคทายวัน

เป็นวันครบพระไตรรัตนะ

เป็นกาละควรบูชาเอกมหันต์

ควรชาวพุทธทั่วหน้าบูชากัน

ละ-ลดสรรพ์อันตรายอบายมุข

ประกอบแต่ความดีเสริมชีวิต

เพื่อนิมิตใจกายให้เป็นสุข

แผ่กุศลผลดีหนีความทุกข์

ด้วยคุณธรรมทำนุกนิรันดร