วันนี้แล้วครับ ถือเป็นวันสุดท้ายของ “ปีบ๊อกๆ สี่ขาผู้น่ารัก” แล้วพรุ่งนี้ฟ้าใหม่ก็จะกลายเป็น “ปีหมูอ้วนน่าอุ้ม” หรือ “ปีตือโป๊ยก่าย” เจ้าบทบาท

“หมูอ้วน” หรือ “เจ้าอู๊ดๆ” นั้น คนทั้งโลกต่างรู้จักดีว่าเป็น “อาหารหลักของโฮโมซาเปี้ยน” ทุกเชื้อชาติ ยกเว้นชาวมุสลิมที่ไม่ยอมบริโภคหมู เพราะเชื่อว่า หมูเป็นสัตว์เลี้ยงที่ “กินอยู่อย่างสกปรก” และหมูเป็นอาหารที่ก่อให้เกิดโรคภัยหลายชนิด

สำหรับชาติอื่นๆ ที่ไม่ได้เป็นมุสลิม ส่วนใหญ่มักจะ “ชื่นชอบเมนูหมู” ชนิดต่างๆ อย่างสุดมัน ไม่ว่า “หมูแผ่น หมูหยอง หมูกระป๋อง หมูหัน และหมูกุนเชียง” ล้วนเป็นของโปรดปรานของคนเชื้อสายจีนทั่วโลก

ส่วน “หมูจุ่ม หมูย่าง หมูปิ้ง หมูทอด หมูน้ำตก และหมูแหนม” คือ เมนูที่ถูกใจของชาวบ้านเกือบทั่วทุกภูมิภาคของประเทศไทย

ในขณะที่ “หมูแฮม หมูเบคอน และไส้กรอกหมูชนิดต่างๆ” ถือเป็นอาหารประจำวันของฝรั่งอั๊งม้อ แต่วันนี้รัศมีความนิยมบินกว้างไกล แม้แต่ “แหม่มปลาร้า” และ “บักหำน้อยชอบลาบเลือด” ต่างก็หลงใหลอาหารหมูชนิดนี้

แท้จริง “หมูไม่ได้เป็นสัญลักษณ์ของอาหารยอดโอชะเท่านั้น” แต่บ่อยครั้ง หมูยังเป็นสัญลักษณ์ของ“คู่แข่งขันที่ถูกพิชิตง่ายๆ” เช่น “หมูสนาม และหมูในอวย” เป็นต้น

นอกจากนั้น “หมู” ยังถูกนำไปเปรียบเทียบ “ในด้านลบ” อย่างมากมาย เช่น “กินอย่างหมูอยู่อย่างหมา” หรือ “ขี้หมูราขี้หมาแห้ง” หรือ “ชาติหมูอดขี้ไม่ได้” และ“ฝนตกขี้หมูไหล คนจัญไรมาพบกัน” เป็นต้น

โดยการเปรียบเทียบสำนวนสุดท้าย “ฝนตกขี้หมูไหล คนจัญไรมาพบกัน” ถือเป็นการกล่าวถึงหมูในทางต่ำทรามที่สุด

ยังไงๆ ก็ขอให้ “ปี 2562 ที่คนไทยกำลังจะได้ระบอบประชาธิปไตยคืนมา” นั้นเป็น “ปีหมูทอง” ที่เศรษฐกิจดีทั่วทุกภาคส่วน และคนไทยทุกสาขาอาชีพต่าง “แฮปปี้” เพราะเป็นปี “หมูทองสุดเฮง สุกรน่ารักให้ลาภสุดเจ๋ง”

กมลศักดิ์  ตั้งธรรมนิยม