น้ำตาฟ้ากลั่นกลายเป็นสายฝน

เปลี่ยนอุบลเป็นมหาชเลใหญ่

คือความทุกข์อุกอั่งทั้งหัวใจ

ปากท้องหมองไหม้ไปทุกคน

เกิดเหตุร้ายไม่คาดฝันในวันหนึ่ง

นาทีซึ่งสะพรึงผ่านทุกย่านหน

พายุโหมโถมถาฟ้ามืดมน

หมื่นห่าฝนอลอึงตะบึงมา

นอนส่าหล้าหลับตาแม่สิกล่อม

หากบ่ยอมเจ้าแมวโพงสิจ๊กต๋า

ลมกรรโชกโยกบ้านรานหลังคา

นอนเถิดหนาอย่าร้องไห้ให้ไผยิน

ทุกเฮือนเหมือนบทเพลงบรรเลงเศร้า

หม่นแสงเงาเฝ้าหวนไห้ใจขาดวิ่น

อ้อยส้อยเอ่ยถ้อยคำน้ำตาริน

ได้ยินเสียงสิ้นหวังและกังวล

หน่วยทหารนั้นมาถึงจึงดูแล

ทั้งพ่อแก่แม่เฒ่าเข้าดั้นด้น

ช่วยเหลือเจือจานจนผ่านพ้น

เช็ดน้ำตาทะลักท้นในหนนี้

แม้น้ำท่วมยังร่วมใจส่งไปถึง

เราคือหนึ่งเดียวกันฉันท์น้องพี่

ทุกคนไทยในประเทศเทวษทวี

ความเศร้าที่หน่วงตรึงส่งถึงกัน

อย่าแยกเขาแยกเราเฝ้าด่าทอ

เงื้อมีดรอเพราะคำใครหมายปลุกปั่น

ละเว้นบ้างอย่าสร้างกระแสแต่ละวัน

เธอและฉันนั้นได้ชื่อคือคนไทย

นอนส่าหล้าหลับตาแม่สิกล่อม

ปัดยุงตอมแก้มเจ้าเอาใจใส่

ยกมือปาดหยาดปร่าครั้งคราใด

เมื่อทุกใจได้สดับ-ซับน้ำตา

“เจริญขวัญ”

#Saveubon