จุดตะเกียง เปิดหน้าต่าง แสงสว่างเห็นข้างหน้า

เหมือนเปิดหู เปิดตา หาวิธี

เอาแต่โกรธ ใช้อำนาจ ใช่ของดี

ประชาชี เบื่อขี้หน้า ด่าว่าเอา

“แต่งเอง”

ฝากกลอนแต่งเองข้างต้นนี้ให้กับผู้ใช้อำนาจทั้งหลายในบ้านเมืองขณะนี้ไปพินิจพิจารณาในการทำงานด้วย โดยเฉพาะในท่ามกลางความสับสนวุ่นวายและปัญหาหลายอย่างที่กำลังเกิดขึ้น และทยอยตามกันมาเหมือนคลื่นลมที่ไม่รู้จบ

ทั้งยังมีท่าทีจะขยายตัวออกไปเรื่อยๆ จากการบริหารจัดการที่ไม่รู้จักดึง ไม่รู้จักผ่อน ให้เข้ากับกระแสลมที่กำลังพัดจัดเข้ามาทุกด้านในขณะนี้

เหมือนการเล่นว่าว ถ้าไม่มีลมเราก็ต้องวิ่งช่วย เมื่อว่าวติดลมแล้วก็ต้องรู้วิธีดึง วิธีผ่อน แม้ลมจะแรงถ้ากระตุกไม่ดี ว่าวก็หัวปักดินได้ เพราะฉะนั้นศิลปะการผูกใจคน โดยเฉพาะการรับฟังความเห็น ความต้องการของประชาชน เพื่อแยกแยะในสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อส่วนรวมแล้ว ว่าวก็หัวปักดินได้จากแรงของลม

การใช้อำนาจไม่ผิดอะไรกับการเล่นว่าว จะติดลมหรือลอยลมอยู่ได้นานเท่าไรก็อยู่ที่คนชัก ถ้ามีประชาชนเป็นแรงส่งแรงหนุนแล้ว ผู้มีอำนาจก็ลอยอยู่ได้เหมือนว่าว แม้เมื่อแรกเริ่มใหม่ๆที่เข้ามาทำงานจะต้องเหนื่อยหน่อยก็เป็นเรื่องธรรมดา เหมือนว่าวเมื่อแรกเริ่มเล่นก็จะต้องออกแรงวิ่งช่วยก่อนที่จะมีแรงลมหนุนช่วย คนชักกับแรงหนุนจึงเป็นของคู่กันเสมอในภารกิจที่ต้องการความสำเร็จ

เฉพาะอย่างยิ่งอย่าเป็นคนที่ลืมตัว

เพราะการลืมตัวมักจะก่อให้เกิดเรื่องไม่ดี หรือสิ่งเลวร้ายทั้งหลายย้อนกลับมาถึงตัวได้เสมอ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของความประมาท ความดื้อ ความยโส ความเย่อหยิ่ง หรือความอวดดี

ความประมาทคือความโง่ที่จะพาสู่ความฉิบหาย ความดื้อคือความโง่ที่ไม่ยอมรับความจริงที่ดีกว่า ความยโสคือความโง่ที่หลงทาง ความหยิ่งคือความโง่ที่หลงฝัน และความอวดดีคือความโง่ที่หลงโลก หรือหลงในอำนาจ

แต่ละอย่างดังกล่าวไม่ดีทั้งสิ้นกับใครก็ได้ ที่มีคุณสมบัติดังกล่าวติดตัว ไม่ว่าผู้นั้นจะมีอำนาจและตำแหน่งหน้าที่ใหญ่โตแค่ไหน เพราะเขาจะเป็น “คนโง่ที่ครบวงจร”

ผู้คนส่วนใหญ่ในบ้านเมืองได้ตั้งความหวังไว้อย่างสูงขณะนี้ ว่าจะช่วยขจัดสิ่งเลวร้ายทั้งหลายออกไปได้ เพื่อนำความสุขมาสู่ประชาชน

การเป็นคนไม่ลืมตัวจึงเป็นสิ่งสำคัญมาก

เพราะการลืมตัวทำให้ขาดสติในการใช้อำนาจ เป็นบ่อเกิดแห่งความหลงใหลและทำอะไรตามอำเภอใจยิ่งไม่ระมัดระวังคำป้อยอ คำสอพลอจากคนรอบข้างที่มักมีประโยชน์อื่นแอบแฝงซึ่งตัวเองไม่รู้ด้วยแล้ว ก็จะยิ่งนำความเสียหายตามมาถึงตนได้แน่

จะอยู่ได้นานหรือไม่นาน ไม่ใช่ที่โรดแมป

แต่อยู่ที่มีความปรารถนาดีต่อประชาชนเป็นหลัก

การบริหารงานทุกด้าน ไม่ว่าจะเป็นด้านเศรษฐกิจ สังคม การเมืองภายใน การเมืองต่างประเทศ และความมั่นคง นั้น ต้องมีความปรารถนาดีต่อประชาชนเป็นที่ตั้ง ว่าประชาชนผู้เป็นเจ้าของประเทศนั้นต้องได้รับผลประโยชน์ เป็นผลประโยชน์ของส่วนรวมจริงๆ ไม่ใช่ผลประโยชน์ของตนกลุ่มใดเป็นการเฉพาะ

ที่ผ่านมา ผู้คนส่วนใหญ่ในบ้านเมืองยังเห็นว่า แม้ความสงบจะเกิดขึ้นบ้างจากความวุ่นวายต่างๆในท้องถนนก็ตาม แต่ปัญหาใหญ่ๆที่ยังวิกฤติอยู่ทั้งเก่าและใหม่ที่กำลังทยอยเข้ามาเรื่อยๆในขณะนี้นั้นยังคงมีต่อเนื่อง โดยเฉพาะปัญหาทางด้านเศรษฐกิจ สังคม ที่มีผลกระทบต่อการดำรงชีวิตประชาชนในแต่ละวันซึ่งนับวันจะมีมากขึ้นในขณะนี้นั้น ล้วนเป็นผลมาจากการบริหารจัดการที่ไม่ได้เรื่องของผู้มีหน้าที่ในเรื่องดังกล่าว ซึ่งมีทั้งการขาดประสิทธิภาพในความรู้ความเข้าใจ หรือถูกขัดขวาง ถูกถ่วงเวลาจากผู้ที่กำลังจะสูญเสียประโยชน์ที่เคยได้

บ้านเมืองขณะนี้จึงยังคงมีอันตรายหลายเรื่อง

การรู้จักแยกมิตรแยกศัตรูนั้น เป็นเรื่องสำคัญมาก ไม่ใช่เอะอะ โวยวาย เกรี้ยวกราดไปกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง หรือ “ผลักมิตรไปเป็นศัตรู” อยู่เรื่อยๆเพราะไม่ชอบใจในคำเตือน คำแนะนำ หรือคำถามที่ผู้คนทั้งหลายอยากรู้ อยากฟังความเห็น

โดยเฉพาะกับสื่อมวลชนแขนงต่างๆ ในขณะนี้ซึ่งการใช้อำนาจจัดการกับสื่อต่างๆ นั้นต้องใคร่ครวญและระมัดระวังให้ดี เพราะสื่อแต่ละประเภทนั้นมีมวลชนของตน การทะเลาะกับสื่อหรือการใช้อำนาจกับสื่อก็เท่ากับทะเลาะกับประชาชนนั่นเอง

การทำงานทางการเมืองที่ไม่เคยร่ำเรียนมาหรือมีประสบการณ์มาก่อน เหมือนนำเรือออกท้องทะเลใหญ่ที่หาความแน่นอนอะไรไม่ได้จากคลื่นลมยิ่งทะเลการเมืองในขณะนี้ด้วยแล้วมีคลื่นลมแรงจัด ทั้งบนผิวน้ำและใต้น้ำ

“เรือแป๊ะ” ลำนี้เดินไปข้างหน้าได้ยากยิ่ง

ไม่ผิดอะไรกับการทอดสมอรอพายุใหญ่ที่กำลังมา

น.ต.ประสงค์ สุ่นศิริ