“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย มนุษย์ผู้หลงใหลอยู่ในโลกียอารมณ์ผู้เพลิดเพลินอยู่ในความบันเทิงสุข อันสืบเนื่องมาจากความมึนเมาในทรัพย์สมบัติ ชาติตระกูล ความหรูหราฟุ่มเฟือย ยศศักดิ์และเกียรติอันจอมปลอมในสังคม ที่อยู่อาศัยอันสวยงาม อาหาร เสื้อผ้าอาภรณ์ที่ต้องใจ อำนาจและความทระนงตน ทั้งหมดนี้ทำให้บุคคลมีนัยน์ตาที่ฝ้าฟาง มองไม่เห็นความงามแห่ง
พระสัทธรรม

ความเมาในอำนาจเป็นแรงผลักดันที่มีพลังมากพอที่จะทำให้คนทำทุกสิ่งทุกอย่าง เพื่อให้มีอำนาจมากขึ้นพร้อมๆกันนั้นมันทำให้เขาลืมทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่แยแสต่อเสียงเรียกร้องของศีลธรรมหรือมโนธรรมใดๆ”

คำสอนของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า

จากหนังสือ “ใบไม้ในกำมือ”

ฝากคำสอนนี้ให้ใครก็ได้ที่กำลังมีอำนาจและใช้อำนาจอยู่ในขณะนี้ ไว้เป็นเครื่องเตือนใจในการทำงานด้วยอำนาจที่มีในมือ อาจช่วยให้หายฝ้าฟางจากดวงตาที่มองทุกสิ่งทุกอย่างโดยไม่มีขอบเขต ทุกอย่างต้องอยู่ภายใต้อำนาจของตน

อำนาจที่ได้มาอย่างไม่ถูกต้องตามระบบแบบแผนก็ดี หรืออำนาจที่ได้มาอยู่กับคนรวยที่ไม่บริสุทธิ์ก็ดี ส่วนรวมของบ้านเมืองเกิดความเดือดร้อนวุ่นวายได้ง่าย เพราะผู้ได้อำนาจมาใช้ดังกล่าว หัวใจของเขาจะถูกระบายให้ดำมืดลงไปทุกวันได้ถ้าไม่รู้จักยั้งคิด

คนที่เคยเห็นว่าดีอาจกลายเป็นคนไม่ดีไปได้ง่ายๆ

เหมือนนำมะลิซ้อนมาปลูก พอแตกใบอ่อนกลับกลายเป็นมะลิลาไปเสียฉิบดังคำกล่าวที่เคยได้ยินได้ฟังกันมาจากคนเก่าๆทั้งหลาย

แต่ในสมัยนี้มันไม่ใช่ “พอแตกใบอ่อนเป็นมะลิลา” เสียแล้ว เพราะสมัยนี้มันกลายมาเป็น “พอแตกใบอ่อนเป็นยอดกัญชา” เอาทีเดียวแหละ

กัญชาเป็นของเสพติด อะไรที่เป็นของเสพติดมักเป็นสิ่งไม่ดีทั้งสิ้นถ้าไม่ระมัดระวัง โดยเฉพาะเสพติดในอำนาจด้วยแล้วยิ่งต้องระมัดระวังให้มากขึ้น เพราะมันชักนำไปสู่ความทะยานอยากอย่างไม่สิ้นสุด

มันนำไปสู่การทำลายคนดีให้ท้อแท้ ทำลายความสามัคคีของผู้คนในบ้านเมือง แม้กระทั่งทำลายคุณธรรมความถูกต้องให้เสียหายอย่างน่าเสียดาย

ความทะยานอยากอย่างไม่มีขอบเขตนั้น เคยมีให้เห็นมาแล้วเมื่อสิบกว่าปีที่ผ่านมา จากการกระทำของคนที่ร่ำรวยขึ้นมาอย่างมหาศาลในชั่วเวลาไม่นาน ด้วยการทุจริตคดโกงในการทำธุรกิจและการใช้อำนาจทางการเมืองที่ได้มาอย่างไม่บริสุทธิ์โปร่งใส และใช้อำนาจนั้นจากการเอารัดเอาเปรียบมาโดยตลอดเพื่อประโยชน์ตน ประโยชน์ญาติพี่น้องและพรรคพวก

บ้านเมืองพังเสียหายยับเยินมาจนถึงทุกวันนี้

เพราะอำนาจที่ได้มา ถ้าอยู่กับคนรวยที่ไม่บริสุทธิ์ คนรวยที่ไม่น่าไว้วางใจ คนรวยที่ไม่มีคุณธรรมศีลธรรมเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวแล้ว บ้านเมืองย่อมเดือดร้อน

คนมีเงินหรือคนรวยนั้นมีด้วยกัน 2 แบบ

รวยดั้งเดิมกับรวยภายหลัง

รวยดั้งเดิมได้แก่ผู้ที่เกิดมาในตระกูลที่มั่งคั่ง เป็นเศรษฐีมีทรัพย์สินเงินทองอยู่แล้วอย่างมากมาย เอาไปลงทุนทำอะไรก็ประสบผลสำเร็จ เงินทองไหลมาเทมาไม่สิ้นสุด เป็นคนทำมาค้าขึ้น

ส่วนคนที่รวยในภายหลัง แม้ไม่ได้เกิดมาในตระกูลที่มั่งคั่งมาก่อน แต่ทำมาหากินด้วยความซื่อสัตย์สุจริตมีความขยันหมั่นเพียร ใช้เงินอย่างถูกทาง คบมิตรดี ดำเนินชีวิตอย่างเหมาะสมกับอัตภาพ

แต่คนที่รวยหรือเป็นเศรษฐีมหาเศรษฐีในชั่วพริบตาจากการเอารัดเอาเปรียบคนอื่น หรือร่ำรวยขึ้นในชั่วเวลาอันรวดเร็วจากการทุจริตคดโกง หรือจากการใช้อำนาจที่มีในมือทางการเมืองอย่างทะยานอยากตามใจชอบ อย่างที่เห็นกันมาในช่วงสิบกว่าปีที่ผ่านมาแล้วนั้น แม้จะดูเป็น “มะลิซ้อน” ในตอนแรก แต่แท้จริงแล้ว “พอแตกใบอ่อนเป็นยอดกัญชา” นั่นเอง

เพราะอำนาจได้มาถ้าไม่บริสุทธิ์ บ้านเมืองก็เสียหายและเดือดร้อน จากความทะยานอยากที่ไม่มีขอบเขตควบคุมด้วยคุณธรรมความถูกต้องใดๆนั่นเอง

วันนี้มาพูดกันถึงเรื่องอย่างนี้ ก็เพราะเห็นว่าบ้านเมืองของเรานั้น ไม่ใช่ของทดลองเล่น สักแต่ว่าใครจะมีอำนาจในมือและใช้อำนาจนั้นตามใจชอบ หรือตามใจที่ทะยานอยากอย่างไม่มีขอบเขต อยากมีอำนาจต่อไปเรื่อยๆ เพราะ “เมากัญชา” ใครแตะไม่ได้ ตั้งตัวเป็นศาล ตัดสินกันเองนั้น มันจะระบายจิตใจของตนให้ดำมืดลงไปเรื่อยๆจนมองไม่เห็นอะไร

จะเกิดความเสียหายทั้งแก่ตัวเองและบ้านเมืองได้

คำสอนของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ที่หยิบยกมาจากหนังสือ “ใบไม้ในกำมือ” ดังกล่าวข้างต้น ในตอนท้ายของคำสอนดังกล่าวยังสอนไว้อีกว่า

“วัตถุอันวิจิตรตระการตานั้น ช่วยเป็นเชื้อให้ความทะยานอยากโหมแรง กลายเป็นว่ายิ่งมีมาก ยิ่งอยากได้มาก แม้จะมีเสียงเตือนและเรียกร้องให้ใช้ความถูกต้องชอบธรรมให้มากกว่าความอยากของตนก็ตาม แต่บุคคลผู้รับรู้มีน้อยเกินไป สังคมมนุษย์จะวุ่นวายและกรอบเกรียมจนน่าวิตก”

ฝากไว้แก่ผู้มีอำนาจได้คิด

เพราะไม่อยากเห็น “ขึ้นต้นเป็นมะลิซ้อน พอแตกเป็นอ่อนกลายเป็นยอดกัญชา” ไปนั่นเอง

น.ต.ประสงค์ สุ่นศิริ