ถึง “วันเด็ก” แสนคำนึงนึกถึงลูกหลาน

ผู้สืบสานตระกูลไทยในวิถี

จากเยาว์ถึงเจริญวัยในชีวี

พ่อแม่มีแต่หวงห่วงทุกห้วงยาม

สิ่งแวดล้อมทุกวันนี้ร้อยสีอย่าง

ล้วนชวนสร้างกิริยาน่าหยาบหยาม

ทิ้งขนบประเพณีที่ดีงาม

เห่อเหิมตามทรามวิถีค่านิยม

ไม่รักนวลสงวนกายคล้ายโง่เง่า

ตามอย่างเขาด้วยแต่งกายไม่เหมาะสม

อวดสะดือถือว่าโก้โชว์สังคม

อวดเนื้อนมไม่สมค่ากุลสตรี

ทิ้งจรรยามารยาทขาดพินิจ

ไม่เคร่งคิดต้องตระหนักในศักดิ์ศรี

มุ่งแต่ดังหวังแต่เด่นว่าเป็นดี

ผู้ใหญ่ชี้หาว่า “เชย” เลยตามใจ

“ปูชนียบุคคล” เคยยกย่อง

มาหม่นหมองเพราะคนชั่วเกลือกกลั้วได้

พ่อโทรมลูกปลูกฝังเยี่ยงจังไร

คนห่มเหลืองคลุมร่างไว้เคลือบใจทราม

ครูขายยาเสพติดให้ศิษย์ชั่ว

ศิษย์เสียตัวชั่วเพราะครูขู่หยาบหยาม

แพทย์ฆ่าคนใกล้ชิดผิดนิยาม

โรคเลวร้ายล้วนลุกลามตามสังคม

แต่โลกนี้ก็มิใช่เลวร้ายสิ้น

ยังยลยินคนทำดีมากมีถม

หวังให้ลูกเป็นคนดีน่านิยม

ชวนชื่นชมสมที่เห็นเป็น “เด็กไทย”

ศิลปวัฒนธรรมนำชีวิต

ยังชูธงเป็นเข็มทิศชีวิตได้

สัญลักษณ์เอกราช “ชาติ”เกริกไกร

ประวัติศาสตร์ความเป็นไปในแหลมทอง

“ศาสนา”เป็นหลักธรรมน้อมนำจิต

ส่องชีวิตให้“ทำดี”ที่ผุดผ่อง

“กษัตริย์”เป็นศูนย์รวมใจให้ครรลอง

สาม“สถาบัน”นั่นแหละป้อง “ความเป็นไทย”