ประโยคที่ว่า “งานเลี้ยงต้องมีวันเลิกรา” ถือเป็นวาทกรรมยอดดังที่ถูกนำไปใช้ในทุกชาติทุกภาษา โดยถือว่าเป็นสัจจะวาจาที่ “จริงที่สุด”

แถมมี “หัวไอ้เรือง” บางรายในบ้านเราทำการ “ต่อเติมเสริมฝอย” ให้ประโยคดังกล่าวมีสีสันฉูดฉาดเพิ่มขึ้นว่า “งานเลี้ยงต้องมีวันเลิกรา การร่ำสุราย่อมมีวันหมดไห”

จากวาทกรรม “สุดจริง” ดังกล่าว เราจึงได้ข่าว “ผู้เฒ่าปากจู๋เนคไทแดง” ที่จัดงานเลี้ยงกับทีมกฎหมายของตนในงาน “ขี้แพ้ชวนตี” โดยต่างเมาเบอร์เบิ้นกันอย่างดุดัน ที่สุดงานเลี้ยงดังกล่าวก็เริ่มโรยรา เพราะทุกคนต่างเมาเบอร์เบิ้นจนแทบสลบ

จึงไม่น่าประหลาดใจที่ “ท่านปากจู๋” ได้โบกมือให้ “นางเอมิลี เมอร์ฟีย์” ผู้อำนวยการจีเอสเอที่ “สุดซี้”ให้ทำการเก็บถ้วยเก็บชามและปัดกวาดสถานที่จัดงานให้เรียบร้อย เพื่อให้ “ทีมงานของลุงไบเดน ว่าที่ประธานาธิบดีคนที่ 46 เข้ามาถ่ายโอนอำนาจได้อย่างสะดวก”

“การที่ผู้เฒ่าปากจู๋เปิดไฟเขียวให้นางเอมิลีเมอร์ฟีย์ เริ่มงานถ่ายโอนอำนาจให้แก่ทีมงานของไบเดน” เท่ากับเป็นการยืนยัน นั่งยัน นอนยันและตีลังกายันว่า “งานเลี้ยงขี้แพ้ชวนตีได้เลิกราแล้ว”

วาทกรรม “งานเลี้ยงต้องมีวันเลิกรา” นั้น ดูเหมือนสื่อในบ้านเราได้นำไปเปรียบเทียบกับ “ม็อบคณะราษฎร 63 ที่กำลังจัดงานเลี้ยงจาบจ้วงสถาบันอย่าง
เข้มข้นว่า “งานเลี้ยงดังกล่าวก็จะต้องถึงเวลา “เลิกรา” ในไม่ช้า

“ก่อนที่งานเลี้ยงดังกล่าวจะเลิกรา ไหปลาร้าจะถูกใช้เลี้ยงจนเกลี้ยงไห” สื่อบางรายได้ทำนายไว้ว่าแกนนำม็อบทั้งหลายคงจะเมามายจนถูกจับตรวจวัดแอลกอฮอล์ ในขณะที่ “ไอ้โม่ง” เจ้าภาพตัวจริง คงจะ “หลบวูบ” หนีออกจากงาน เบี้ยวทั้งค่าเหล้าและค่าอาหารชัวร์

สรุปแล้ว งานเลี้ยงของผู้เฒ่าเนคไทแดง คงเลิกราไปแบบ “ไบเดน” ไม่ตามล้างตามเช็ค

ส่วนงานเลี้ยงคณะราษฎร 63 จบท้ายจะ “เลิกงานแบบไหน?” คงต้องถาม “ตำรวจ” ซึ่งเป็นเจ้าภาพร่วม

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม