คุณแม่หนาหนักเพี้ยง    พสุธา

คุณบิดรดุจอา-       กาศกว้าง

คุณพี่พ่างศิขรา      เมรุมาศ

คุณพระอาจารย์อ้าง    อาจสู้สาคร

(จากโคลง “โลกนิติ”-สมเด็จกรมพระยาเดชาดิศร)

นับตั้งแต่เกิดมาเป็นตัวตน

ซึ้งกมลว่าพ่อเป็นต้นไม้ใหญ่

ที่ปกป้องมิให้ลูกถูกผองภัย

ดูแลให้ลูกเป็นสุขได้ทุกครา

ตอนที่พ่อจากไปลูกวัยเด็ก

ลูกยังเล็กเกินกว่ารู้เดียงสา

เหลือแต่แม่แผ่อกป้องคุ้มครองมา

เลี้ยงลูกยาท่ามกลางความยากจน

แม่ไม่เคยได้ผ่านการศึกษา

แต่ก็เลี้ยงลูกยาท้าแดดฝน

ฝ่ากระแสวิปโยคทุกข์โศกทน

ลูกทุกคนพอปกป้องครองตัวมา

แม่โอบอุ้มคุ้มครองด้วยความรัก

เพื่อพิทักษ์ลูกให้ดีมีคุณค่า

แม่ไม่เคยทำร้ายแม้สายตา

ด้วยวาจารู้ว่ารักลูกจากใจ

ยิ่งเติบโตเมื่อลูกผ่านการศึกษา

แม่สอนว่า “เป็นคนดี” สิยิ่งใหญ่

การทำตนเป็นคนดีมิมีภัย

ผู้ที่ได้ผลความดีอยู่ที่เรา

ยิ่งการงานที่ยุ่งยากลำบากเหลือ

ประหนึ่งเชื้อเพลิงไฟในเตาเผา

เหล็กที่ผ่านไฟฟอนร้อนเริงเร้า

หลอมกล่อมเกลาเป็นเหล็กกล้าท้าโลกไกล

อันพระคุณแม่นี้มีเหลือล้น

เกินกมลลูกทดแทนแม้นเหมือนได้

กราบรำลึกแม่ทุกวัน*ตื้นตันใจ

แม้จากไปไกลลิบหกสิบห้าปี