ความซื่อสัตย์สุจริตนั้นไม่มีคำว่ามากหรือน้อย หากแต่มีเพียงว่า “ซื่อสัตย์หรือไม่ซื่อสัตย์” เท่านั้น เหมือนคำว่า “ไม่โกง” “ไม่กิน” กับคำว่า “โกงกิน” คือจะกินเล็กกินน้อยมันก็คือ “โกงกิน”ทั้งนั้น แม้จะทุจริตนิดๆ หน่อยๆ มันก็ทุจริตอยู่นั่นเอง

บ้านเมืองของเราต้องบอบช้ำเสียหายอยู่ในทุกวันนี้ก็มาจากเรื่องของความไม่ซื่อสัตย์สุจริต โดยเฉพาะจากผู้มีหน้าที่ในการทำงานให้บ้านเมืองมาโดยตลอด ไม่ว่าจะอยู่ในตำแหน่งใหญ่หรือเล็ก ที่ทำงานกันเพื่อประโยชน์ตนหรือพรรคพวกมากกว่าประโยชน์ส่วนรวมไม่ค่อยจะนึกถึงคนอื่นที่เดือดร้อน หรือต้องมีความเป็นอยู่หรือทำมาหากินอย่างยากลำบากอย่างเช่นในขณะนี้ ต้องกล่าวได้ว่า “ความซื่อสัตย์สุจริต” เป็นเพียงตัวหนังสือที่เขียนไว้ให้อ่าน หรือให้พูดถึงเท่านั้น

แม้กระทั่งคำว่า “รัฐธรรมนูญฉบับปราบโกง” ที่โฆษณา

หรือแม้กระทั่งคำกล่าวปฏิญาณตนต่อพระมหากษัตริย์ที่ต้องกระทำก่อนปฏิบัติหน้าที่ ของผู้มีหน้าที่รับผิดชอบในการบริหารบ้านเมืองตามที่กำหนดไว้ในกฎหมาย ที่ว่าไว้ดังนี้

“ข้าพระพุทธเจ้า (ชื่อผู้ปฏิญาณ) ขอถวายสัตย์ปฏิญาณว่า ข้าพระพุทธเจ้าจะจงรักภักดีต่อพระมหากษัตริย์ และจะปฏิบัติหน้าที่ด้วยความซื่อสัตย์สุจริต เพื่อประโยชน์ของประเทศและประชาชน ทั้งจักรักษาไว้และปฏิบัติตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยทุกประการ”

เป็นคำปฏิญาณตนที่มีเนื้อหาสำคัญในลักษณะการสาบานตน

ถ้าผิดคำสาบานเมื่อไรก็เกิดเรื่องกับตัวเองในทางไม่ดี ซึ่งมีตัวอย่างให้เห็นมาแล้วมากมาย ที่ผู้สาบานตนดังกล่าวหลายคนหาแผ่นดินอยู่ไม่ได้ หรือต้องติดคุกติดตะราง

สาบานตนว่าจะปฏิบัติหน้าที่ด้วยความซื่อสัตย์สุจริต ไม่คดไม่โกง แต่ก็ยังเห็นความคดโกงจากผู้มีหน้าที่ในการบริหารบ้านเมือง ไม่ว่าตำแหน่งใหญ่หรือเล็กให้ได้ยิน ให้ได้เห็น หรือให้ได้สงสัยตลอดเวลาว่าจะไม่ซื่อสัตย์สุจริตในการได้มาซึ่งทรัพย์สินต่างๆในขณะนี้

ไม่มีอันตรายใดจะยิ่งใหญ่ไปกว่าอันตรายที่เกิดจากการลุแก่อำนาจ โดยใช้อำนาจบังคับประชาชนให้เดินตาม หรือปฏิบัติตาม เสมือนขี่บนหลังม้าและมีแส้คอยตีม้า หรือบังคับม้าให้ต้องทำตามความต้องการของคนขี่ เพราะการใช้อำนาจแบบนี้ในการปกครองบ้านเมืองนั้น ไม่มีความราบรื่นแน่นอน มีตัวอย่างให้เห็นมาเยอะแล้วในเรื่องที่ไม่อาจเข้าครองได้ตลอดเวลา จะต้องพ่ายแพ้และสูญเสียอำนาจในที่สุด ประชาชนซึ่งทนไม่ไหวจะต่อต้าน หรือออกมาขับไล่อย่างไม่เกรงกลัวอะไรดังอดีตที่ผ่านมา

แนวโน้มของเหตุการณ์ในบ้านเมืองขณะนี้กำลังเป็นไปอย่างนั้น

ไม่ควรลุ่มหลงและเริงใจไปกับอำนาจที่กำลังใช้อยู่

เพราะอำนาจเปรียบเสมือนอาวุธที่มีคม ถ้านำไปใช้อย่างขาดสติขาดความยับยั้งชั่งใจ ไม่ยอมฟังคำเตือนคำแนะนำที่ดีๆ อาวุธที่มีคมนั้นจะบาดตัวเองให้ได้รับอันตรายไม่รู้ตัว

ภายใต้บรรยากาศของการใช้อำนาจที่ได้มา นานพอที่ประชาชนในบ้านเมืองได้เห็นว่าเป็นอย่างไรในเรื่องที่เกี่ยวกับความสุจริต และความซื่อสัตย์ของคนมีอำนาจในการทำงาน

ทำงานให้เกิดประโยชน์ต่อผู้คนในบ้านเมืองอย่างตรงไปตรงมา ภายใต้บรรยากาศของความเดือดร้อนในชีวิตประจำวัน ที่ยากลำบากมากขึ้นในการทำมาหากินขณะนี้หรือทำงานกันตาม “มโน” จะพาไป หรือมีความซื่อสัตย์สุจริตมากน้อยแค่ไหนในตัวบุคคลที่ร่วมงานอยู่ในขณะนี้

ขณะนี้เชื่อว่าผู้คนส่วนใหญ่ในบ้านเมือง “รู้เท่า”และ “รู้ทัน”

“รู้เท่า” ถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาภายใต้การทำงานว่าเป็นอย่างไร แก้ไขปัญหาหนักๆ ของประชาชนส่วนใหญ่ที่แบกรับให้ผ่อนคลายลงได้มากน้อยแค่ไหน หรือยังไม่มีอะไรดีขึ้น

“รู้ทัน” ถึงสถานการณ์และวิธีการของการใช้อำนาจว่าเป็นอย่างไร เป็นไปด้วยความสุจริตมากน้อยแค่ไหน ทั้งต่อหมู่พวกของตนเอง หรือต่อบุคคลอื่น

ทั้งการ “รู้เท่า” และ “รู้ทัน” ของผู้คนในบ้านเมืองที่มีมากขึ้นดังกล่าวนี่แหละ ที่ทำให้เห็นว่าความเชื่อถือและความเชื่อมั่นของผู้คนในบ้านเมืองส่วนใหญ่ในขณะนี้ถอยลงไปเรื่อยๆ

ความตื่นตัวของประชาชนส่วนใหญ่ในบ้านเมืองขณะนี้ปรากฏให้เห็นมากขึ้นเรื่อยๆในรูปแบบต่างๆในลักษณะที่ต้องการให้ทำเรื่องนั้นเรื่องนี้ให้ดีขึ้น หรือกล้าที่จะรวมตัวกันปฏิเสธสิ่งที่พวกเขาไม่ต้องการจะได้เพราะนอกจากจะไม่เป็นประโยชน์ต่อพวกเขา หรือต่อชุมชนของเขา แต่เป็นประโยชน์แอบแฝงของคนบางคนในกลุ่มพวกคนถือปืน อย่างที่ปรากฏให้เห็นเรื่อยๆ ในขณะนี้ เป็นเรื่องที่จะมองข้ามไปไม่ได้เป็นอันขาด

เค้าลางแห่งความรุนแรงที่จะเกิดตามมาไม่ควรประมาท

การบริหารบ้านเมืองของผู้ถืออำนาจรัฐในขณะนี้จึงต้องใส่ใจเพิ่มขึ้นในการทำงานของตนและหมู่พวก

“ความมั่นคงทางด้านทหาร” เพียงอย่างเดียว ไม่สามารถทัดทานความเจ็บช้ำน้ำใจ และความหิวโหยในเรื่องปากท้องของชาวบ้านในขณะนี้ได้

“ความมั่นคงทางการเมือง” เพียงอย่างเดียว จะเกิดขึ้นไม่ได้ ถ้าพื้นฐานของประชาชนถูกละเลยในการมีส่วนร่วมอย่างแท้จริง

“ความมั่นคงทางเศรษฐกิจ” เพียงอย่างเดียวไม่สามารถระงับความเจ็บปวดจากการเอารัดเอาเปรียบของกลุ่มทุนสามานย์ได้

“ความมั่นคงทางสังคม” เพียงอย่างเดียวจะมีขึ้นไม่ได้ ถ้าละเลยอนาคตของประเทศในการสร้างคนให้มีคุณภาพ โดยเฉพาะคนที่กำลังเติบใหญ่

เป็นมิติแห่งความมั่นคงของชาติที่สำคัญและต้องเข้าใจให้ดีในการทำงานของคนมีอำนาจ ไม่ว่าจะมาจากปากกระบอกปืนหรือมาตามรูปแบบปกติ

น.ต.ประสงค์ สุ่นศิริ