คนที่ติดตามพฤติกรรมการเมืองของพรรคสีส้มอย่างใกล้ชิดมาโดยตลอด (พรรคสีส้มหมายถึงอดีตพรรคอนาคตใหม่ อดีตพรรคก้าวไกล ซึ่งปัจจุบันคือพรรคประชาชน) ย่อมต้องรู้ว่าจุดขายสำคัญของพรรคนี้คือการเผยแพร่ข้อมูลผ่านsocial media สารพัดชนิด ที่ให้ประโยชน์กับพรรคฯ เพราะการเผยแพร่ข้อมูลผ่านระบบสื่อฯ ออนไลน์ เข้าถึงกลุ่มเป้าหมายคือเด็กเยาวชน ที่เป็น first time voters ที่ง่ายต่อการถูกล้างสมอง หรือให้ข่าวลวงสารพัดชนิด แล้วยังรวมไปถึงสื่อมวลชนที่วันๆ หนึ่งเอาแต่หาข่าวจากการจ้องดูหน้าจอโทรศัพท์มือถือ และ tablet มากกว่าการออกหาข่าวโดยการสัมภาษณ์แหล่งข่าวตรงๆ

เมื่อพรรคสีส้มจับประเด็นที่เป็นจุดอ่อนของคนสองกลุ่มได้แล้ว ก็จงใจปล่อยเรื่องราวต่างๆทั้งจริงและเท็จผ่าน social media เพราะข้อมูลจากพรรคสีส้มจะไหลทะลักไปยังกลุ่มเด็ก เยาวชน และคนทำสื่อฯ ได้โดยง่าย แต่ที่มากกว่านั้นคือ ข้อมูลที่ไหลไปถึงคนทั้งสองกลุ่มจะถูกส่งต่อ (forward) ไปในโลกออนไลน์ได้มากขึ้นและมากขึ้น เพราะมีตัวช่วยแพร่กระจายข้อมูลที่พร้อมตกเป็นเครื่องมือของพรรคนี้

คนรุ่นใหม่จำนวนไม่น้อยเป็นคนที่น่ารัก ใส ซื่อบริสุทธิ์ แถมเป็นคนที่มองโลกในแง่ดีมากจนเกินไปอีกทั้งไม่มีความหวาดระแวงใดๆ กับคนที่ตนเองปักใจเชื่อว่าเขาคือคนดี เมื่อปักใจเชื่อเสียแล้ว การถูกล้างสมองก็จะบังเกิดขึ้นได้โดยง่าย ดังนั้น จึงไม่ประหลาดใจกับการที่เด็ก คนรุ่นใหม่จำนวนไม่น้อยปักใจเชื่อว่าพรรคสีส้มเป็นพรรคที่จะนำความเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีมาสู่ประเทศไทย เหตุที่เด็ก วัยรุ่น รวมถึงคนแก่บางจำพวกหลงเชื่อพรรคสีส้มง่ายๆ ก็เพราะคิดเอาเองว่าพรรคสีส้มจะนำความดี ความงาม ความซื่อสัตย์ สุจริตมาสู่ประเทศไทยได้ตามคำโกหก คำโฆษณาชวนเชื่อ

เครื่องมือโฆษณาชวนเชื่อที่พรรคสีส้มใช้เป็นประจำ และใช้มาตลอดเวลาตั้งแต่เริ่มตั้งพรรคอนาคตใหม่คือการแพร่ข้อมูลผ่านระบบ social media ดังนั้น พรรคนี้จึงมีห้องปฏิบัติการและทีม IO (Information Operations) ต้องย้ำว่าคนที่ติดตามการดำเนินกิจกรรมการเมืองของพรรคสีส้มต่างรู้ดีมาโดยตลอดว่าพรรคนี้มีทีมงานสร้างข่าว สร้างประเด็น แล้วปล่อยข่าวที่พรรคสร้างให้ฟุ้งกระจายไปตามช่องทาง social mediaแล้วก็ตามด้วยช่องทางสื่อฯ หลัก หรือ mainstreammedia (MSM) ยิ่งผู้คนก้มหน้าอยู่กับจอโทรศัพท์มือถือ และหน้าจอ tablet มากเท่าไร แล้วถ้าคนคนนั้นไม่มีแหล่งข้อมูลอื่นๆ ที่จะใช้ตรวจสอบทานข้อมูล ก็จะตกเป็นเหยื่อของพรรคสีส้มมากขึ้นเท่านั้น

ดังนั้น กรณีบริษัท Spectre C ซึ่งเป็นบริษัทแห่งหนึ่งที่ทำธุรกิจการด้านสื่อสารมวลชน ซึ่งบริษัทนี้ตั้งอยู่ในตึกที่ทำการเดียวกับพรรคประชาชน และกำลังถูกเปิดโปงว่ามีหรือเคยมีผู้บริหารของพรรคประชาชนเป็นเจ้าของบริษัทด้วย แต่ที่ลึกไปกว่านั้นคือ บริษัทดังกล่าวถูกระบุว่าทำหน้าที่เป็นศูนย์ IO ของพรรคประชาชน จึงทำให้มีคำถามตามมาว่า พรรคการเมืองมีบริษัทผลิตสื่อฯ หรือเข้าไปเป็นหุ้นส่วนในบริษัทสื่อฯ ได้หรือไม่ แต่หากจะว่ากันตามกฎหมายก็ต้องบอกว่ากฎหมายไม่ได้ห้ามพรรคการเมืองใดๆ เข้าไปมีหุ้นส่วนในบริษัทผลิตสื่อฯ แต่ในทางพฤตินัยแล้ว พรรคการเมืองไม่สามารถเข้าไปลงทุนในบริษัทใดๆ ได้ ไม่ว่าบริษัทนั้นจะผลิตสื่อฯ หรือไม่ก็ตาม เพราะมีข้อห้ามพรรคการเมืองทำธุรกิจแสวงหากำไร ที่ระบุไว้ในมาตรา 20 วรรคสอง แต่พรรคการเมืองจะมีรายได้โดยอ้างมาตรา 62 ดังนี้จากค่าสมาชิก จากเงินบริจาค จากการระดมทุน จากการขายสินค้าหรือของที่ระลึกที่พรรคจัดทำขึ้น รวมถึงจากเงินอุดหนุนพรรค ที่ได้ผ่าน กกต. และยังรวมถึงดอกผลและรายได้อันเกิดจากเงินทอง ทรัพย์สิน หรือผลประโยชน์อื่นใดของพรรคการเมือง

เพราะฉะนั้น ต้องขุดคุ้ยเปิดโปงให้หมดเปลือกว่าบริษัท Spectre C เป็นบริษัทที่ผู้บริหารพรรคประชาชนถือหุ้นส่วนอยู่กี่เปอร์เซ็นต์ หรือต้องดูให้ชัดว่าผู้บริหารพรรคฯ เป็นเจ้าของบริษัทใช่หรือไม่ หากใช่ทั้งสองประเด็น หรือประเด็นใดประเด็นหนึ่งก็หมายความว่ามีโอกาสที่พรรคประชาชนจะถูกตัดสินยุบพรรคได้