คนไทยในชนบทต่างรู้จักเรื่องของ “ผีกระสือ” ได้เป็นอย่างดีเพราะ “ตำนานผีกระสือ” เป็นเรื่องที่ปู่ย่า ตายายได้เสี้ยมสอนลูกๆ หลานๆได้ “หลาบจำ” มาทุกยุคทุกสมัย

“ผีกระสือ” นั้นไม่ได้เป็น “ผีร้าย ปีศาจดุ”ที่ชอบหักคอแหกอก ล้วงไส้และเข่นฆ่าเหยื่ออย่างสุดโหด แต่เป็น “วิญญาณร้ายสิงในร่างคนทั่วไป” พอตกกลางคืน“กระสือจะถอดหัวออกจากร่างพ่วงด้วยตับไตไส้พุงห้อยพะรุงพะรัง” แล้วลอยไปกลางอากาศเที่ยวหาอาหารที่เป็นของ “สดๆ และคาวๆ” กินอย่างมูมมามกระหื่นกระหาย

“เมื่อกินอิ่มแล้ว ก่อนบินกลับไปเข้าร่างเดิม กระสือก็จะเช็ดปากที่เลอะเทอะกับผ้าถุงชาวบ้านที่ตากอยู่ตามราว”

สิ่งที่ชาวบ้าน “กลัวจับใจ” ไม่ได้กลัวกระสือแอบมากินเป็ดกินไก่ของตน แต่กลัวผีกระสือชอบเข้า “สิงร่างในหญิงคลอดลูกใหม่ๆ” แล้วคอยเวลาตกค่ำก็จะออกมากิน ตับ ไต ไส้ พุง ของคนในบ้านนั้น

ชาวบ้านจึงได้สอน “วิธีป้องกันผีกระสือและสู้กับกระสือ” เพราะรู้ว่า “สิ่งที่กระสือกลัวที่สุด” ได้แก่ “หนามทุกชนิด” โดยเฉพาะ “หนามจากต้นพุทรา” และ “หนามจากต้นไผ่” ที่จะ “เกี่ยวไส้กระสือจนมันลอยกลับไปเข้าร่างไม่ได้” แล้วทันทีที่ตะวันขึ้นวาระสุดท้ายของกระสือก็ตามมา

ด้วยประการฉะนี้ ทุกบ้านในชนบท จึงปลูกต้นไผ่เป็นรั้วบ้าน และปลูกต้นพุทราติดกับฝาเรือน เพื่อให้ “หนาม” จากต้นไม้ดังกล่าว ป้องกันภัยจากกระสือ

ส่วนผ้าถุงที่กระสือเช็ดปากนั้น ถ้านำไปต้มน้ำร้อนจนเดือดพล่าน ก็จะทำให้กระสือในร่างคน “ดิ้นพล่าน” จนถึงตาย

สื่อจอมซนปากบุกซุกปากบอนในบ้านเรา ได้เปรียบเทียบถึง ตำรวจที่ตั้งด่านในยามราตรี คือ “ฝูงกระสือ”ที่รวมกลุ่มกันรอดักกินตับ ไต ไส้ พุง ของเหยื่อ

จู่ๆ “กระสือสีกากีในเขตห้วยขวาง” กลุ่มหนึ่งก็เจอะดีจนได้ โดย “จ๊ะเอ๋” กับเหยื่อหญิง-ชาย 4-5 ราย ในค่ำคืนหนึ่ง แล้ว “ลงมือกิน ตับ ไต ไส้ พุง เหยื่ออย่างตะกละตะกลามยิ่งกว่าชูชก”

ปรากฏว่า “กลุ่มเหยื่อ” ดังกล่าว มี “สาวชาวไต้หวัน” พกกิ่งไผ่และกิ่งพุทราที่มี “หนามแหลมๆ” ฟาดเข้าไปที่ “ไส้กระสือ” จนกระสือติดหนามหนีกลับเข้าร่างเดิมไม่ได้

จนถึงวันนี้ “กระสือทั้งฝูง” ไส้ทุกพวงยังติดหนามไผ่และหนามพุทราจนแกะไม่ออก ต่างร้องโหยหวน“รอความตาย” ที่กำลัง “เดินทางมา”

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม