ระนาบภาพฉายแห่งวัยเยาว์
ครูสอนเราเฝ้าท่องจำตามหนังสือ
เปิดตำราหน้าที่พลเมืองคือ-
การยึดถือหรือเคารพกฎหมายนั้น

พึมพำคำถ้อยนับร้อยรอบ
รู้ระบอบการเมืองไทยได้แม่นมั่น
เคยสงสัยหลายประเด็นอยู่เช่นกัน
ประชาธิปไตยในฝันเป็นฉันใด

เปลี่ยนวารผ่านไปสู่วัยรุ่น
เร้ากระตุ้นให้ครุ่นคิดสิทธิใหม่
หรือควรอิงสิ่งเก่าเก็บเอาไว้
ระบบไหนควรค่าหรือสามานย์

เส้นเกณฑ์เป็นกลางระหว่างบรรทัด
มาตรวัดไม่ชัดห้วงไม่ล่วงผ่าน
เพียงมายา..ค่านิยม.. อุดมการณ์
หรือแค่ด้านการหลอกลวงและช่วงชิง

จากดรุณโลกหมุนไปเข้าวัยแกร่ง
เสาะแสวงแห่งปรัชญาสรรพสิ่ง
สารัตถะวาทกรรมหรือความจริง
แต่ว่ายิ่งสืบสาวยิ่งเปล่ากลวง

เคยติดคาระหว่างข้างทั้งสอง
ท่ามทำนองของขัดแย้งแห่งโซ่บ่วง
ผืนธงชาติหยาดน้ำตาทาบทาดวง
เราทั้งปวงข้ามห้วงเหวฝ่าเปลวไฟ

ฉายชัดรหัสนัย-วัยกลางคน

ฝ่ามืดมนจนสว่างย่างวันใหม่
ผ่านครรลองตรองตรึกลึกภายใน
จึงเข้าใจคลายยึดมั่นพลันชัดเจน

ความชิงชังแบ่งฝั่งฝ่ายได้เพาะบ่ม
เคยหมักหมมห่มหุ้มเข้าคุมเข่น
ทีละน้อยค่อยก่อตัวสลัวเร้น
จึงกลายเป็นความเย็นชาระหว่างกัน

ปลดปลงเลิกสงสัยย่างวัยชรา
เข้าใจค่าประชาธิปไตยในความฝัน
คืออำนาจแห่งผู้คนทุกชนชั้น
เพื่อผลักดันวันข้างหน้าประชาไท

ประชาธิปไตยในความจริง
หาใช่สิ่งต้องเลือกข้างอยู่ฝั่งไหน

สันติภาพกับเสรีที่หวังไว้
เติบโตในแผ่นดินจิตวิญญาณ

ประชาธิปไตยในใจชน
สู่ทางหนบนวิถีที่เพาะหว่าน
นำเสนอเสมอภาคฝากหลักการ
ทุกถิ่นย่านสานหวังอย่างนานเนา

หาใช่แต่แค่เปลือกการเลือกตั้ง
คือพลังสร้างชาติไทยให้เทียมเท่า
เคารพสิทธิ์แม้คิดต่างระหว่างเรา

เป็นรากเหง้าเสาฐานของบ้านเมือง

“เจริญขวัญ”