@ ท่ามกลางบรรยากาศการเลือกตั้งทั่วไปในวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2569

สังคมไทยกำลังตกอยู่ในภาวะสับสนซับซ้อน

ข่าวลวงกลบความจริง

มายาคติมีมากกว่าข้อเท็จจริง

คำถามสำคัญที่ดังก้องในใจประชาชนผู้มีสิทธิเลือกตั้งคือ

“เราจะเดินหน้ากันอย่างไร?” และ

“ความจริงของสถานการณ์บ้านเมืองขณะนี้คืออะไร?”

หากเปรียบประเทศไทยเป็น “นาวา” หรือเรือลำใหญ่

ที่กำลังแล่นฝ่าคลื่นลมพายุโหมกระหน่ำ

หน้าที่สำคัญที่สุดของ “กัปตัน” ในเวลานี้

คือการประคองเรือให้รอดพ้นจากปากเหวแห่งหายนะ

ทว่า ในสภาพสังคมไทยเวลานี้ เรากลับเห็นภาพที่ขัดแย้งกัน:

กลุ่มนักวิชาการบนหอคอยงาช้าง:

พร่ำเพรียกถึง “สังคมอุดมคติที่สวยหรู” ซึ่งตนเองก็ไม่เคยลงมือทำ

สื่อมวลชนบางส่วน:

โหมกระพือภาพฝันนั้นหวังให้เรือแล่นไปสู่จุดหมายที่ยังมองไม่เห็น

แทนที่จะฉายภาพความจริงตรงหน้าที่เรือกำลังเผชิญวิกฤต

บริบทของความเป็นจริงคือ “นาวาลำนี้ ไม่มีกัปตันผู้วิเศษที่เพียบพร้อมสมบูรณ์แบบ” แต่เรามีตัวเลือกเท่าที่มีอยู่ ซึ่งประชาชนต้องพิจารณาอย่างถ่องแท้ ดังนี้:

๑.กัปตันคนเก่า: แม้จะไม่สมบูรณ์แบบ แต่มีประสบการณ์

เคยประคองเรือลำนี้ฝ่าคลื่นลมมาระยะหนึ่งแล้ว รู้ทางหนีทีไล่ในยามวิกฤต

๒.ทายาทผู้สืบทอด: ผู้เสนอตัวเป็นกัปตันเพียงเพราะ “นามสกุล”

หรือเป็นลูกหลานเจ้าของเรือ แต่ไร้ซึ่งประสบการณ์และบทบาทที่เคยพิสูจน์ฝีมือ

๓.นักฝันผู้สุดโต่ง: ผู้เสนอนิยายการเดินทางสู่สังคมอุดมคติที่ไกลเกินจริง

โดยใช้วิธีโจมตีว่า “เรือลำเก่าไม่มีอะไรดี” เพื่อสร้างความหวังใหม่ที่ยังจับต้องไม่ได้

ที่ผ่านมาได้มีการกระทำที่ผิดพลาดใหญ่มาแล้ว เพราะขาดประสบการณ์ความจริง

๔.ผู้ช่วยกัปตัน: ผู้ที่มีศักยภาพเพียงพอแค่เป็น“ผู้ช่วย”

แต่ยังขาดบารมีและความสามารถในการนำทัพด้วยตนเอง

๕.นักแก้กติกา: ผู้ที่มุ่งเน้นแต่จะแก้กฎหลักของเรือ (แก้รัฐธรรมนูญ)

เพื่อให้ดูดีในสายตาชาวโลก หรือเพื่อวาระซ่อนเร้นของตน

โดยไม่สนว่าสอดคล้องกับวิกฤตพายุที่เรือกำลังเผชิญอยู่หรือไม่

บทสรุปสำหรับผู้มีสิทธิเลือกตั้ง

นักปรัชญาผู้มองโลกตามความเป็นจริงได้กล่าวเตือนใจไว้ว่า

“การเดินทางฝ่าฟันอุปสรรคเฉพาะหน้า

ต้องอาศัยความรู้ความเข้าใจเพื่อพาประชาชนออกจากวิกฤตตรงหน้าให้ได้ก่อน”

เมื่อเราก้าวข้ามพายุลูกนี้ไปได้ เมื่อเรือปลอดภัย

เราจึงค่อยมาพูดถึงเส้นทางสู่สังคมอุดมคติในลำดับต่อไป

การเลือกตั้งครั้งนี้จึงไม่ใช่การเลือกด้วย“ความฝัน”

แต่ต้องเลือกด้วย “ความจริง”

เพื่อให้เรือที่ชื่อว่าประเทศไทย... รอด

สัจธรรมของการฝ่าวิกฤต:

เรือที่กำลังจะล่ม ต้องการกัปตันที่ “ขับเรือเป็น” และ “รู้จักทางหนีทีไล่”

มากกว่ากัปตันที่เก่งแต่ทฤษฎีหรือพูดจาไพเราะ

การตัดสินใจเลือกตั้งครั้งนี้

จึงต้องตั้งอยู่บนฐานคิดแบบ “สัจนิยม” (Realism)

กล่าวคือ:

“เราต้องเลือกคนที่มีความสามารถพาประชาชนก้าวข้ามวิกฤตเฉพาะหน้า (Survival) ให้รอดปลอดภัยเสียก่อน

เมื่อนาวาไทยกลับสู่สภาวะปกติ

เราจึงค่อยร่วมกันวางรากฐานเพื่อมุ่งสู่สังคมอุดมคติ (Idealism) ในลำดับต่อไป”

8 กุมภาพันธ์ 2569 จึงเป็นการเลือกตั้งเพื่อ “ความอยู่รอดของชาติ”

ภายใต้บริบทความเป็นจริง มิใช่การเลือกเพื่อสนองความฝันที่เลื่อนลอย.

@ ขอตบท้าย ด้วยบทกวีนี้

๏ นาวาไทยต้องรอด... ด้วยความจริงมิใช่ภาพฝัน ๚ะ๛

แปดกุมภา หกเก้า ถึงคราวเลือก

ท่ามกลางเปลือก ข่าวลวง ช่วงสับสน

มายาภาพ ฉาบฝัน ปั่นหัวคน

ให้หลงกล ลืมความจริง สิ่งที่เป็น

เปรียบเมืองไทย คล้ายนาวา มหาคลื่น

พายุตื่น โหมกระหน่ำ ย้ำให้เห็น

เรือโคลงเคลง เร่งหาทาง อย่างลำเค็ญ

มิใช่เน้น “โลกสวย” ด้วยวาจา

อย่าหลงเพลิน เดินตามความ “อุดมคติ”

ที่นักทิ- ฤษฎี ชี้แผ่นฟ้า

แต่ความจริง เรือจะล่ม จมธารา

ต้องเฟ้นหา “กัปตัน” ที่มั่นคง

ผู้เจนจัด ชัดเจน เคยเห็นงาน

มีประสบการณ์ นำทาง ไม่พลางหลง

พานาวา ฝ่าคลื่นร้าย ให้ดำรง

แก้โจทย์ตรง เฉพาะหน้า พาพ้นภัย

เมื่อเรือรอด จอดฝั่ง ดั่งมุ่งมาด

จึงค่อยวาด สังคมฝัน อันสดใส

แต่วันนี้ ต้องร่วมมือ รวบหัวใจ

เพื่อนาวา ประเทศไทย... ได้รอดพ้น!

ชัยวัฒน์ สุรวิชัย