ชีวิตของโฮโมซาเปี้ยนทุกตัวคน ล้วนมีช่วง “ขาขึ้น” และช่วง “ขาลง” ทั้งสิ้นจนชาวสารขัณฑ์ตั้งแต่ยุคโบราณจนถึงปัจจุบันต่างจึงท่องจำ “วาทกรรมแห่งความจริง” ได้ขึ้นใจ คือ

“ชั่วเจ็ดทีดีเจ็ดหน” หรือ “รุ่งเรืองเจ็ดครั้ง ตกต่ำเจ็ดสมัย”

แต่ดูเหมือน “คนรุ่นใหม่ใจร้อน” ต่างมักใช้ภาษา “สั้นๆ และเข้าใจง่ายๆ” ว่า “ขาขึ้น” และ “ขาลง”

ในมวลมนุษย์ทั้งพิภพกว่า 8,000 ล้านคน กูรูทั้งหลายต่างระบุว่า “มนุษย์นักการเมืองนั้นไซร้ ต่างมีช่วงขาขึ้นและขาลง” อย่าง “สุดปังและอัศจรรย์ที่สุด”

“ขาขึ้น” อย่างไม่คาดฝัน และ “ขาลง” อย่างฉับพลัน แค่วันที่ประชาชนเข้าคูหาเลือกตั้งเท่านั้น นักการเมืองทั้งหลายก็อาจมีชีวิตเปลี่ยนทันทีทันใด แบบ “หนังคนละม้วน”

เห็นได้จากหลังวันเลือกตั้งที่นครสารขัณฑ์หลังวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2569 มิกกี้เมาส์และพรรคสีน้ำเงิน กลายเป็น “สุดหล่อที่เลือกได้” เพราะประชาชนพิพากษาให้ชะตาชีวิตเป็น “ช่วงขาขึ้น”

“มิกกี้เมาส์” จึงใช้กลยุทธ์ “หล่อเลือกได้ ขอเป็นรัฐบาลอยู่ยาวให้ครบ 4 ปี โดยมีเป้าหมายที่ต้องพุ่งชน มีดรีมทีมในการฉุดเศรษฐกิจสารขัณฑ์ ปีนขึ้นมาจากเหวให้ได้อย่างฉับพลันทันด่วน”

โดย “ดรีมทีม” ได้ชี้แนะ สารขัณฑ์จะรอดได้ ต้องผลิตสินค้าทั้งเกษตรและอุตสาหกรรม เป็นที่ต้องการของนานาชาติ กระทรวงพาณิชย์ไปเจรจาขายกับชาติใดทุกชาติต่างร้อง “ว้าว” กันเป็นโขยง

ดังนั้น “เป้าหมายที่ต้องพุ่งชน” ของดรีมทีม มิกกี้เมาส์จะต้อง “ให้กระทรวงพาณิชย์กระทรวงเกษตรฯ และกระทรวงการคลัง รวมพลังเป็นทีมเดียวอย่างแข็งแกร่ง”

“ด้วยประการฉะนี้ กลยุทธ์ที่จะพุ่งชนเป้าหมายได้สำเร็จ มิกกี้เมาส์จะต้องได้รับการสนับสนุน จากสส.พรรคต่างเกินกว่า 300 ขึ้นไป ซึ่งจะทำให้พรรคที่ต้องการร่วมรัฐบาลบางพรรคไม่มีอำนาจต่อรองล็อกเป้ากระทรวงที่ตนปองหมายแบบ “จระเข้ขวางคลองได้สำเร็จ”

บัดนี้ กลยุทธ์ “หล่อเลือกได้” ได้เดินมาครึ่งทางแล้วโดยพรรคไซซ์ SS ต่างขอร่วมรัฐบาลอย่างไร้เงื่อนไขและพรรคสีแดง ก็ยอมจ๊ะจ๋ารวมรัฐบาลอย่างโอนอ่อนไม่ดื้อเอาแต่ใจรวมคะแนนเสียงแล้ว ก็น่าจะแตะ 300 เสียง

จึงเหลืออีกแค่ 2 พรรค คือ พรรคสีเขียวและพรรคสีฟ้า พรรคใดกันแน่จะยอมให้มิกกี้เมาส์ผู้อยู่ใน “ดวงขาขึ้น” ครอบครองกระทรวงหัวใจเศรษฐกิจจนครบวงจร

สำหรับ พรรคที่เข้าโหมด “ขาลง” ระดับ “ดิ่งเหว” จนช็อกตาตั้ง คงไม่พ้น พรรคส้มที่ทำปืนลั่นใส่เข้าตนเองไม่ถ้วนนัด นอกจากหลงตัวเองในฉากทัศน์ต่างๆ จนกลับลำไม่ทัน ก็ต้อง “จ๊ะเอ๋ บวกจ๊ะโอ๋” กับหลุมดำภายในพรรคอีกมากมายที่ทำให้ “เตี้ยต่ำ” ระดับ “ไก่ไม่มีขน คนไม่มีเพื่อน” จนต้องร้องเพลง

“ใคร ใครก็ไม่เอาผม แม้แต่พัดลมยังส่ายหน้าเลย”

ยิ่งเจ๊ เจ๊ ในพรรคทั้งหลายต่างกลายเป็นแรมกี้ที่จิกตีกันถึงขั้นดุด่าตาชัน “อีแก่ไร้จิตสำนึก” ที่ดุดันและดุฉกรรจ์ ยิ่งกว่า “จาง ซูยี่ ขว้างมีดบิน และเตี้ยแอบหลังม็อบปามีดสั้น”

“ขาลง” ครั้งนี้ พรรคส้มจะแก้ชะตาชีวิตของตนแบบไหน? ยังไม่มีใครตอบได้?

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม