กรณีบัตรเลือกตั้ง สส.ครั้งล่าสุดมีบาร์โค้ด และมีคิวอาร์โค้ดยังกลายเป็นประเด็นถกเถียงในสังคมไทยจนถึงบัดนี้ ปัญหาที่ถูกหยิบยกมาถกมาเถียงกันอันเนื่องมาจากโค้ดทั้งสองชนิดคือตกลงแล้วบัตรเลือกตั้ง สส. ทำให้คนอื่นๆ รู้ได้จริงๆ หรือว่าบัตรลงคะแนนนั้นๆ เป็นของใคร แล้วใครคนนั้นสามารถถูกเปิดโปงได้จริงๆ ใช่ไหมว่ากากบาทเลือกใคร หรือเลือกพรรคการเมืองอะไร 

การทำบาร์โค้ด และคิวอาร์โค้ดบนบัตรลงคะแนนเลือก สส. ทำขึ้นเพื่อวัตถุประสงค์ใดเป็นสำคัญ ระหว่างเพื่อนำไปสู่การระบุตัวตนว่าคนลงคะแนนเป็นใคร แล้วต้องการเลือกใคร หรือทำขึ้นเพื่อป้องกันบัตรปลอม โดยมีเจตนารมณ์ให้การเลือกตั้งบริสุทธิ์ยุติธรรมโดยแท้จริง

แน่นอนว่าการเลือกตั้งใดๆ โดยผ่านการลงคะแนนผ่านใบเลือกตั้ง จะต้องเป็นความลับส่วนบุคคล หมายความว่าต้องไม่มีใครรู้ว่าผู้ใช้สิทธิเลือกตั้งกากบาทเลือกใครไปเป็นผู้แทนราษฎรของเขา แต่คำถามคือแล้วการที่สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้งจงใจใส่คิวอาร์โค้ด และบาร์โค้ดลงไปบนบัตรลงคะแนน เป็นเพราะอะไร ต้องย้ำถามเรื่องนี้ให้จงหนัก เพราะหากเขาตั้งใจทำเพื่อป้องกันการทุจริตเป็นสำคัญ ก็ต้องถือว่าเขาไม่มีเจตนาล้วงความลับการลงคะแนนเลือกตั้ง แต่หากเขาทำเพราะต้องการล่วงรู้ว่าใครลงคะแนนเลือกใคร โดยใช้การล้วงความลับ ก็ต้องนับว่าผิดกฎหมายอย่างโจ่งแจ้ง

ประเด็นถัดมาคือ การมีบาร์โค้ดและคิวอาร์โค้ดทำให้คนอื่นล่วงรู้ได้จริงๆ ใช่ไหมว่าผู้ใช้สิทธิลงคะแนนเลือกตั้งต้องการเลือกหรือไม่เลือกใคร หรือพรรคการเมืองใด การได้คิวอาร์โค้ดและบาร์โค้ดจากบัตรเลือกตั้งมันทำให้สามารถตรวจเช็คได้โดยทันทีหรือว่าบัตรลงคะแนนใบนั้นเป็นของใคร แล้วบอกได้อย่างโจ่งแจ้งโดยพลันใช่หรือไม่ว่าเขาคนนั้นเลือกใคร หากการมีบาร์โค้ดหรือคิวอาร์โค้ดไม่สามารถบ่งบอกได้โดยง่ายดายว่าใครเป็นคนลงคะแนน แล้วเขาต้องการเลือกใคร แต่ดันมีใครก็ไม่ทราบไปเอาบัตรลงคะแนนไปสอบหาว่าเขาคนนั้นลงคะแนนเลือกใคร เมื่อเป็นแบบนี้ก็น่าจะต้องลงโทษขั้นเด็ดขาดกับผู้ที่ละเมิดสิทธิของผู้ลงคะแนน ใช่หรือไม่ไม่ควรจะลงโทษผู้ที่ต้องการทำให้บัตรลงคะแนนเป็นสิ่งที่ยากต่อการถูกปลอมแปลง ใช่หรือไม่  

แน่นอนว่าการเลือกตั้ง สส. ในประเทศไทยถูกวิพากษ์มานานแสนนานแล้วว่าเต็มไปด้วยการทุจริตสารพัดชนิดมีการซื้อขายเสียงกันอย่างโจ๋งครึม แต่ก็เป็นเพียงพูดกันไปพูดกันมา โดยไม่มีการเอาผิดผู้ซื้อขายเสียงให้เด็ดขาด เรื่องนี้ถูกนำไปพูดแม้กระทั่งตัวนักการเมืองเอง ดังจะเห็นได้ว่าทุกครั้งเมื่อมีการเลือกตั้ง สส.ก็จะมีการกล่าวหากันไปกันมาว่าพรรคนั้นซื้อเสียง ผู้สมัคร สส.รายนั้นซื้อเสียง ขอย้ำว่ามีการกล่าวหาแบบนี้มานานหลายทศวรรษแล้ว แต่ก็ไม่เคยเห็นว่าจะมีการปราบปรามอย่างเด็ดขาดและจริงจัง จึงทำให้มีคำถามว่า หรือจริงๆ แล้วนักการเมืองจากทุกพรรคต่างก็ซื้อเสียงด้วยกันทั้งสิ้น จึงได้แต่พูดๆๆๆ เรื่องซื้อขายเสียง แต่ไม่เคยมีนักการเมืองรายใดมีปัญญาจัดการแก้ปัญหาเรื่องนี้ให้หมดสิ้นไปได้อย่างแท้จริง หรือการพูดเรื่องนี้ ก็เป็นเพียงการสาดโคลนใส่กันเท่านั้น เพราะนักการเมืองทุกพรรคต่างชี้หน้าว่านักการเมืองพรรคอื่นซื้อเสียง 

มีคำถามว่า จะมีการเลือกตั้ง สส. ครั้งใดบ้างหรือไม่ที่นักการเมืองจะไม่ซื้อเสียง ทุกคนทุกพรรคไม่ซื้อเสียง หรือว่าไม่มีใครมีปัญญาแก้ปัญหานี้ให้เบ็ดเสร็จได้แท้จริง เมื่อไม่มีใครหน้าไหนแก้ปัญหานี้ได้ ก็จึงทำได้แค่เพียงชี้หน้าด่าประณามกันไปกันมา แต่ในความเป็นจริงนั้น นักการเมืองส่วนใหญ่ จากทุกพรรคต่างก็ซื้อเสียงแข่งกันทั้งนั้น แม้บางรายจะอ้างว่าไม่ซื้อเสียงแบบจ่ายรายหัว แต่บางพรรคก็ตั้งบริษัทจารกรรมในรูปแบบศูนย์ IO แล้วปั่นกระแสข่าวลวงโลกล้างสมองคนที่ตกเป็นเหยื่อข้อมูลเท็จของพรรคมานานแสนนาน