ตัวตลกนั้นมีมานานตั้งแต่ยุคกลางในยุโรป ตัวตลกที่ชาวบ้านชาวช่องรู้จักกันดีคือโจ๊กเกอร์  ถือเป็นตัวตลกดั้งเดิมในประวัติศาสตร์เลยด้วยซ้ำ เพราะถือกำเนิดในยุคกลาง แล้วยังเป็นที่รู้จักต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน โจ๊กเกอร์ในอดีตเป็นตัวตลกหลวงที่แสดงตลกในท้องพระโรงตามพระราชวัง  อวดโฉมในเครื่องแต่งตัวสีฉูดฉาดบาดตา ใส่หมวกหลายยอดตรงปลายมีตุ้มเล็กๆ ในมือถือคทาที่เรียกว่า “มาโรต์”  บทบาทหลักคือทำตัวเปิ่นๆ ซุ่มซ่ามๆ ให้พระราชาขำ หากไม่ขำ โจ๊กเกอร์อาจจะไม่มีหัวอยู่บนบ่าอีกต่อไป

ใครที่ชอบแวะร้านแมค โดนัลด์คงสบตากับตัวตลกชุดเหลืองที่ยืนยิ้มร่าปากแดงอยู่หน้าร้าน ตัวตลกตัวนั้นคือ โรนัลด์ แมคโดนัลด์ ถือกำเนิดขึ้นเมื่อฟาสต์ฟูดแมคโดนัลด์เป็นสปอนเซอร์ให้รายการโบโซโชว์ทางสถานีโทรทัศน์ของวอชิงตัน จนทำให้มีการสร้างตัวละคร “โรนัลด์ แมคโดนัลด์ ตัวตลกแฮมเบอร์เกอร์” ขึ้นมาเพื่อร่วมแสดงในรายการ

ตอนแรกยังไม่ได้ตั้งชื่อให้เป็นโรนัลด์ แมคโดนัลด์ แต่อย่างใด  ต่อมาเลยตั้งชื่อว่าอาร์ชชี่ แมคโดนัลด์  ในเวลานั้นมีนักจัดรายการชื่อดังคนหนึ่งชื่ออาร์ชชี่ แมคโดนัลด์ เลยต้องเปลี่ยนชื่อกันอีกรอบ  วิลลาร์ด สก็อตนักแสดงที่แสดงเป็นตัวตลกตัวนี้เลยตั้งชื่อให้ว่าโรนัลด์ แมคโดนัลด์ โดยเปิดตัวเป็นครั้งแรกในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2506 มีรองเท้าเป็นรูปขนมปัง มีถ้วยเป็นจมูก มีถาดเบอร์เกอร์เป็นหมวกที่ทำมาจากฟองน้ำ มีหัวเข็มขัดเป็นรูปเบอร์เกอร์ จากนั้นก็กลายมาเป็นสัญลักษณ์ของร้านแมคโดนัลด์ทั่วโลก

ทั้งที่ตัวตลกทั้งหลายมอบความสุขและเสียงหัวเราะ  แต่เป็นเรื่องแปลกแต่จริงที่คนอเมริกันจำนวนมากเป็นโรคกลัวตัวตลกอย่างเอาจริงเอาจังถึงขั้นต้องบำบัดกันเลยทีเดียว โรคนี้มีชื่อทางการว่า “Coulrophobia” ซึ่งแตกต่างไปจากความไม่ชอบตัวตลก เพราะบางคนไม่ชอบตัวตลก แค่ไม่อยากเห็นและเดินหลบเลี่ยงไปเท่านั้น ไม่ได้มีอาการหายใจติดขัดหรือเครียดแต่อย่างใด  แต่อาการกลัวตัวตลกที่ถือว่าเป็นโรคมีอาการหายใจไม่ออก กระสับกระส่าย เหงื่อออกหรือรู้สึกอึดอัดกังวลเมื่อเห็นตัวตลก

เรื่องนี้มีคำอธิบายในเชิงจิตวิทยาด้วย  นักจิตวิทยาอย่าง  John B. Watson และ Rosalie Rayner อธิบายว่าสมองของคนเราเชื่อมโยงสิ่งเร้าสองสิ่งเข้าด้วยกัน  หากเกิดขึ้นซ้ำๆ ในเวลาเดียวกัน นั่นหมายถึง คนที่กลัวตัวตลกเพราะมีประสบการณ์ฝังใจกับการเห็นตัวตลกและเรื่องน่ากลัวในเวลาเดียวกัน เลยทำให้เกิดอาการกลัวตัวตลกอย่างไม่มีสาเหตุ 

ในอเมริกามักมีเรื่องเล่าสยองขวัญเกี่ยวกับตัวตลกทำนองว่า ระหว่างที่พ่อแม่ดูทีวีกลางดึกในบ้าน อยู่ๆ ลูกวิ่งมาหาหน้าตาตื่น พ่อแม่เลยถามว่าตื่นมาทำไม ลูกบอกว่ามีรูปปั้นตัวตลกอยู่ในห้อง แล้วตัวตลกตัวนั้นจ้องหน้าจนนอนไม่หลับ  พอได้ฟัง พ่อแม่ก็งง เพราะไม่เคยมีรูปปั้นตัวตลกในห้องนอนลูกหรือที่ไหนในบ้าน แล้วสิ่งที่ลูกเห็นคืออะไร พ่อแม่เลยโทรเรียกตำรวจทันที ปรากฏว่าไม่พบรูปปั้นตัวตลกในห้องนอนเด็กแต่อย่างใด แต่พบว่ามีร่องรอยบุกรุกจากภายนอก สันนิษฐานว่าคนบ้าปลอมเป็นตัวตลกแอบเข้าบ้านเพื่อฆ่าเด็ก

เรื่องนี้กลับเกิดขึ้นจริงใน พ.ศ.2533  ที่เมืองปาล์มบีช  รัฐฟลอริดา หญิงสาวคนหนึ่งชื่อชีเลีย คีน วัย 27 ปีถูกยิงตาย   ผู้เห็นเหตุการณ์เล่าว่า ฆาตกรสวมชุดตัวตลกใส่วิกผมสีส้มทอง คดีนี้ไม่สามารถไขปริศนาได้จนถึงปัจจุบัน

ไม่ใช่แต่คดีนี้เท่านั้น ตัวตลกถูกนำไปโยงกับการฆาตกรรมอีกในปี พ.ศ. 2513  จอห์น เวนย์ เกซี่เป็นนักธุรกิจในชิคาโกที่ชอบออกงานการกุศลและอุทิศตนช่วยเหลือสังคมอยู่เสมอ จนคนในชุมชนรู้จักนักธุรกิจรายนี้ดี จอห์นมักแต่งตัวเป็นตัวตลกเพื่อไปเยี่ยมเด็กตามโรงพยาบาล รวมถึงเดินร่วมงานตามขบวนพาเหรดอีกด้วย จนได้รับฉายาว่า "ตัวตลกโพโก"

แต่จอห์นคือฆาตกรฆ่าต่อเนื่องอย่างโหดเหี้ยมสะเทือนขวัญ จนกลายเป็นความสยองหน้าหนึ่งในประวัติศาสตร์เมืองชิคาโกและของประเทศเลยทีเดียว เมื่อตรวจค้นบ้านของจอห์น ตำรวจถึงกับผงะ เพราะในบ่อบำบัดน้ำเสียพบศพจำนวน 29 ศพ ส่วนศพอื่นๆ นั้นจอห์นนำไปทิ้งลงในแม่น้ำใกล้บ้าน ศาลสั่งให้มีการลงโทษประหารชีวิตจอห์น เวนย์ เกซี แต่มีการขออุทธรณ์ ซึ่งกินเวลายาวนานถึง 14 ปี

ช่วงที่ติดคุกอยุ่นั้น จอห์นฆ่าเวลาด้วยการวาดรูปตัวเองเป็นตัวตลกโพโกอย่างภาคภูมิใจ จนสื่อมวลชนตั้งฉายาให้ว่า “ตัวตลกนักฆ่าแห่งชิคาโก”

เคยมีข่าวเตือนภัยทั่วอเมริกา จนกระทั่งถึงขั้นห้ามแต่งชุดตัวตลกไปงานฮาโลวีน สาเหตุที่มีการห้ามเพราะเกิดคดีน่ากลัวขึ้นในรัฐเซาธ์แคโรไลน่า โดยมีข่าวว่า เด็กหลายคนกลับบ้านมาบอกพ่อแม่ว่าเจอกลุ่มคนแต่งตัวเป็นตัวตลกใช้เงินล่อเด็กๆ ให้เดินตามเข้าไปในป่า ซึ่งมีเด็กบางคนเดินตามไปแต่หนีมาได้เล่าว่า  ตัวตลกเหล่านี้มีบ้านอยู่ในป่าลึกข้างบ่อน้ำ  ตอนนั้นตำรวจไม่คิดว่าเรื่องซีเรียสแต่อย่างใด เพราะเป็นช่วงใกล้ฮาโลวีน เลยคิดว่าเด็กคงกุเรื่องหลอกเล่นสนุกๆ  แต่เมื่อสืบสวนภายหลังพบว่านี่เป็นเรื่องจริง