วันนี้ขอพูดให้ผู้มีหน้าที่รับผิดชอบในการปฏิบัติงานให้ บ้านเมือง ไม่ว่าฝ่ายบริหารหรือฝ่ายนิติบัญญัติได้รับฟังว่า จะคิดจะทำอะไรก็ขอให้นึกถึงประชาชนบ้างว่า ขณะนี้เป็นอย่างไรในชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเขา และประชาชนจะได้อะไรที่ดีขึ้นบ้างในการดำรงชีวิต

ขออย่าเพียงคิดว่าพวกตนจะได้อะไร

มีกิน มีใช้ จากเงินภาษีของชาวบ้าน

ประชาชนเลือกพวกตนเข้ามาเพื่อทำงานและช่วยแก้ไขปัญหาให้พวกเขาตามอำนาจหน้าที่ที่มีอยู่ โดยยึดเอาประชาชนเป็นศูนย์กลางในการแก้ไขปัญหาอย่างจริงจังเหมือนในช่วงสี่ห้าปีที่ผ่านมาจากการรัฐประหารนั้น ผู้คนในประเทศยังคงมีชีวิตความเป็นอยู่จากการทำมาหากินเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะในเรื่องใหญ่ๆที่เห็นชัดเจน คือ

1. ความเหลื่อมล้ำระหว่างคนรวยกับคนจนมีมากขึ้น

2. มหาเศรษฐีหน้าเดิมๆร่ำรวยมากขึ้น แต่คนไทยส่วนใหญ่ในประเทศยังอยู่ใต้เส้นความยากจน

3. คนไทยสามในสี่ของประเทศไม่ได้เป็นเจ้าของที่ดิน

4. คนไม่มีงานทำต้องตกงานเพิ่มมากขึ้นตามลำดับ

เอาแค่ 4 อย่างนี้ก็พอที่แสดงให้เห็นถึงการทำงานของผู้มีอำนาจหน้าที่ในการบริหาร หรือผู้มีหน้าที่ในฝ่ายนิติบัญญัติในระยะที่ผ่านๆมา ทำงานกันอย่างไร

โดยเฉพาะในเรื่องความทุจริตคดโกงและประพฤติมิชอบของผู้มีอำนาจหน้าที่ในหลายๆแห่ง ขยายตัวเติบโตขึ้นเรื่อยๆ แม้จะมีองค์กรที่มีหน้าที่ทำงานตรวจสอบความโปร่งใสในการทำงานก็ตาม ยังไม่วายถูกแทรกแซงจากผู้มีอำนาจ

ถ้ามีการบริหารและทำงานกันอย่างยึดเอาประชาชนเป็นศูนย์กลางในการทำงานแก้ปัญหาโดยเฉพาะการตั้งกฎกติกาให้ปฏิบัติได้จริงในเรื่องการให้ประชาชนมีส่วนร่วมในการตรวจสอบความโปร่งใสอย่างจริงๆ จังๆ แล้ว บ้านเมืองและประชาชนคงดีขึ้นกว่านี้

อย่าเอาแต่ “อิ่มจังตังค์อยู่ครบ”

ความเบื่อหน่ายของประชาชนในบ้านเมืองกำลังขยายตัวมากขึ้นเรื่อยๆ ในขณะนี้ กับพวก“อิ่มจังตังค์อยู่ครบ”

ใช้วิธีการโปรยทานในการแก้ไขปัญหาปากท้องของผู้คนที่ยากจน เพื่อให้ชาวบ้านรักด้วยเงินภาษีของชาวบ้านนั่นเอง

ถ้าไม่เฝ้าระวังให้ดีในเรื่องต่างๆดังที่กล่าวมา โดยเฉพาะการแก้ไขปัญหาที่ต้นเหตุ ถ้าไม่จัดการแก้ไขอย่างจริงจังแล้ว ปัญหาต่างๆจะยังคงมีอยู่ต่อไปเรื่อยๆ

นอกจากนี้แล้ว ผู้ที่กำลังเข้ามารับหน้าที่ในการบริหารบ้านเองขณะนี้ สมควรเข้าใจให้มากขึ้นว่า ค่านิยมที่ดีงามของบ้านเมืองที่เคยมีมาแต่ก่อนนั้น ขณะนี้กำลังถูกทำให้เสียหายลงไปเรื่อยๆ รวมทั้งขนบธรรมเนียมประเพณีดั้งเดิมของเราได้ถูกบิดเบือน อันเป็นผลมาจากการไหลบ่าเข้ามาในยุคแห่งโลกาภิวัตน์ ส่งผลให้สังคมไทย หันไปสู่วัตถุนิยม และให้ความสำคัญแก่ศีลธรรมและวัฒนธรรมอันดีงามที่เคยมีน้อยลงเรื่อยๆ ทั้งในการใช้ชีวิตประจำวัน และการมีความสัมพันธ์กับผู้อื่น ความมีไมตรีน้ำใจระหว่างกันน้อยลง มีการแก่งแย่ง เอารัดเอาเปรียบกันมากขึ้น ขาดความสามัคคี ไม่เคารพในสิทธิ์ของผู้อื่นขาดการยึดถือประโยชน์ส่วนรวม

การเข้าถึงบริการของรัฐเกิดความเหลื่อมล้ำ

ประชาชนในเมืองใหญ่มีโอกาสมากกว่าในชนบท

ทั้งหลายทั้งปวงดังกล่าวนี้ฝากให้คณะผู้บริหารบ้านเมืองที่กำลังเข้ามารับผิดชอบขณะนี้ได้รับรู้ทราบไว้ด้วย

ถ้าไม่รู้จะเริ่มอย่างไรดี ก็ขอให้นึกถึงเรื่อง“เศรษฐกิจพอเพียง” ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 9 ซึ่งทรงสอนไว้

โดยเฉพาะในเรื่องต่อไปนี้

“...เสริมสร้างความเข้มแข็งเพื่อเป็นรากฐานในการพัฒนาประเทศ ที่สำคัญได้แก่การมุ่งสร้างภูมิคุ้มกันตั้งแต่ระดับปัจเจกชน ครอบครัว และชุมชน บริหารประเทศให้เกิดความเป็นธรรมในสังคม ให้ความสำคัญแก่การพัฒนาระบบราชการและข้าราชการ โดยยึดหลักธรรมาภิบาลเพิ่มประสิทธิภาพการกระจายอำนาจให้กับท้องถิ่น พัฒนากลไกป้องกันและปราบปรามการทุจริตประพฤติมิชอบอย่างมีส่วนร่วม ส่งเสริมให้ประชาชนทุกระดับมีโอกาสเข้าถึงกระบวนการยุติธรรมอย่างเท่าเทียมกัน สร้างความเป็นธรรมในการเข้าถึงทรัพยากร ควบคู่ไปกับการปลูกจิตสำนึก ค่านิยมประชาธิปไตยแก่ประชาชนทุกกลุ่ม...”

นี่คือเรื่องใหญ่ๆและปัญหาใหญ่ๆที่นำมาฝากคณะผู้บริหารบ้านเมืองชุดใหม่ที่กำลังจะเกิดขึ้น ได้ช่วยนำไปพิจารณาในการทำงานครั้งนี้

ถ้าทำได้แม้ไม่หมด ก็คงดีกว่าการไม่ทำอะไรเลย และจะทำให้บ้านเมืองต้องเสียเวลาไปอีกอย่างน่าเสียดาย

น.ต.ประสงค์ สุ่นศิริ