นิทานอีสปเรื่อง “ม้าอารี” นั้น ถือเป็นนิทานสอนใจที่เตือนสติ “จอมอารีชน”ทั้งหลายได้อย่างยอดเยี่ยมมายาวนานกว่า 3,000 ปี แล้ว

ถือเป็นตรรกะที่ระบุชัดชัดไว้ว่า หากใครอารีกับจอมอัปรีย์ที่เป็น “จอมหักดิบหักหลังและขยันหักด้ามพร้าด้วยเข่า” ก็จะประสบกับ “ชะตาทราม” เช่นเดียวกับ “ม้าในนิทานอีสปที่อยู่ในคอกม้ามีหลังคากันแดดกันฝน ถูกตะเพิดออกไปนอกโรงม้าที่ต้องอาบแดดอาบฝนอย่างสุดโง่เง่า”

ดูเหมือนกูรูของนครสารขัณฑ์ ต่างขยันออกมา “ฟันธง” ว่าในบรรดาม้าอารีทั้งหลายในพิภพ “คงไม่มีชาติใด เป็นม้าอารีสุดใจดีเท่ากับชาวสารขัณฑ์”

“ประวัติศาสตร์ได้จารึกไว้อย่างประจักษ์แจ้งมายาวนาน ชาวสารขัณฑ์เป็นม้าอารีที่เอื้ออาทรกับมวลมนุษย์ที่ได้รับความยากลำบาก ไม่ว่าจะพเนจรมาจากแดนไกล หรือประเทศเพื่อนบ้านที่จ๊ะเอ๋บวกจ๊ะโอ๋กับภัยสงครามกลางเมือง สารขัณฑ์ต่างมีน้ำใจเมตตาแก่ประชาชนรอบประเทศที่หนีร้อนมาพึ่งเย็น”

“ครั้นสงครามกลางเมืองในประเทศเพื่อนบ้านสงบลง ประชาชนจากประเทศเหล่านั้น ก็จะอพยพกลับสู่ดินแดนประเทศของตนอย่างรู้หน้าที่”

“ยกเว้นประเทศเดียว” ได้แก่ อาณาจักรขอมดำดินที่อยู่ติดชายแดนด้านตะวันออกของสารขัณฑ์ที่มีพฤติกรรม “จัญไรสุดเหลือเชื่อ”

“สุดเหลือเชื่อ” ตรงที่ หากเกิดสงครามกลางเมืองในอาณาจักรขอมเมื่อใด ชาวกัมพูชาจำนวนมากต่าง “หนีตาย” เข้าสู่ดินแดนสารขัณฑ์อย่างสุดกระหน่ำ อาศัยอยู่ในคอกม้าอารีอย่างสุขสบาย แล้วไล่ม้าอารีให้ไปตากแดดตากฝนเหมือนในนิทานอีสป ที่เล่ามานานกว่า 3,000 ปี

ครั้นสงครามกลางเมืองในอาณาจักรขอมยุติลง แทนที่ขอมดำดินจะคืนคอกม้าให้อาชาสารขัณฑ์ ปรากฏว่า “ขอมจัญไรกลับยึดโรงม้าอย่างสุดด้าน แล้วกอมบาวก์อย่างสุดแสบว่า คอกม้าที่เคยอาศัย เป็นคอกม้าของขอมจร้า”

ปรากฏว่า “ม้าอารีสารขัณฑ์” ได้ยืนตากแดด ตากฝนอยู่นอกคอกม้า“อย่างคอตก”

จู่ๆ ก็เกิด “สงคราม 5 วันระหว่างขอมดำดินกับสารขัณฑ์” โดยนักรบสุดเก่งและสุดกล้าหาญสามารถ “ยึดคอกม้ากลับมาได้ 11 แห่ง” จนขอมจัญไรที่มีสันดานเป็น “จอมหักดิบและหักหลัง” ต่างอ้าปากค้าง

ในวันนี้ ชาวสารขัณฑ์ที่ “รักชาติ” และ “ตื่นจากฝัน” จึงเรียกร้องกองทัพ “อย่าให้ขอมจัญไรกลับมายึดคอกม้าซ้ำรอยเดิมอย่างเด็ดขาด”

อีกทั้งยังเรียกร้องรัฐบาล (หากไม่ใช่รัฐบาลขายชาติ) จงอย่าเป็นม้าอารี เปิดโอกาสให้ชาติอัปรีย์ชนเข้ามายึดคอกม้าอีกต่อไปแบบ “สุดโง่เง่าเบาเต็ง”

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม