หนึ่ง มันคือความใฝ่ฝันเด็กบ้านนอก

ที่อยากออกจากประตูสู่โลกกว้าง

ทั้งทั้งที่มองไม่เห็นซึ่งทิศทาง

จะก้าวย่างข้างหน้าไปอย่างไรกัน

“เธอ” ปลอบว่าอย่าด้นดั้นฝันเกินจิต

จริง – “ชีวิตนั่นคือความใฝ่ฝัน”

แต่ – อย่าเขลาก้าวย่างอย่างดึงดัน

เพราะ “ใฝ่ฝัน” กับ “เพ้อฝัน” ต่างกันไกล

จงมองจริงไปโดยรอบขอบชีวิต

ใครคือผู้รู้ลิขิตชีวิตให้

เด็กบ้านนอก-กำพร้า-จน-ยากไร้

จะก้าวได้เธอต้องมีที่หยัดยืน

จงไปสอบชิงทุนไปศึกษา

เรียนวิชาฝึกหัดครูสู้ทนฝืน

เมื่อเธอมีวิชาครูปูเป็นพื้น

เหมือน “บัว” ตื่นรับแสงแห่งตาวัน

สอง ยังจำวันเก่าเก่าเหล่านั้นได้

“เธอ” เหมือนแม่แท้ที่ให้ได้ดั่งฝัน

ได้เรียนครู - อยู่ประจำ-สิ่งสำคัญ

เพื่อร่วมชั้นทั่วทุกเขตประเทศไทย

จบจากครูสู้ชิงทุนศึกษาต่อ

ได้เกิดก่อสมความฝันอันยิ่งใหญ่

ได้ทุนต่อในมหาวิทยาลัย

แหล่งเคยฝัน-เกินฝันไว้ในชีวิต

เมื่อจบได้ไปเป็นครูเรียนรู้โลก

ต่อสู้โชคพลิกชะตาฟ้าลิขิต

สร้างสะพานข้ามดาวพราวพิชิต

เหมือนนิมิต…เกินกว่าฝันในวันนี้

สาม กราบรำลึกถึง “เธอ” ผู้สู้สั่งสอน

ให้สังวรให้ตระหนักในศักดิ์ศรี

ทุกวันนี้ที่พบตนเป็นคนดี

“เธอ” ผู้ที่สอนสั่ง…นั่งกลางใจ

ยกหญ้าแพรกดอกมะเขือขึ้นเหนือเกล้า

“เธอ” คนเก่า-ในความหลังยังจำได้

“ครูทุกคน” ล้นพระคุณอุ่นหทัย

น้ำตาไหลกราบเท้าครูบูชาคุณ