“ประเทศไทยรวมเลือดเนื้อชาติเชื้อไทย”
เสียงสดใสใส่ทำนองของเช้าตรู่
ทั้งผองร้องถ้อยคำกำหนดรู้
เชิญสู่ปลายเสาธงดำรงรัก

พายุร้ายไล่กระชากจนขาดวิ่น
ถูกหยามหมิ่นถิ่นแคลนยังแน่นหนัก
แม้เปรอะเปื้อนเลือนสียินดีซัก
หากเลอะหมักเหม็นหมมไม่สมราคา

ลูกสาวช่างเย็บผ้าอาสาครู
ขอเป็นผู้ซ่อมใหม่ให้ดีกว่า
เด็กหญิงไม่นิ่งเฉยเอ่ยวาจา
ย้ำว่าหน้าที่ตนพลเมืองไทย

ขอให้แม่มาช่วยเย็บด้วยกัน
ถักทอต่อความฝันอันยิ่งใหญ่
ทุกฝีเข็มจะเต็มเติมเพิ่มดอกไม้
ร้อยรัดไว้ในนามของความรัก

เพื่อนบ้านใกล้ให้ผ้า -ฟาติมะห์
สีขาวสะอาดสวยช่วยด้นปัก
ด้วยอาศัยร่วมชายคามานานนัก
แม้ต่างหลักศาสนาระหว่างกัน

ผ้าสีแดงแต่งธงตรงริมชาย
นิยามความหลากหลายในเธอฉัน
คนทุกภาคคือรากฐานอันสำคัญ
เพื่อผลักดันวันข้างหน้าประชาชน

แม่จับมือสื่อความตามเนื้อผ้า
กี่เส้นทอต่อเรียงมากว่าเกิดผล

จากทุกแหล่งมิแบ่งแยกไม่แปลกปน
จุดเริ่มต้นหนทางอยู่ทั้งปวง

เคยติดคาตรงตะเข็บเย็บไม่คล่อง
ตกร่องช่องขัดแย้งแห่งโซ่บ่วง
ชื้นธงชาติหยาดพร่าทาบทาดวง
บ้างหล่นร่วงในห้วงเหวสู่เปลวไฟ

พบความจริงนิ่งน้ำตาระยะหนึ่ง
แล้วจึงเตรียมเข็มสอยร้อยด้ายใส่
ผ้าสีหนึ่งซึ่งจัดวางกลางหัวใจ
ขึ้นศกใหม่ในกษัตริย์อีกรัชกาล

นิ้วน้อยค่อยแตะไต่ไล้ลูบผ้า
ธงไตรรงค์คงคุณค่ามหาศาล
เรียนรู้สู่ชีวิตจิตวิญญาณ

พบพานผ่านมือสองของตนเอง

“เจริญขวัญ”