ชื่อเรื่องวันนี้เป็นชื่อเรื่องที่จะนำมาพูดในวันนี้เพราะเป็นความจริงในเหตุผลว่า คนเป็นผู้นำในการบริหารบ้านเมืองจะเป็นตัวชี้วัดให้เห็นถึงเรื่องที่ว่า บ้านเมืองที่อยู่ในอำนาจหน้าที่ของคนเป็นผู้นำในการบริหารนั้นจะเป็นอย่างไร คือดีหรือไม่ดี

ถ้าบ้านเมืองมีผู้นำแบบขี้เมาสวดมนต์ ก็อย่าหวังเลยว่าบ้านเมืองจะไปด้วยดี ตรงทิศตรงทางตรงเป้าหมาย เพราะมนต์ที่สวดนั้นจะสะเปะสะปะไปตามฤทธิ์เมาของขี้เมาสวดมนต์คนนั้น เปรียบเสมือนผู้นำซึ่งบริหารบ้านเมืองไปตามฤทธิ์เมาแห่งอำนาจที่มีอยู่

บ้านเมืองเป็นอย่างไร ประชาชนในบ้านเมืองได้รับผลดีขึ้น หรือยังไม่ดีเลยนั้น ทุกคนเห็นอยู่แก่ใจ เสียงบ่นเสียงว่าและเสียงด่าได้ยินกันมากขึ้นตามลำดับ

โดยเฉพาะเสียงบ่นเสียงว่าดังต่อไปนี้

1. การแก้ไขปัญหาทางเศรษฐกิจใช้วิธี “โปรยทาน”

เมื่อเงินฝืดก็แก้ด้วยการทุ่มเงินมาหนึ่งก้อน ซึ่งจะไหลกลับไปยังที่มา หรือแหล่งเงินทุน หรือธนาคารที่รัฐกู้มา เป็นการแก้ไขเพื่อช่วยคนรวยมากกว่าคนจน

2. ศาสตร์พระราชาไม่เคยได้ทำตามเลย

วิธีแก้ไขที่ทีมเศรษฐกิจได้นำมาใช้ทุกครั้งคือ “ประชานิยม” ไม่ใช่ความพอเพียง หรือความพอดีแบบทางสายกลาง แต่เป็นสายสุดโด่ง แจกด้วยเงินรัฐ เพื่อให้คนชอบ

3. ยังไม่มีการปฏิรูปใดๆเกิดขึ้น

ประเทศไทยก็ยังเหมือนเดิม โดยเฉพาะระบบราชการที่ไม่มีการยกเครื่องใหม่ ข้าราชการก็ต้องเป็นขี้ข้าของพวกคนมีอำนาจ หรือนักการเมืองเลวๆที่มีอำนาจอยู่ต่อไป

4. การถ่วงดุลอำนาจที่ประชาชนมีส่วนร่วมยังไม่มี

รัฐธรรมนูญฉบับนี้เทอำนาจให้ฝ่ายบริหาร และยังคงมีอำนาจต่อไปในวันข้างหน้าตามรัฐธรรมนูญฉบับนี้ ซึ่งเท่ากับว่าประเทศไทยยังไม่พ้นการเมืองอุบาทว์

หยิบยกมาให้ฟังอีกครั้งหนึ่งในวันนี้เพราะเห็นว่ามีเนื้อหาที่สมจริงกับความเป็นไปของบ้านเมืองขณะนี้ยังไม่มีอะไรดีขึ้นกับผู้คนในบ้านเมืองที่ยังยากจนข้นแค้น โดยเฉพาะผู้คนในระดับล่างที่มีจำนวนมากที่สุดในประเทศขณะนี้

ขอให้ผู้มีอำนาจในการบริหารบ้านเมืองสนใจบ้าง เหลียวหลังไปดูว่าการทำงานของตนที่ผ่านมาเป็นอย่างไร เพื่อหาทางแก้ไขและจัดการให้ถูกต้อง

บางเรื่องที่ยังไม่ควรทำในขณะนี้เพราะไม่มีเงิน ก็ควรต้องหยุดไว้ก่อนอย่าเพิ่งทำ เช่น ซื้อเรือดำน้ำ สร้างรถไฟความเร็วสูง เอาที่เอาทางบางพื้นที่ไปให้พวกต่างชาติโดยหวังให้เขามาลงทุน ยกประโยชน์หลายอย่างให้เขาโดยไม่นึกถึงวันข้างหน้า

บางคนที่รับผิดชอบทางเศรษฐกิจออกมาพูดจาในลักษณะที่ว่าต้องสร้างยอดบนให้ใหญ่โตก่อนโดยไม่คำนึงถึงส่วนล่างที่เป็นฐานหลักในการรองรับยอดบน ซึ่งถ้าเป็นอย่างนี้ก็มีแต่พังทลายเพราะฐานล่างที่รองรับไม่แข็งแรงพอ

อย่างที่ “คุณธีระชัย ภูวนาถนรานุบาล” อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง เคยพูดเตือนไว้ว่า

“...การดำเนินนโยบายเศรษฐกิจของรัฐบาลตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา สามารถแบ่งออกได้เป็น 2 ไม่ คือ “ไม่กระจาย” และ “ไม่พอเพียง” กับ “1 มุ่ง” คือ มุ่งหาประโยชน์ทางการเมือง และผลประโยชน์ที่เกิดขึ้นจากการดำเนินนโยบายของรัฐบาลยังคงกระจุกตัวอยู่ที่ระดับบน...”

นี่คือความเห็นของผู้รู้และผู้ชำนาญในการบริหารทางเศรษฐกิจในบ้านเรา ที่ผู้มีอำนาจหน้าที่บริหารบ้านเมืองอยู่ในขณะนี้ต้องรับฟังบ้าง

อย่าใช้แต่วาทกรรมพูดอย่างนั้นอย่างนี้ให้เชื่อถือ เพราะในภาพรวมของสถานการณ์บ้านเมืองขณะนี้ที่อยู่ในอำนาจของคนถือปืน ยังไม่มีอะไรดีขึ้นจริงๆ

ความวิกฤติต่างๆยังคงมีอยู่อย่างต่อเนื่อง

เหมือนไฟที่ยังคงไหม้บ้านยังไม่ดับ และบางแห่งก็ลุกโชนขึ้นมาอีก เฉพาะอย่างยิ่งในความวิกฤติทางเศรษฐกิจ ผู้คนยากจนลงไปกว่าเดิม นำมาซึ่งความเสื่อมศรัทธาเชื่อถือในตัวผู้นำและคณะผู้บริหาร
บ้านเมืองในขณะนี้

จะพูดจาอะไรในการอวดตัว อวดสรรพคุณอย่างนั้นอย่างนี้ในภาวการณ์อย่างนี้ ต้องระมัดระวังให้ดี และมีความเหมาะสมตามข้อเท็จจริง และต้องระลึกตลอดเวลาว่า “กลองที่จะดังนั้น ต้องมีคนตี แต่กลองอัปรีย์มันดังเอง”

ผู้นำหรือผู้บริหารงานบ้านเมืองที่ดีนั้น ต้องทำตัวให้เป็นตัวอย่างที่ดีของประชาชน ในยามที่ประชาชนเหนื่อยยากและทุกข์ยาก ก็ต้องรู้จักทำงานแก้ไขปัญหาให้กับพวกเขาด้วยการไม่ฟุ่มเฟือยเงินทองที่มาจากภาษีของชาวบ้าน จะกินจะใช้จ่ายอะไรจากเงินหลวงก็ต้องรู้จักบันยะบันยัง เอาใจใส่ดูแลกำกับลูกน้องในบังคับบัญชาให้ถือตาม ปฏิบัติตามด้วย

เพราะถ้าผู้นำไม่ดี บ้านเมืองก็ยากจะดีตาม อย่างชื่อเรื่องวันนี้นั่นเอง

น.ต.ประสงค์ สุ่นศิริ