หนึ่ง นอนคำนึงถึงถิ่นฐานที่บ้านเก่า

นานหลายปีที่เราเนาไกลบ้าน

คิดถึงทุ่งนาแล้งแดง “ดอกจาน”

เห็นเกวียนคลานฝุ่นฟุ้งทั่วทุ่งไกล

เห็นน้ำนองหน้านาคราไถคราด

เสียงตวาดควายทุยลุยคราดไถ

คลื่นยอดข้าวพราวลมพัดสะบัดใบ

ขจีใสไปสุดกู่สู่ขอบฟ้า

เห็นสีทองยองใยในหน้าเกี่ยว

หวามคมเคียวเพลงเกี่ยวข้าวหนาวหรรษา

แว่วเสียง “โหวด” หวิวก้องผ่านท้องนา

ลูกทุ่งเห่เสน่หาคร่าหัวใจ

เห็นแปลงผักเขียวขจีที่ท่าน้ำ

ธารสีทองใกล้ค่ำพลิ้วน้ำไหว

ยินกระดิ่งกริ่งกังวานหวานลมไกว

ภาพสวยใสในอดีตกรีดสำนึก

สอง โอ้หวานเอยหวานชื่นคืนวันเก่า

มาเร่งเร้าเผาหัวใจให้รู้สึก

ภาพพี่น้องข้างคลองเน่าเผาใจลึก

อึกทึกในสมองตรองตรึกตรา

ไกลกันกับตอซังกรังเกรอะทุ่ง

ควันไฟหม่นวนมุ่งพุ่งสู่ท่า

จ้าจักจั่นเจื้อยแจ้วแนวพนา

เตือนตอนย้ำเพลาสายัณห์แล้ว

เสียงกระดิ่งกริ่งดังกังสดาล

กังวานหวานรื่นระงมผ่านลมแผ่ว

เห็นทิวไต้ไหวระยิบพราวพริบแพรว

วาววับแววแล้วแผ่วโผยรื่นโรยไป

สาม จะหลับตาลืมตาไม่คลาดแคล้ว

ยินเสียงแว่วชวนหมองน่าร้องไห้

แม้นวิถีที่ “แม่มูน” อาจสูญไป

แต่ต้องสร้างสังคมใหม่ให้ “บ้านเฮา”

ที่อีสานหวานไมตรีญาติพี่น้อง

แม้ครรลองชีพวิถีที่ก่อนเก่า

ประเพณีดีงามความเพริศเพรา

เพรียกพวกเรากลับสู่ที่ “โขง-ชี-มูน”

ข้างทำเนียบใช่ที่เนาให้เราสุข

กลับถมทุกข์ท่วมทวีมิเสื่อมสูญ

กลับไปสู่อ้อมกอดแม่แผ่เกื้อกูล

ดับอาดูรด้วยวิถีควรมี-เป็น