หนึ่ง เมื่อกล่าวถึง “ภาษาไทยแห่งชาติ”

คำนึงถึง “เอกราช” ทางภาษา

“ภาษา” ไทยบ่งบอกชาติประกาศมา

มี “อักษร” ย้ำปัญญาเป็นเอกลักษณ์

มี “เลขไทย” ให้คนไทยได้ภูมิจิต

เป็นลายลักษณ์ตระหนักนิจพิสิฐศักดิ์

มีการ “กราบ”-การ”ไหว้” น้อมใจรัก

มี “รอยยิ้ม” พิมพ์พักตร์ประจักษ์ใจ

มี “ดนตรี” ดุรีย์ล้ำลำนำเสนาะ

แบบฉบับอันไพเราะเหมาะทุกสมัย

“นาฏศิลป์” รินระบำรำแบบไทย

มิด้อยกว่าชาติใดในแดนดิน

มีครรลอง “วัฒนธรรม” นำประเทศ

“ศิลปะ“ ทุกประเภทพิเศษศิลป์

มี “ขนบประเพณี” รี่เรื่อยริน

ใครยลยินชวนปลาบปลื้มลืมไม่ลง

หลายหลากปูม “ภูมิปัญญา” สามัญชน

ล้วนด่ำดื่มปลื้มกมลชวนใหลหลง

เป็นฐานรากจากประชาปัญญายง

ไทยธำรงคงนิรันดร์เนิ่นนานมา

สอง นับสิบปีที่ชาติไทยได้วิกฤติ

เศรษฐกิจก่อพิษภัยไปทั่วหล้า

ณ บัดนี้ไทยควรฟื้นคืนเวลา

ร่วมสืบสรรค์ภูมิปัญญาน่าภูมิใจ

จอมกษัตริย์ประสาทตรา “สุวรรณชาด”

เชิดชูเสกเอกราชชาติไทยให้

สัญลักษณ์จากแผ่นดิน “สินค้าไทย”

อนาคตปรากฏไกรไปนิรันดร์

“เสื้อทองแดง” แรงงานไทยราคาถูก

จะฝังปลูกจิตสำนึกระลึกมั่น

ประกาศเกียรติภูมิไทยเกริกไกวัล

ด้วยสร้างสรรค์สัญลักษณ์พิทักษ์ไทย