คอลัมน์นี้ได้รับหนังสือร้องเรียนจากประธานคณะผู้แทนพนักงานโรงงานมักกะสัน และประธานประชาคมคัดค้านการเช่าที่ดินมักกะสัน เพื่อแจ้งให้ทราบว่าโครงการรถไฟความเร็วสูง เชื่อม 3 สนามบิน คือ ดอนเมือง สุวรรณภูมิ และ อู่ตะเภาซึ่งอยู่ในขั้นตอนของการทำสัญญาระหว่างการรถไฟแห่งประเทศไทย กับกลุ่มธุรกิจเอกชน มูลค่าโครงการประมาณ 2.2 แสนล้านบาท ซึ่งประชาชนมีความกังวลต่อโครงการนี้ และภาคประชาชนไม่มีส่วนร่วม หรือรู้รายละเอียดว่า

1. ได้มีการศึกษาความเหมาะสมทางเทคนิคหรือไม่

2. ผลประโยชน์ของรัฐที่ลงทุน ภาครัฐและประชาชนได้ประโยชน์จากผลตอบแทนอย่างไร รวมถึงจะคุ้มค่ากับเงินงบประมาณของประเทศหรือไม่

3. การรถไฟจะได้รับผลเสียหายอย่างไรในด้านการซ่อมบำรุงและที่ดินซึ่งเป็นของโรงงานฯ

4. ผลกระทบต่อประชาชนในพื้นที่ตลอดโครงการรถไฟความเร็วสูง เชื่อม 3 สนามบิน

5. ประชาชนมีความกังวลต่อโครงการเชิงพาณิชย์ที่อยู่ในโครงการมีจำนวนพื้นที่ 850 ไร่ที่การรถไฟฯจะต้องส่งมอบให้แก่เอกชน

6. ให้รัฐบาลชะลอการลงนามในสัญญาโครงการนี้ไว้ก่อน จนกว่าจะมีการศึกษาเรื่องนี้เสร็จ

ทั้งนี้เรื่องดังกล่าวทั้งหมดนี้ ก็ได้ส่งไปให้นายกรัฐมนตรีและประธานสภาผู้แทนราษฎรด้วยแล้วเช่นเดียวกัน

คอลัมน์นี้ซึ่งได้รับเรื่องดังกล่าวด้วยเช่นเดียวกัน จึงขอนำมาลงให้ทราบทั่วกันด้วย ว่าผู้คนย่านมักกะสัน เขารู้สึกกันอย่างไรในโครงการนี้ซึ่งมีผลกระทบไปถึงความเป็นอยู่ของชาวบ้านที่อาศัยอยู่ และทำมาหากินอยู่ในบริเวณพื้นที่ดังกล่าว

ขอให้ผู้มีอำนาจหน้าที่ในเรื่องนี้ที่ทำสัญญาในโครงการรถไฟความเร็วสูงเชื่อมต่อ 3 สนามบิน คือ ดอนเมือง สุวรรณภูมิ และ อู่ตะเภา ได้พิจารณาความเห็นของชาวบ้านดังกล่าวในเรื่องนี้ด้วย โดยเฉพาะในเรื่องได้มีการสอบถามความเห็นของชาวบ้านที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ ดังกล่าวแล้วมากน้อยแค่ไหน ก่อนที่จะเข้าไปดำเนินการใดๆในพื้นที่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกรณีที่จะต้องมีการเวนคืนที่ดิน จนชาวบ้านต้องออกไปจากพื้นที่ที่อาศัยอยู่

รัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้งชุดนี้ และสภาผู้แทนราษฎรชุดนี้ ที่มาจากการเลือกตั้งจากประชาชน ย่อมเข้าใจดีว่าบ้านเมืองของเราขณะนี้และสภาพความเป็นอยู่ของผู้คนโดยเฉพาะในระดับล่างเป็นอย่างไร ตัวเองนุ่งอุ่น กินอิ่ม แต่ชาวบ้านยังอดอยากลำบากลำบน

ต้องหันไปดูและรับฟังปัญหาความเดือดร้อนของพวกเขา เพราะแต่ละชีวิตของพวกเขา แม้ชาวบ้านในระดับกลางก็ตามที่หาเช้ากินค่ำ ได้รับความลำบากในความเป็นอยู่ นุ่งไม่อุ่น กินไม่อิ่ม ไม่พอกินพอใช้ ต้องกู้หนี้ยืมสินมาใช้จ่ายอย่างที่เห็นๆกันอยู่

โดยเฉพาะผู้มีหน้าที่ในการบริหารราชการแผ่นดิน ซึ่งก็คือรัฐบาล หรือผู้ที่มีหน้าที่เป็นผู้แทนราษฎรที่ได้รับเลือกตั้งเข้ามาทำงานในสภานิติบัญญัติ สมควรจะได้ตระหนักถึงการทำงานในหน้าที่เพื่อประชาชน ผู้เสียภาษีมาให้ใช้จ่ายกันจน กินอิ่ม นุ่งอุ่น

เฉพาะอย่างยิ่งในปัญหาความเหลื่อมล้ำ ความไม่เป็นธรรมในสังคม และการผูกขาดทางเศรษฐกิจเพื่อประโยชน์ของกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง ที่กำลังขยายตัวและเกิดขึ้นมากมายในปัจจุบัน ซ้ำเติมชีวิตความเป็นอยู่ของผู้คนให้หนักขึ้นเรื่อยๆ

การกำหนดนโยบายใดๆของรัฐ ที่ไม่เอื้อต่อการกระจายรายได้ รวมถึงนโยบายประชานิยมที่ปูพรมด้วยภาษีของประชาชน ใช้งบประมาณแผ่นดินไปโดยไม่สอดคล้องกับความเป็นจริงของเป้าหมายที่ต้องแก้ไขจริงๆ อย่างเช่น ซื้อเรือดำน้ำ ซื้อรถถัง เป็นต้นไปภาวการณ์ทางเศรษฐกิจที่ย่ำแย่ไม่ดีในขณะนี้ซึ่งเป็นโอกาสให้เกิดการทุจริตคอร์รัปชั่นสูงเพื่อประโยชน์ตน

โครงการบางอย่างของรัฐที่มีการดำเนินงานไม่โปร่งใส เช่น การยกเว้นการปฏิบัติตามระเบียบว่าด้วยการจัดซื้อจัดจ้าง และการบริหารพัสดุภาครัฐ หรือมีการทำโครงการว่าจ้างไปเหมาขาใหญ่ให้มาเป็นผู้ดำเนินการ หรือวางโครงการซ้ำซ้อนกับโครงการของท้องถิ่นที่มีอยู่แล้วอย่างซ้ำซ้อนกันเพื่อประโยชน์บางอย่างของตน ก็ปรากฏให้เห็นอยู่หลายแห่ง

บางโครงการแก้ปัญหาหนึ่ง แต่สร้างอีกปัญหาหนึ่งก็มี โดยเฉพาะโครงการ อีอีซี ที่รู้จักกันดีว่าเป็นโครงการระเบียงเศรษฐกิจภาคตะวันออก โดยเฉพาะการยกเว้นภาษีเงินได้ส่วนบุคคลให้กับคนต่างชาติที่เข้ามาทำงาน เป็นการเอื้อกันอย่างน่าตำหนิที่สุด

โครงการที่ว่านี้ก็เป็นโครงการในสมัยรัฐบาลที่มาจากการรัฐประหารที่เพิ่งผ่านพ้นไปเร็วๆนี้ และผู้ดำเนินโครงการนี้ขณะนี้ก็ยังร่วมอยู่ในรัฐบาลชุดที่กำลังบริหารประเทศนั่นเอง

นโยบายอย่างนี้ต้องขอตำหนิ

เพราะเป็นเพียงผู้บริหาร ไม่ใช่ผู้ปกครอง ที่มีอำนาจเบ็ดเสร็จแบบเผด็จการในการสั่งตามใจชอบ

ผู้บริหารที่ดีต้องนึกถึงชาวบ้านตลอดเวลา

น.ต.ประสงค์ สุ่นศิริ