สำนวนไทยจำนวนไม่น้อย เป็นสำนวนที่คนรุ่นโบราณจดจำมาจากปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ และจดจำมาจากพฤติกรรมของคนและสัตว์ชนิดต่างๆ ที่ทำอย่างซ้ำๆ ซากๆจนเป็นนิสัยอันถาวร แล้วเจ้าสำนวนก็ได้นำมาประดิษฐ์เป็นวาทกรรมสร้างคำ “สุดเด็ด” จนทุกฝ่ายยอมรับ

อย่างเช่น สำนวนคำว่า “ลากไส้” ก็เป็นการจดจำพฤติกรรมของ “อีแร้งสุดหิว” และ “อีกาสุดอดอยาก” ที่ไปพบ “เหยื่อตัวโตๆ” นอนตายจนใกล้เน่า แล้วทำการ “จิกท้องเจาะพุง” เพื่อจะ “ลากไส้ทุกขด” ออกมาหม่ำอย่าง “หวานคอแร้ง” และ“โอชาปากอีกา”

ครั้นสำนวน “ลากไส้” ถูกนำมาใช้กับคนจึงเป็นคำ “สุดซีม่า” หมายถึง “จอมลากไส้” นั้น ปฏิบัติการเยี่ยงอีแร้งและอีกาทำการ “จิกท้องเจาะพุง” ของ “ไอ้ตัวร้าย” เพื่อ “ลากไส้” ทุกขดออกมาฟ้องชาวบ้าน โชว์ชาวเมืองและให้ประจักษ์แก่ตาชาวโลกว่า “ไอ้ตัวร้ายมีไส้เน่ากี่ขด มีไส้สกปรกกี่เส้น และมีไส้ที่หนอนเต้นยุ่บยั่บกี่ท่อน”

“จอมลากไส้” ทั้งหลายมีกระจัดกระจายอยู่ในทุกอาชีพแต่ “จอมลากไส้ระดับยกกำลังสอง” ต้องยกให้ “สื่อทั้งหลายที่เป็นแมลงวันจมูกไว” และ “นักการเมืองจอมขุดคุ้ย” ที่มีเสียมและจอบอยู่ในมือ

แต่ที่เป็น “สุดยอด สุดยอดของจอมลากไส้ยกกำลังห้า” ต้องยกให้มนุษย์ที่มีจิตวิญญาณของสื่อและจิตวิญญาณของนักการเมือง “อยู่ในร่างเดียวกัน”

“มนุษย์หนึ่งร่างสองวิญญาณ” ในบ้านเรานั้น ณ วันนี้คงต้อง “ยกโป้ง” ให้ “เฮียตู่ สุดปัง” และ “เฮียชู สุดว้าว” ซึ่งต่างมีผลงาน “ลากไส้” ระดับ “อีแร้งยอมแพ้” และ “อีกาซูฮก”

ผลงานของ “เฮียตู่ สุดปัง” คือรายการ “ลากไส้ทุกขดของท่านถูกเห่า” เพื่อโชว์ให้แก่คนไทยได้เห็นไส้ดังกล่าวว่า “เน่าหรือไม่?” และควรจะ “ตาสว่างหรือเปล่า?”

ส่วยผลงานของ “เฮียชู สุดว้าว” นั้น เป็นการ “ลากไส้หลายเวอร์ชั่น” ที่กระทำต่อ “ไอ้ตัวร้าย” อย่างยั้วเยี้ยทั้งขาใหญ่จอมอิทธิพลร่ำรวยอู้ฟู่ ทั้งพวก 18 มงกุฎบันลือโลกทั้งไดโนเสาร์ดุดันสายพันธุ์ที-เร็กซ์ และ “กระสือสีกากีปากมัน” เป็นต้น

แม้ผลงานอันมากมายของ “เฮียชู สุดว้าว” ในวันนี้จะยังไม่ตกผลึก ยังไม่มีกังฉินรายใด “ถึงที่ตายแบบศพไม่สวย”

แต่สังคมไทยต่างออกมาให้กำลังใจ ขอให้ “แรมโบ้จอมลากไส้” ยังกล้าลากไส้ขาใหญ่เหล่านั้นต่อไป เพื่อแผ่นดินไทยจะได้สูงขึ้น

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม