ถ้าใครพูดถึง “ไข่” ขึ้นมาอย่างลอยๆ ผู้ฟังทุกรายจะพุ่งเป้าไปที่ “ไข่ไก่” ทันที

ทั้งนี้เพราะ “ไข่ไก่” ถือเป็นตัวแทนของ“ไข่ทั้งปวง” ก็ว่าได้ ชนิด “ไม่มีคนชาติใดไม่บริโภคไข่ไก่ และไม่มีลัทธิและศาสนาใดต่อต้านการหม่ำไข่ไก่”

แม้แต่ปัญหาโลกแตก ที่โยนคำถามเข้าใส่กัน คือ “ไก่กับไข่ ใครเกิดก่อนกัน” ก็ยัง“จับเอาไข่ไก่มาเป็นตัวประกันในการตั้งคำถาม”

ไม่มีดอกครับ ที่ “ไอ้เรืองหัวแหลม” คนไหนจะหลับหูหลับตาถามว่า “เป็ดเกิดก่อนไข่ หรือไข่เกิดก่อนเป็ดกันแน่”

อีหรอบเดียวกับที่นักการเงินระบุว่า “การกระจายเงินของคุณในหลายๆ ด้าน เท่ากับคุณกระจายไข่ไก่ไปไว้หลายตะกร้า ถ้าไข่ตะกร้าไหนเกิดอุบัติเหตุจนแตกไป ก็ยังมีไข่ไก่ในตะกร้าอื่นที่ปลอดภัยไว้รับประทาน”

สุภาษิตหลายชาติในเอเชียต่างเปรียบเทียบคล้ายกันว่า “ไข่แตกจากข้างนอก บ่งบอกว่าความตายกำลังมาถึง ไข่แตกจากข้างใน บ่งบอกว่าชีวิตใหม่กำลังอุบัติขึ้น”

โดยแปลได้อย่างตรงไปตรงมาคือ “ไข่แตกจากข้างนอก” ถ้าไม่รีบนำไข่ไปประกอบอาหารไข่จะเน่าเสียในไม่ช้า ในขณะที่ “ไข่แตกจากข้างใน” เกิดจากลูกเจี๊ยบที่อยู่ในไข่ เจาะเปลือกไข่เพื่อที่จะเป็น “ชีวิตใหม่มาดูโลก”

กูรูทางการเมืองได้เปรียบเทียบ “ไต้หวัน” คือไข่ที่จะต้องแตกในไม่ช้า

ถ้าไต้หวันเป็น “ไข่แตกจากข้างนอก”ได้แก่ กรณี “เจ๊ไข่” เลือกที่จะเชื้อเชิญคาวบอยชักปืนไว “เข้ามาเป็นเจ้านายของไต้หวัน”

แต่ถ้า “จีนแผ่นดินใหญ่” กับ “จีนไต้หวัน” เจรจากันแบบผู้มาจาก “รากเหง้าและสายเลือดเดียวกัน” ก็เหมือน “ไข่แตกจากข้างใน” คนจีนไต้หวันก็เป็นประชาชนจีน
มีสิทธิ์เท่ากับคนจีนแผ่นดินใหญ่ ไม่ได้เป็น “ขี้ข้าใคร” เหมือน “ไข่แตกมาจากข้างนอก”

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม