จากผลของการเลือกตั้งทั่วไปเมื่อวันอาทิตย์ที่ 8 กุมภาพันธ์ 2569 จัดได้ว่าการบ้านการเมืองของไทยเราสามารถแบ่งออกได้เป็น 2 ขั้วในหลายๆ แบบ เช่น

1.ฝ่ายอนุรักษ์นิยม กับฝ่ายหัวก้าวหน้า

2.ฝ่ายคนรุ่นเก่า กับฝ่ายคนรุ่นใหม่ หรือนัยหนึ่งฝ่ายพ่อแม่ ปู่ย่า ตายาย กับฝ่ายเยาวชนคนหนุ่มคนสาว ซึ่งเป็นลูกหลานของฝ่ายแรก

3.ฝ่ายคนกรุงเทพฯ กับคนต่างจังหวัด ดังจะเห็นได้จากการที่คนกรุงเทพฯเทคะแนนทั้งหมดให้กับฝ่ายหัวก้าวหน้าในนามของพรรคประชาชน ขณะที่คนต่างจังหวัดเทคะแนนให้ฝ่ายอนุรักษ์นิยมในนามของพรรคภูมิใจไทย พรรคเพื่อไทย และพรรคกล้าธรรม ในทำนองไปด้วยกับการเมืองแบบบ้านเล็กบ้านใหญ่

4.ฝ่ายกระสุน กับฝ่ายกระแส

5.ฝ่ายรักชาติ และการประณามว่า อีกฝ่ายหนึ่งไม่รักชาติ แถมยังเป็นลูกสมุนต่างชาติด้วย

ในสภาพการณ์นี้พรรคประชาธิปัตย์เป็นพรรคที่เหมือนจะยืนอยู่ตรงกลางและอยู่ในฐานะที่จะเป็นพลังที่ 3 และทางเลือกที่ 3 ได้ แต่ก็ขึ้นอยู่กับว่าผู้นำชุดใหม่จะวางตัวพรรคประชาธิปัตย์ไว้อย่างไร? แล้วจะเสริมสร้างเครือข่ายกับพรรคเล็กพรรคน้อยเพื่อเสริมพลังกลุ่มพลังที่ 3 ได้มากน้อยหรือไม่?อย่างไร?

โดยรวมการแข่งขันทางการเมืองยังอยู่ในกรอบของความเป็นสังคมประชาธิปไตยที่ทุกพรรคการเมืองเล่นไปตามกติกากฎเกณฑ์ แต่ก็มีนัยของการไม่ไว้เนื้อเชื่อใจกันระหว่าง 2 ขั้วการเมืองหลักดังกล่าวอีกทั้งก็มีนัยของการประหัตประหารอีกฝ่ายหนึ่งให้ล้มหายตายจากไป เป็นการเอาแพ้เอาชนะกันให้ถึงที่สุดแทนที่จะมีการแพ้การชนะสลับหมุนเวียนกันขึ้นสู่อำนาจไปตามครรลองสังคมประชาธิปไตย

สังคมไทยอยู่ในสภาพการณ์ของการเผชิญหน้า ของการหักล้างซึ่งกันและกันแบบนี้คงมิได้ เพราะนั่นคือสภาวะการไร้ซึ่งเสถียรภาพทางการเมือง

ฉะนั้น จึงมีความจำเป็นที่จะต้องมีการเปิดอกเปิดใจหันหน้าเข้ามาปรึกษาหารือกันเพื่อหาจุดร่วม หรือนัยหนึ่งการให้ได้มาซึ่งอุดมการณ์ร่วมแห่งชาติว่าจะมีสาระเนื้อหาอย่างไร ที่เป็นที่ยอมรับของทุกขั้วทุกฝ่าย เพื่อจะร่วมกันอยู่ได้ทั้งด้วยการแข่งขันและในการร่วมมือตามความเหมาะสมและโอกาสที่จะอำนวย

ซึ่งก็หมายความว่า ทุกฝ่ายควรต้องมีความรักชาติเป็นที่ตั้ง และการเป็นสังคมประชาธิปไตยและจะไม่กระทำการหนึ่งใดแบบยึดมั่นถือมั่นเอาตัวเองเป็นที่ตั้ง แล้วบ่อนทำลายชาติบ้านเมืองโดยใช่เหตุ ซึ่งก็ต้องมีการจัดวางขอบเขตของบทบาทด้วยสติด้วยจิตสำนึกที่ดีงามและสร้างสรรค์

ถ้าพูดจากันเองโดยตรงมิได้ เพราะต่างมีการสงวนท่าทีหรือมีอคติต่อกันและกัน สังคมราชอาณาจักรไทยก็ควรจะต้องมีเวทีกลางที่จะเปิดให้ขั้วต่างๆ มาแสดงตัว และหาความสมานฉันท์สามัคคี เพื่ออนาคตและความก้าวหน้าของราชอาณาจักรไทย

กษิต ภิรมย์

kasitfb@gmail.com