มนุษย์เป็นสัตว์สังคมที่อาจแตกต่างกว่าสัตว์ชนิดอื่นๆ ที่มีอยู่ในโลก แต่สิ่งที่เหมือนกันคือเรื่องของอำนาจ เพราะมนุษย์เกือบทุกคนเกิดมาและเติบโตขึ้นก็แสวงหาอำนาจไม่ว่าจะภายในกลุ่มเด็กที่โตพอจะสื่อสารระหว่างกันหรือระหว่างกลุ่มก็จะมีคนที่มีพลังกายหรือพลังสติปัญญามักจะตั้งตัวเป็นหัวหน้ากลุ่ม ในอดีตหัวหน้ากลุ่มคือผู้ที่มีกำลังกายเหนือกว่าคนในกลุ่ม และหัวหน้ากลุ่มจะเกิดจากผู้มีสติปัญญาเหนือบุคคลในกลุ่ม ต่อมาสังคมของมนุษย์เจริญขึ้นนอกจากผู้มีพละกำลังเหนือคนอื่นในกลุ่มแล้วก็ยังขยายอิทธิพลไปยังกลุ่มอื่นๆ กลายเป็นชุมชนและในที่สุดก็เป็นประเทศเมื่อชุมชนขยายตัวขึ้นก็เกิดความมั่งคั่งในชุมชนผู้ที่มีพลังอำนาจมากก็จะกลายเป็นผู้ที่มีความมั่งคั่งเพื่อเป็นเครื่องมือดูแลทุกข์สุขของคนในชุมชนหรือประเทศและเมื่อชุมชนหรือประเทศทำการค้าขายกับชุมชนหรือประเทศอื่นก็ต้องมีการแลกเปลี่ยนสินค้าซึ่งต่อมาก็เกิดเงินตราเพื่อการแลกเปลี่ยนขึ้น ผู้มีอำนาจทางกำลังอีกพวกหนึ่งที่ทำธุรกิจซึ่งอาศัยความมั่งคั่งเป็นพลังอำนาจคือนักธุรกิจก็เป็นผู้ทรงพลังอีกพวกหนึ่ง ความยิ่งใหญ่ ของผู้มีอำนาจทางธุรกิจนั้นบางคนบางกลุ่มก็เป็นบุคคลคนเดียวกับผู้มีอำนาจทางการบริหารด้วย

อย่างไรก็ดี ในที่นี้จะกล่าวถึงกลุ่มคนที่แสวงหาความมั่งคั่งจากเงินตราที่เกิดจากความฉ้อฉลโดยอาศัยความโลภของผู้อื่นที่หลงกลโดยอาศัยความโลภของตนเป็นจุดแสวงหาประโยชน์โดยอ้างว่าจะได้ผลประโยชน์ตอบแทนจำนวนมากจากการร่วมลงทุนซึ่งเคยเกิดขึ้นมาในอดีตจนผู้หลอกลวงต้องติดคุกติดตารางไปหลายคนแล้ว เช่น แม่ชม้อย แม่นกแก้ว ฯลฯ ซึ่งใช้วิธีการที่เรียกว่า “ตั้งวงแชร์” ซึ่งถูกทางการทลายวงแชร์ด้วยข้อหาหลอกลวงผู้ละโมบโลภมากในที่สุดก็ถูกจับติดคุก แต่ในปัจจุบันกลับทำให้การหลอกลวงดังกล่าวหายไปจากสังคมพักใหญ่แต่ในที่สุดก็เกิดเหตุการณ์ทำนองเดียวกันขึ้นมาอีก พฤติกรรมก็ไม่ต่างกว่าในอดีตคืออาศัยความโลภของมนุษย์จึงเกิด “แชร์แม่มณี” ที่กำลังดังอยู่ในสังคมขณะนี้และถูกจับติดคุกในข้อหาเช่นเดียวกันกับอดีตผู้กระทำผิดเช่นเดียวกัน

เหตุการณ์แม่ชม้อย แม่นกแก้ว และแม่มณี เกิดจากการอาศัยความโลภของมนุษย์ซึ่งมีเกือบทุกคนเว้นแต่ใครสามารถจะสะกดความโลภ รวมทั้งมีสติสัมปชัญญะโดยเหตุและผลเพราะเหตุการณ์ในเรื่องนี้ไม่ใช่เกิดเพราะความฉลาดหรือความโง่ของมนุษย์แต่เกิดจากความโลภของมนุษย์เป็นสำคัญที่ตกเป็นเหยื่อนั้นเกิดขึ้นได้จากมนุษย์ไม่ว่ารวยหรือจน ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับความพอเพียงที่มีอยู่ในสันดานของแต่ละคนเป็นสำคัญ เพราะไม่ว่าคนจนหรือคนรวยถ้ามีความพอเพียงอยู่ในจิตใจของผู้นั้นจะไม่มีวันตกเป็นเหยื่อเพราะความโลภเลย

ส่วนความโลภที่ก่อให้เกิดปัญหาทางอำนาจนั้นก็เช่นกันเกิดจากนักการเมืองผู้มีอำนาจหรือผู้ถืออาวุธซึ่งในตอนแรกก็กระทำการใดก็เพื่อประโยชน์ของประชาชนแต่นานเข้าเมื่อคำสั่งหรือความเห็นของตนมีแต่คนเห็นด้วยยอมปฏิบัติตามโดยเฉพาะคนรอบข้างประเภทนายว่าขี้ข้าพลอย ในที่สุดก็เกิดความละโมบในอำนาจและที่กลายเป็นผู้เผด็จการซึ่งปรากฏในประวัติศาสตร์ที่ผู้เผด็จการก่อให้เกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 ผลที่สุดทำให้ประเทศเกิดล่มสลายต้องสูญเสียชีวิตของประชาชนเป็นจำนวนมหาศาลต้องใช้เวลานานกว่าจะพลิกฟื้นขึ้นมาได้อีก

ที่กล่าวมาทั้งหมดนี้เพื่อเป็นการเตือนสติผู้ที่มีพลังทั้งหลายไม่ว่าพลังทางอาวุธหรือพลังทางทรัพย์สินพึงระวังในพฤติกรรมของตนเพราะสุดท้ายก็ต้องพ่ายแพ้แก่คลื่นลูกโหม่ที่สามารถทำลายพลังที่คิดว่ามั่นคงได้อย่างชนิดที่เรียกว่าประวัติศาสตร์ย่อมซ้ำรอยด้วยตัวของมันเอง

สุดท้ายนี้ใคร่ขอฝากสุภาษิตที่ว่า “อำนาจและเงินตราเป็นสิ่งหอมหวน ใครได้ลิ้มลองแล้วจะติดใจ”