“ของหายไม่หา

ของเสียไม่ซ่อม

ใช้จ่ายเกินตัว

มีคนชั่วร่วมวง”

ฝากคติพื้นบ้านข้างต้นให้คนที่มีหน้าที่รับผิดชอบสำคัญในองค์กรของตน ไม่ว่าองค์กรเล็กหรือองค์กรใหญ่ระดับประเทศ แม้กระทั่งระดับครอบครัว ก็สามารถนำไปเป็นข้อคิด และข้อพิจารณาในการบริหารจัดการองค์กรของตัว เพื่อประโยชน์ของตัวเองได้ โดยไม่ต้องล่มจมเสียหายทั้งในระยะสั้นและระยะยาว

เพราะแต่ละเรื่องดังกล่าว เป็นประโยชน์กับตนเองทั้งสิ้นในการดำรงอยู่อย่างสุขสบายและปลอดภัยทั้งในวันนี้และวันหน้า

โดยเฉพาะในระดับประเทศด้วยแล้ว ยิ่งมีความสำคัญมากในการบริหารจัดการ เพราะเพียงแค่นำคติพื้นบ้าน 4 ประการ มาปฏิบัติในการทำงานของตนอย่างจริงจังในทิศทางตรงข้ามกับประโยคแต่ละประโยคดังกล่าว คือ

“ของหายต้องหา

ของเสียต้องซ่อม

อย่าใช้จ่ายเกินตัว

อย่ามีคนชั่วร่วมวง”

หรือจะจำง่ายๆว่า “2 ต้อง 2 อย่า”ในการปฏิบัติงานให้กับบ้านเมืองแล้ว ประโยชน์ที่จะเกิดขึ้นย่อมมีกับประชาชนโดยรวมแน่นอน

แต่ที่ผ่านไปของการเข้ามาบริหารจัดการบ้านเมืองโดยการทำรัฐประหารนั้น แค่คติพื้นบ้าน4 อย่างข้างต้น ยังดำรงต่อเนื่องมาโดยตลอดหรือไม่นั้น เห็นจะดูได้จากความเจ็บปวด ความไม่มีความสุขอย่างจริงๆจังๆ หรือพิษภัยสำคัญๆ อันเป็นบ่อเกิดของความเจ็บปวดความไม่มีความสุขอย่างจริงจังของผู้คนทั้งหลายนั้น ได้มีการจัดการให้หมดไปหรือน้อยลงจริงหรือเปล่า

ปัญหาของแผ่นดินในขณะนี้มีมากมายหลายอย่างที่เกิดจากการบริหารจัดการ ยังตกค้างอยู่มากมายหลายอย่างในขณะนี้ รวมทั้งปัญหาใหม่ๆที่เกิดขึ้นอีกจากกลุ่มคนบางคนที่แอบอิงอยู่กับอำนาจ โดยใช้อำนาจนั้นหาประโยชน์เข้าตนอยู่ตลอดเวลาก็มีให้เห็น อยู่ในเวลานี้นั้น ได้ใส่ใจที่จะแก้ไขในเรื่องต่างๆดังกล่าวอย่างไร

ถ้ายังนึกไม่ออกว่าเจ้าพวกวายร้ายเก่าๆเคยทำเคยสร้างความเสียหายกับบ้านเมือง และผู้คนในประเทศไว้อย่างไร และแสนสาหัสแค่ไหนกับประชาชนคนไทยต่อเนื่องมาจนถึงขณะนี้ที่ต้องเร่งหา เร่งเอากลับคืน และอย่าไปใช้วิธีการต่อยอดเพื่อนำมาใช้ในกลุ่มคนบางคนในพวกของตนที่กำลังมีหน้าที่รับผิดชอบต่อบ้านเมืองในขณะนี้เพื่อหาประโยชน์ต่อไปอีกนั้น ลองอ่านกลอนต่อไปนี้ดูก็แล้วกัน เป็นกลอนที่เคยนำมาลงไว้ครั้งหนึ่งแล้วเมื่อตอนทำรัฐประหารใหม่ๆ เพื่อบอกเส้นทางแห่งความ
เสียหายของบ้านเมืองที่เจ้าพวกวายร้ายทั้งหลายดังกล่าวทำไว้ ดังต่อไปนี้

“n ปัญหาชาติ กลาดเกลื่อน ขณะนี้

เพราะมันสร้าง แต่หนี้ ให้ไทยผอง

ทั้งโกงกิน พุงปลิ้น ลิ่มลำพอง

กร่างคะนอง คอยแต่ป้อง พวกเดียวกัน

n มันไม่สน ผู้คน ที่ก่นด่า

เพราะคิดว่า มีอำนาจ เรื่องของฉัน

ใครจะโกรธ ใครจะโทษ ช่างหัวมัน

เรื่องของกู ก็แล้วกัน อย่าตอแย

n เอาแต่หลอก เอาแต่ลวง พ่วงยาหอม

ให้ชาวบ้าน ได้ดอม ด้วยคำแหล

ทำอย่างนี้ มาตลอด ไม่เปลี่ยนแปร

จนชาวบ้าน ชีวิตแย่ ป้อแป้ลง

n แต่ละวัน พวกมันอิ่ม ชาวบ้านอด

พวกมันซด ทุกอย่าง ไม่เหลือหลง

ชาวบ้านต้อง อดอยาก ยากจนลง

ต้องนั่งปลง ว่าจะหา อะไรกิน

n แต่ละวัน ที่ผ่าน สุดแสนเศร้า

มีแต่โศก มีแต่เศร้า เฝ้าถวิล

ข้าวของแพง ขึ้นราคา อยู่อาจิณ

ต้องซื้อกิน แทบหมดเนื้อ และหมดตัว

n ทุกระบบ ราชการ ถูกแซงแทรก

ถูกควบคุม เบียดแทรก แยกรายหัว

เอาแต่พวก เข้าอยู่ทั่ว ไม่หวั่นไหว

กระเด็นไป นั่งตบยุง ล้วนคนดี”

ผู้มีอำนาจทั้งหลายช่วยนำไปใช้ประกอบการพิจารณาการทำงานของตนด้วย อย่าให้ทั้งหลายทั้งปวงที่ผ่านมาแล้วหวนกลับมาเหมือนเดิมอีกโดยเฉพาะชีวิตความเป็นอยู่ของผู้คนทั้งหลายในบ้านเมืองที่กำลังเผชิญอยู่กับภาวะเศรษฐกิจโดยรวมของบ้านเมืองที่กำลังเป็นปัญหาอย่างหนักอยู่ในขณะนี้

รับฟังเสียงบ่นเสียงว่าที่กำลังดังขึ้นทุกวันด้วย เพราะขณะนี้คลื่นลมมันจัด อย่าสนใจเรื่องโพลล์ (จัดตั้ง) ให้มากนัก

น.ต.ประสงค์ สุ่นศิริ