เข้าสู่ยุคนิวนอร์มอลแล้วตอนนี้

ด้วยเพราะมีโควิดสถิตสมัย

เกิดสังคมบ่มสร้างทางพ้นภัย

ลดปัจจัยไม่ติดเชื้อเหยื่อโรคร้าย

ก่อการและสานต่อวันต่อวัน

เปลี่ยนผันสานวิถีคลี่ขยาย

ต่างคาดหวังสังคมบ่มเพาะภาย-

ในเพื่อขึงข่ายประสานสู่การเมือง

กลับกัดกันเหมือนหมาไร้สาระ

กักขฬะฉะกันเองเบ่งอวดเขื่อง

ข่มขู่ชูหางใส่ไม่ประเทือง

กระสันเรื่องเก้าอี้ที่หมายปอง

เคยสบตาประชาชนสักหนไหม

เคยเห็นน้ำตาใครในชนผอง

ส่อสันดานอันสามานย์ร่านลำพอง

เสียงท้องร้องของผู้ใดไม่หยุดฟัง

กัดกันเองในพรรค-รักกันมาก

กระโชกคำสำรากไปฝากฝัง

ไม่เห็นหัว-ขั้วของกูต้องอยู่ยั้ง

บ้าคลั่งไปทั้งพรรคตะบักตะบวย

ศึกเชื้อโรคก็โชกเลือดเดือดระอุ

ต้องทำนุบำรุงไทยมิให้ป่วย

กล้าสาดคำไม่ยำเกรงพวกเฮงซวย

หวังเพียงฉวยเก้าอี้หมายให้นายตน

น่าสงสารท่านนายกกระปลกกระเปลี้ย

คุมฝูงเฮียเยี้ยยั้วคลานกันสับสน

นิวนอร์มอลตอนนี้ดูพิกล

ขยะปนจนกลายเน่าอีกคราวครั้ง

เน่านอร์มอลขย้อนขยอกออกอาการ

เลื้อยกันพล่านการต่อรองจองที่นั่ง

ทั่วแผ่นดินกลิ่นน้ำเน่าน่าเศร้าจัง

จึงล้าหลังอย่างเคยเป็นอยู่เช่นนี้

“เจริญขวัญ”