ปกติทั่วไป “หมา” มักไม่เป็น “ข่าวใหญ่ระดับฮือฮา” หากหมาจะตกเป็นข่าวบ้าง ก็เป็นแค่ “ข่าวจิ๊บ จิ๊บ” เพื่อเป็นสีสันของ“ข่าวมโนสาเร่”

ยกเว้น “หมากัดคนจนถึงตาย” หรือ “หมาพันธุ์ดุดันล่าสังหารมนุษย์อย่างสุดมัน” ก็จะถูกเสนอเป็น “ข่าวระดับไซส์ M” เท่านั้น

แต่ที่นครสารขัณฑ์ “มาแปลกกว่าใคร” ตรงที่จู่ จู่ หมาได้กลายเป็น “ข่าวใหญ่ไซส์XXL กระฉ่อนดังทั่วประเทศ” สื่อต่างเสนอ “ข่าวหมาอย่างถี่กระชั้นจนเป็นขาประจำติดต่อกันหลายวัน ก็ยังไม่จบ”

ทั้งๆ ที่ “ข่าวหมา” ที่ปรากฏในสารขัณฑ์นั้น ไม่ได้เป็น“ไอ้เขี้ยวขาว” สุดดัง หรือ “ไอ้เขี้ยวคม” สุดดุ จากวรรณกรรมอมตะของ “แจ๊ค ลอนดอน” นักเขียนเอกชาวอเมริกันที่ “ชำนาญเรื่องหมาหมาอย่างหาตัวจับยาก”

โดย “ข่าวหมา” ที่เกิดขึ้นในสารขัณฑ์นั้น เป็นแค่คำปราศรัยบนเวทีหาเสียงเลือกตั้งอบจ.ในจังหวัดแห่งหนึ่งของสารขัณฑ์ โดย“พ่อมดลูกสามหลานเจ็ด” ได้กล่าวถึง “นักร้องที่ขยันฟ้องร้องกับองค์กรต่างๆ เพื่อเล่นงานท่านพ่อมด” นั้น ช่างไม่แตกต่างไปกว่า“หมาขยันเห่าหอน” ซึ่งท่านพ่อมดไม่ได้ตกใจ หรือเกรงกลัว เพราะถือว่า “ต่างคนต่างอยู่” หรือ “หมาอยู่ส่วนหมาและคนอยู่ส่วนคน”

ทันทีที่ “พ่อมด” ปล่อยวาทกรรมระดับสัมโมทนียกถา“หมาอยู่ส่วนหมา คนอยู่ส่วนคน” ออกจากปากที่ไร้หูรูดเท่านั้น “สงครามน้ำลาย” ระหว่าง “กองแช่ง” และ “กองเชียร์”ของท่านพ่อมด จึงเกิดรายการ “รบราฆ่าฟันกันอย่างดุเดือด ดุดัน และดุฉกรรจ์ตามมาทันที”

ปกติทั่วไปชาวโลกต่างเห็น “เจ้าสี่ขาผู้น่ารัก” เป็นเพื่อนซี้เป็นเพื่อนแท้ของมนุษย์ ดังนั้น จึงให้ความรักและความเมตตายิ่งกว่าสัตว์เลี้ยงชนิดอื่นๆ คนรักหมาบางรายจะถูกกล่าวหาเป็น “เจ้าบ๊อก บ๊อก”ก็ไม่ได้รู้สึกระคายหูหรือเสียความรู้สึก

ผิดกับ “ชาวสารขัณฑ์” หากใครถูกเรียกเป็น “หมา” หรือถูกกล่าวหาเป็น “สุนัข” เมื่อใด ก็จะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ถึงขั้น“ควันออกหู ไฟพรูออกทางปาก” เมื่อนั้น

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม