ระบบการศึกษาของนักศึกษาในขั้นปริญญาตรีได้พัฒนาจากการศึกษาในห้องเรียนเพียงอย่างเดียวจนจบการศึกษานั้นไม่เพียงพอ เพราะในโลกปัจจุบันมีการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วทำให้นักศึกษาจำเป็นต้องปรับตัวให้ทันต่อการเปลี่ยนแปลงดังต่อไปนี้

1.สถาบันอุดมศึกษาหรือมหาวิทยาลัยจำเป็นต้องปรับตัวจากการสอนให้ห้องเรียนเพียงอย่างเดียวจนจบการศึกษา ควรสอนให้เรียนรู้จากภายนอกห้องเรียนเพื่อให้มีความรู้เพิ่ม นอกจากทางด้านวิชาการแล้ว แต่ต้องสอนให้นักศึกษารู้ว่าเมื่อสำเร็จการศึกษาแล้วสามารถทำงานร่วมกับผู้อื่นได้ด้วย โดยจัดทำโครงการให้นักศึกษาทำงานระหว่างการศึกษาร่วมด้วย

2.ชักชวนให้ผู้สำเร็จการศึกษาที่ไปประกอบกิจการมาระยะหนึ่งกลับเข้ามารับการศึกษาในวิชาการที่มีการเปลี่ยนแปลงไป เพราะในปัจจุบันโลกมีการพัฒนาไปอย่างรวดเร็วต่างกับในอดีตโดยจัดหลักสูตรระยะสั้นเพื่อให้สอดคล้องกับการประกอบอาชีพในการทำงานโดยไม่เสียเวลาในกิจการที่กระทำอยู่

3.สถาบันการศึกษาควรติดตามความเคลื่อนไหวของบัณฑิตตลอดเวลาด้วยวิธีการติดต่อจากตัวบัณฑิตเอง นายจ้าง หรือสถานที่ทำงาน ซึ่งมหาวิทยาลัยควรจัดให้มีสำนักงานนิสิตเก่าสัมพันธ์โดยมหาวิทยาลัยร่วมมือกับนิสิตเก่าตลอดเวลา

4.มหาวิทยาลัยควรมีโครงการส่งเสริมนักศึกษาดังนี้

4.1 โครงการวิจัยเพื่อส่งเสริมนักศึกษาที่กำลังศึกษา

4.2 โครงการวิจัยเพื่อส่งเสรินักศึกษาให้สำเร็จการศึกษา

5.สนับสนุนคณาจารย์ของมหาวิทยาลัยให้สนใจในการเข้าสู่ตำแหน่งทางวิชาการ โดยมหาวิทยาลัยจัดให้มีอาจารย์อาวุโสทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาคณาจารย์ในการทำงานเพื่อพัฒนาเข้าสู่ตำแหน่งวิชาการ

6.ส่งเสริมให้คณาจารย์ในมหาวิทยาลัยได้มีโอกาสศึกษาและดูงานในสถาบันอุดมศึกษาอื่น ทั้งภายในและภายนอกประเทศเป็นระยะๆ

7.ส่งเสริมให้คณาจารย์ทำงานวิจัยในสาขาวิชาที่รับผิดชอบในการสอนทั้งงานวิจัยเดี่ยวและร่วมกับคณาจารย์อื่นในสถาบันที่ตนทำงานอยู่และหรือร่วมกับคณาจารย์ในต่างสถาบันทั้งในและต่างประเทศ

สรุปเนื่องจากสภาพปัจจุบันนี้ วิทยาการต่างๆ ในวงวิชาการได้พัฒนาอย่างรวดเร็ว ถ้าคณาจารย์ของมหาวิทยาลัยไม่ตื่นตัวในการพัฒนาวิชาการของตนเองตลอดเวลา ผลที่เกิดขึ้นจะทำให้ตัวอาจารย์เองและมหาวิทยาลัยล้าหลังตกรุ่นได้ตลอดเวลา มหาวิทยาลัยจำเป็นต้องปรับตัวและพัฒนาการบริหารสถาบัน คณาจารย์ให้ทันการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวข้างต้น มหาวิทยาลัยทุกมหาวิทยาลัยจึงต้องแข่งขันกันในเรื่องคุณภาพมากกว่าปริมาณ อาจารย์จึงเป็นเครื่องมือสำคัญในการสร้างคุณภาพให้แก่มหาวิทยาลัยที่ตนสังกัด เพราะถ้ามหาวิทยาลัยเปรียบเป็นโรงงาน คณาจารย์ก็เปรียบเสมือนเครื่องจักรที่ผลิตสินค้า คือ นักศึกษา ถ้าเครื่องจักรดี ผลผลิต คือ นักศึกษา ก็จะดีทำให้ชื่อเสียงของมหาวิทยาลัยเป็นที่ยอมรับในสังคมวิชาการ ผลผลิต (บัณฑิต) ของสถาบันจะเป็นที่ยอมรับในวงการศึกษาและตลาดแรงงานด้วย