ไม่ว่าเกิดที่ใดล้วนพ่ายแพ้
มีแต่ประชาชนที่หม่นหมอง
ผู้ทำลายหมายบังคับเข้าจับจอง
อ้างทำนองคลองธรรมเพื่อย่ำยี

หวาดหวั่นอันตรายทุกสายถนน
คือฝูงชนอลหม่านการหลบหนี
สองมือปาดหยาดน้ำตาประดามี
เบี้ยหมากที่ถูกจับวางกลางสงคราม

ฟ้าคลี่ม่านสีเทาเช้าวันหนึ่ง
ย้ำตรึงซึ่งความตายไร้คำถาม
ศพใครรายหล่นทุกโมงยาม
ทุกท่ามน้ำตาประชาชน

ความเศร้าเข้าล้อมทุกหย่อมย่าน

เมื่อเดินผ่านอันตรายรายรอบหน
คือหายนะชาติประกาศตน
วังวนบนความชังระหว่างกัน

สิ้นวิถีสันติสุขโลกลุกไหม้
ในวงล้อมแห่งไฟให้พรึงพรั่น
เพียงชั่วพริบตาเดียวเหนี่ยวไกนั้น
ข้ามเส้นคั่นอันขาดวิ่นสิ้นชีวิต

ความบ้าคลั่งหลั่งไหลไปทุกแห่ง
ความตายแฝงแสงหม่นท้นวิกฤติ
กลางถนนบนทางสายในทุกทิศ
ผู้ถือสิทธิ์คิดทำลายคือใครกัน

สงครามตัวแทนแสนเอาเปรียบ
ยุติธรรมถูกย่ำเหยียบหักสะบั้น
ฉีกขาดประวัติศาสตร์แห่งชาตินั้น
หรือว่าวันพรุ่งนี้-ไม่มีแล้ว?
“เจริญขวัญ”