“ประเทศไทยรวมเลือดเนื้อชาติเชื้อไทย”

เสียงสดใสในแสงเงายามเช้าตรู่

ลมกรรโชกโยกฝนหล่นเกรียวกรู

เสาไม้ไผ่ไม่อาจสู้พายุร้าย

ฉีกหักปักลำลงกรำโคลน

คว่ำโยนจนธงขาดพลัดจากสาย

แช่น้ำครำคล้ำหม่นจนสีกลาย

น้ำเน่าป้ายทับลายเส้นอันเจนตา

ลูกสาวช่างเย็บผ้าอาสาครู

ขอเป็นผู้ซ่อมใหม่ให้ดีกว่า

เด็กหญิงไม่นิ่งเฉยเอ่ยวาจา

ย้ำว่าหน้าที่ตนพลเมืองไทย

ขอให้แม่มาช่วยเย็บด้วยกัน

ถักทอต่อความฝันอันยิ่งใหญ่

ทุกฝีเข็มจะเต็มเติมเพิ่มดอกไม้

ร้อยรัดไว้ในนามของความรัก

เพื่อนบ้านใกล้ให้ผ้า -ฟาติมะห์

สีขาวสะอาดสวยช่วยด้นปัก

ด้วยอาศัยร่วมชายคามานานนัก

แม้ต่างหลักศาสนาระหว่างกัน

ผ้าสีแดงแต่งธงตรงริมชาย

นิยามความหลากหลายในเธอฉัน

คนทุกภาคคือรากฐานอันสำคัญ

เพื่อผลักดันวันข้างหน้าประชาชน

แม่จับมือสื่อความตามเนื้อผ้า

กี่เส้นทอต่อเรียงมากว่าเกิดผล

จากทุกแหล่งมิแบ่งแยกไม่แปลกปน

จุดเริ่มต้นหนทางอยู่ทั้งปวง

เคยติดคาตรงตะเข็บเย็บไม่คล่อง

ตกร่องช่องขัดแย้งแห่งโซ่บ่วง

ชื้นธงชาติหยาดพร่าทาบทาดวง

บ้างหล่นร่วงในห้วงเหวสู่เปลวไฟ

พบความจริงนิ่งน้ำตาระยะหนึ่ง

แล้วจึงเตรียมเข็มสอยร้อยด้ายใส่

ผ้าสีหนึ่งซึ่งจัดวางกลางหัวใจ 

ขึ้นศกใหม่ในกษัตริย์อีกรัชกาล

นิ้วน้อยค่อยแตะไต่ไล้ลูบผ้า

ธงไตรรงค์คงคุณค่ามหาศาล

เรียนรู้สู่ชีวิตจิตวิญญาณ    

พบพานผ่านมือสองของตนเอง

โลกไม่อาจเคลื่อนไหวในความชัง

ยิ่งสิ้นหวังดังสุมไฟให้ลามเร่ง

ก่อการร้ายหมายกระทำไม่ยำเกรง

กี่บทเพลงงานศพ-ไม่จบไม่จำ

“ประเทศไทยรวมเลือดเนื้อชาติเชื้อไทย”

สะบัดไสวได้ธงคืนแสนชื่นฉ่ำ

ลูกสาวช่างเย็บผ้ามาร้องนำ

ขับขานเสียงหวานล้ำท่วงทำนอง

“เจริญขวัญ”