บัดนี้ ได้เกิด “สงครามเลือกตั้ง” อีกครั้ง คือการเลือก “47 อบจ.ในประเทศสารขัณฑ์”

แน่นอนอยู่แล้ว “โยคีศานติศีล” ได้กลับมาอยู่สารขัณฑ์เพื่อดูแลลูกสามหลานเจ็ด และกลับมาเป็น “ผู้นำจิตวิญญาณของคนเสื้อแดง” อีกหน

โยคีเกิดความ “มั่นใจ” แบบ “กร่างทะลุฟ้า ซ่าทะลุดิน” ว่าตนคือเทวดาที่จะกลับมาทำให้พรรคเสื้อแดงชนะการเลือกตั้งทุกสนามให้ได้

ด้วยประการฉะนี้ ท่านโยคีผู้อหังการ จึงไม่เห็นค่าของบ้านใหญ่อยู่ในสายตา แต่จะสนับสนุนเฉพาะบ้านใหญ่ที่ “ซูฮกและบูชาท่านโยคีคือเทพเจ้า” เท่านั้น

ในขณะที่หลายพรรคการเมือง กลับเข้าใจกลยุทธ์การเลือกตั้งในทางการเมืองได้ดีว่า “93 ปีบนเส้นทางเลือกตั้ง” นั้น “กระแสคือไฟป่าโหมมาวูบเดียวแล้วจบไป แต่ความผูกพันของชาวบ้านกับบ้านใหญ่นั้น คือความรักและความเข้าใจที่มีต่อกันตลอดกาล”

ดังนั้น หลายพรรคการเมือง จึงกระชับไมตรีกับบ้านใหญ่อย่างมีศักดิ์ศรี ด้วยการสนับสนุนให้ลงสู่สนาม “สงครามเลือกตั้ง 47 อบจ.”

แล้วที่สุดเป็นไง? จบท้าย “โยคีผู้เป็นเทพเจ้า” ก็ไม่สามารถให้คนเสื้อแดงทั้งแผ่นดิน ช่วยสาวกของตนชนะการเลือกตั้งอย่างถล่มทลาย

อีหรอบเดียวกับพรรคเสื้อส้ม “กระแสเทพ” ของพรรคนี้ก็ “ได้มอดดับแล้วอย่างถาวร” แถมยังไม่สามารถชักจูง “บ้านใหญ่ที่มีบารมี” ลงสนามเลือกตั้งในนามพรรคส้มอีกต่างหาก

ดังนั้น การเลือกตั้ง 47 อบจ. ที่ผ่านมา “พรรคส้มก็ตกต่ำ” ชนะได้เพียงนครเจ้าแม่จามเทวีเท่านั้น

“ส่วนพรรคเสื้อแดงได้ชนะแค่ 12 จังหวัด ส่วนใหญ่ยังมาจากบารมีของบ้านใหญ่ที่ไม่จำเป็นต้องพึ่งบารมีโยคีศานติศีล”

มีเฉพาะ “นครพิงค์ เมืองหลวงของคนเสื้อแดง” ที่เสียเมืองให้แก่พรรคเสื้อส้ม ที่ท่านโยคีกู้กลับมาได้สำเร็จ

“ส่วนอีกกว่า 30 อบจ. ชัยชนะล้วนตกเป็นของบ้านใหญ่อย่างไร้รอยต่อ”

บ้านใหญ่ มีอิทธิพลทางการเมืองในนครสารขัณฑ์ ยาวนานมา 93 ปี และคงจะยาวนานต่อไปอีกหลายปีแน่นอน

กมลศักดิ์  ตั้งธรรมนิยม