เที่ยงวันนี้ (12.00 น.วันที่ 30 ธันวาคม 2568) เป็นเวลาที่ครบกำหนด 72 ชั่วโมงของการ “หยุดยิง” ระหว่างกองทัพกัมพูชาและกองทัพไทยตามข้อตกลงที่ทำกันไว้ในที่ประชุมตกลงทั้งสองฝ่ายที่จังหวัดจันทบุรี เมื่อวันที่ 27 ธันวาคม 2568 ที่ผ่านมา

การหยุดยิงที่กำหนดตั้งแต่ 12.00 น.ของวันที่ 27 ธันวาคม เป็นต้นมา “บิ๊กเล็ก” ได้ออกมาแถลงว่า “เป็นการทดสอบความจริงใจของฝ่ายกัมพูชาจากการกระทำ ไม่ใช่จากคำพูด”

“บิ๊กเล็ก” ย้ำ “หยุดยิง 72 ชั่วโมง ที่เกิดขึ้น ไม่กระทบศักดิ์ศรีไทยหรือกระทบดินแดนไทยที่กองทัพภาคที่ 2 และกองทัพภาคที่ 1 ยึดกลับคืนมาได้ครบ 100 เปอร์เซ็นต์และทหารไทยได้ควบคุมพื้นที่ทุกจุดเอาไว้ได้ทั้งหมด”

หากเกิดรายการ “เบี้ยว” จากฝ่ายเขมรหรือ “การหยุดยิงไม่เกิดขึ้น” หรือ “มีการละเมิดข้อตกลง” ไทยก็มีสิทธิอันชอบธรรมตามกฎหมายระหว่างประเทศที่จะ “ปฏิบัติการป้องกันตนเอง” โดยใช้กำลัง “ตามสัดส่วน” ในการปกป้องอธิปไตยและคุ้มครองประชาชน

จากการติดตามสถานการณ์ของสื่อต่างๆ จนถึงเย็นวันที่ 29 ธันวาคม 2568 ที่ผ่านมา ปรากฏว่าทหารทั้งสองฝ่ายต่างไม่มีใครใช้อาวุธยิงถล่มกันจนกลายเป็นข่าวดัง

กองทัพไทยจึงได้ “ไฟเขียว” ให้ประชาชนที่อยู่ตามศูนย์อพยพ “เดินทางกลับบ้านได้”

สำหรับวันนี้ ระฆังพักรบ ก็จะถูกตีดังเป้ง เป้ง เป้ง อย่างสุดปัง หมดเวลาหยุดยิงแล้วจร้า ตั้งแต่เที่ยงวันเป็นต้นไป

ดังนั้น 12.00 น. นับตั้งแต่นี้ จึงเป็น “นาทีระทึก” ว่าทหารกัมพูชา จะกลับมา “สวมวิญญาณ” กลายเป็น “จอมหักดิบ หักหลัง หักด้ามพร้าด้วยเข่า และหักด่านมะขามเตี้ย” ด้วยการ “รุกรานดินแดนไทยรอบใหม่อย่างสุดห้าวอีกครั้งหรือไม่?”

“ความไม่เชื่อใจกัมพูชา” นั้น แท้จริงได้กลายเป็น “มติประจำใจ” ของคนไทยเกือบทุกภาคส่วนไปแล้วอย่างทั่วถึง เพราะคนไทยได้รับ “บทเรียนอันเจ็บจี๊ด” อย่างซ้ำๆ ซากๆ จากการ “พูดแล้วไม่ทำอย่างที่พูด” และ “หักหลังอย่างสุดซีม่า” มายาวนาน

ดังนั้น รายการ “บาดหมาง” ระหว่างไทยและกัมพูชาจึงต้อง “จับตา” กันต่อไปว่า “จะเกิดขึ้นอีกหรือไม่?” และ “จะเกิดขึ้นเมื่อใด?”

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม