เมื่อฝนฟ้าไม่ตกต้องครรลองกาล
ทุกเรือนชานผ่านแล้งทุกแห่งหน
กลืนกล้ำกรำน้ำตาประชาชน
แห้งตายไร้พืชผลล้วนทนทุกข์

น้ำพระทัยในหลวงแห่งปวงราษฎร์
ทรงนำศาสตร์ปราศจากภัยได้ผาสุก
โปรยหยาดท้นฝนหลวงผ่านห้วงยุค
ปลอบปลุกชาติลุกยืนสู่คืนวัน

ทรงลำบากตรากตรำทำหยดฝน
มอบแด่ชนทั้งผองเป็นของขวัญ
โครงการหลวงปวงประดับนับอนันต์
ล้วนสร้างฝันอันงดงามสู่ความจริง

ปีใดแล้งแห้งน้ำทุกย่ำหย่อม

ใครผ่ายผอมค้อมซบดินสิ้นทุกสิ่ง
โครงการหลวงห่วงใยไม่ทอดทิ้ง
เพื่อนพึ่งพิงสิ่งยึดเหนี่ยวหนึ่งเดียวนี้

ราวพระองค์ทรงเสด็จเช็ดน้ำตา
พรูน้ำฟ้ามาชุบชูสู่วิถี
กลับมีผู้คิดร้ายไม่หวังดี
ป้ายสีวจีพิษคิดทำลาย

มิใช่สิ่งลวงตามายาภาพ
แต่กำซาบกับใจชนคนทั้งหลาย
สินธุ์หยดรดหลั่งพรั่งพรูพราย
มิเคยแบ่งแห่งค่ายใดหมายเจาะจง

แถสีข้างอ้างวลีเสรีภาพ

เปิดระนาบแนวรบสบประสงค์
ถุยถ่มหมายล้มล้างทั้งราชวงศ์
จึงบิดเบือนงานพระองค์ผู้ทรงธรรม
“เจริญขวัญ”