เหตุไม่บังควรล่าสุดที่เกิดขึ้นในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย คือเรื่องที่นิสิตรายหนึ่งของคณะศิลปกรรมศาสตร์ อ้างว่าทำงานศิลปะเพื่อส่งอาจารย์ แต่ทว่า งานที่นิสิตอ้างว่าเป็นงานศิลปะนั้น แท้ที่จริงคือสิ่งที่ไม่สร้างสรรค์เป็นที่สุด จนเข้าข่ายกระทำการอันหยามหมิ่นต่อตราสัญลักษณ์ของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย คือพระเกี้ยว

ตราพระเกี้ยวสำคัญต่อจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยอย่างไรนั้น เรื่องนี้ประชาคมชาวจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยประจักษ์และตระหนักดีมายาวนาน ชาวจุฬาฯ ทุกคนให้ความเคารพตราพระเกี้ยว เพราะรู้แจ้งแก่ใจมาโดยตลอดว่า พระเกี้ยวคือพระราชลัญจกรประจำพระองค์พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ (พระเกี้ยวยอดหรือจุลมงกุฎคือศิราภรณ์ชนิดหนึ่ง)

ภาพข่าวที่ปรากฏชัดซึ่งบ่งบอกถึงการจงใจหยามหมิ่นตราสัญลักษณ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย คือการวางพระเกี้ยวไว้ ณ สถานที่ไม่เหมาะสม มิหนำซ้ำยังจงใจนำอาหารสุนัขโรยไว้บนพระเกี้ยวและรอบๆพระเกี้ยว

ครั้นเมื่อได้อ่านข้อความใน Facebook ของนิสิตผู้กระทำการอันหยามหยาบดังกล่าวแล้ว ก็ทำให้ประจักษ์แจ้งได้ถึงความไร้กาลเทศะของนิสิตรายดังกล่าวเป็นอย่างดี อันที่จริงการจะวิพากษ์วิจารณ์ผู้บริหารจุฬาฯ โดยนิสิต เป็นสิ่งที่สามารถกระทำได้ เพราะเป็นสิทธิเสรีภาพประการหนึ่ง และในจุฬาฯ ก็มิได้ปิดกั้นการวิพากษ์วิจารณ์ในเรื่องที่เหมาะและควร เพราะเป็นเสรีภาพทางวิชาการที่จุฬาฯ ส่งเสริมและสนับสนุนมาโดยตลอด แต่ทว่าการนำเอาตราสัญลักษณ์ของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยไปใช้โดยจงใจให้เกิดความเสื่อมเสียในทางใดทางหนึ่งนั้น เป็นเรื่องไม่บังควรเป็นอย่างยิ่ง ผู้เป็นปัญญาชนโดยแท้ไม่พึงกระทำการอันเข้าข่ายบัดสีเช่นนั้นเป็นอันขาด

เมื่อเกิดเรื่องไม่บังควรใดๆ ขึ้นภายในรั้วของจุฬาฯผู้บริหารสูงสุดของจุฬาฯ คืออธิการบดีจำเป็นต้องระงับยับยั้งเรื่องบัดสีนั้นโดยพลัน ไม่ใช่ทอดหุ่ยนิ่งดูดายเช่นที่กระทำอยู่ ดังจะพบได้เสมอๆ ว่าอธิการบดีของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยนิ่งเฉย ไม่พยายามแก้ปัญหาความเลวร้ายต่างๆ ที่เกิดขึ้นภายในรั้วของจุฬาฯดูเสมือนว่าจงใจปล่อยให้กาลเวลาทำให้เรื่องเลวร้ายในจุฬาฯ เงียบหายไปเมื่อเวลาล่วงผ่านเลยไปเป็นระยะเวลานาน 

แต่ในความเป็นจริงแล้ว เรื่องเลวร้ายต่างๆที่เกิดขึ้นในจุฬาฯ แล้วไม่ได้รับการแก้ไขให้ดีขึ้น หรือนำตัวผู้จงใจกระทำผิดไปลงโทษตามกฎระเบียบของจุฬาฯ มิได้สูญสลายหายไปแต่ประการใด แต่กลับพอกพูนแล้วก่อให้เกิดความไม่พอใจมากขึ้นเป็นลำดับกับประชาคมจุฬาฯรวมถึงสาธารณชนผู้เคารพยกย่องจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย  

ต้องยอมรับความจริงว่า ประชาคมจุฬาฯและสาธารณชนผู้เคารพยกย่องจุฬาฯ ต่างเฝ้าติดตามอย่างใกล้ชิดว่า อธิการบดีของจุฬาฯ ได้แก้ไขปัญหาความไม่ดีไม่งามต่างๆ ที่เกิดขึ้นอย่างไรบ้าง อาทิ ปัญหานิสิตหญิงรายหนึ่งของจุฬาฯ จงใจชักธงดำขึ้นสู่ยอดเสาธงของมหาวิทยาลัย เรื่ององค์การบริหารสโมสรนิสิตจุฬาฯ (อบจ.) อวยพรวันเกิดให้โจชัว หว่อง โดยจงใจใช้คำอวยพรที่ไม่เหมาะสมกับสถานะของบุคคล(ขออนุญาตไม่นำคำอวยพรดังกล่าวกลับมากล่าวซ้ำ ณ ที่นี้) เรื่องวิทยานิพนธ์ระดับปริญญาเอกฉบับหนึ่งของคณะรัฐศาสตร์ จุฬาฯ ที่มีข้อความอันเป็นเท็จและบิดเบือนใส่ความต่อบุคคลอื่น เป็นต้น

เมื่อพูดถึงความรับผิดชอบของอธิการบดี จุฬาฯที่ต้องมีต่อจุฬาฯ โดยอ้างตามมาตรา 31 แห่ง พ.ร.บ. จุฬาฯ ปี 2551 จะพบว่ามีข้อกำหนดว่าต้องบริหารกิจการของมหาวิทยาลัยให้เป็นไปตามวัตถุประสงค์และนโยบายของมหาวิทยาลัย ซึ่งหมายความว่าอธิการบดีต้องมีหน้าที่สำคัญประการหนึ่งคือดูแลรักษาชื่อเสียงความน่าเชื่อถือของมหาวิทยาลัย เพื่อให้จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยเป็นสถานศึกษาทางวิชาการและวิชาชีพชั้นสูง ซึ่งพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาวชิราวุธ พระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงประดิษฐานขึ้นเพื่อเป็นพระอนุสาวรีย์สมพระเกียรติแห่งพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาจุฬาลงกรณ์ พระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

ดังนั้นการกระทำใดๆ อันบ่งบอกว่าจงใจแสดงพฤติกรรมและกิริยาหยามหมิ่นต่อตราสัญลักษณ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จึงเป็นเรื่องสำคัญที่อธิการบดีของจุฬาฯ ไม่สามารถนิ่งเฉย ดูดาย หรือทอดหุ่ยได้ อธิการบดีของจุฬาฯ จำเป็นต้องรักษาภาพลักษณ์ที่ดีงามของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยไว้ และต้องไม่ยอมให้ผู้ใดกระทำการอันแสดงออกถึงความไม่เคารพต่อตราสัญลักษณ์ของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มิใช่ดูดายไม่แก้ปัญหา แล้วเอาตัวรอดไปวันๆ