กรณีที่ น.ส.ธิษะณา ชุณหะวัณ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พรรคประชาชน ออกมาเปิดเผยว่าตนเองเคยถูกล่วงละเมิดทางเพศจากบุคคลที่มีตำแหน่งในพรรค ระหว่างการร่วมกิจกรรมเอาท์ติ้งที่สนามกอล์ฟแห่งหนึ่ง ได้กลายเป็นประเด็นสาธารณะที่สังคมให้ความสนใจอย่างกว้างขวาง

สาระสำคัญของเรื่องนี้ จึงมิใช่เพียงคำกล่าวอ้างหรือข้อโต้แย้งของคู่กรณี หากแต่เป็นคำถามที่ส่งตรงไปยังพรรคการเมืองว่า จะจัดการกับข้อกล่าวหาซึ่งเกิดขึ้นกับ “คนของตัวเอง” อย่างไร

สังคมไทยเดินทางมาไกลกว่ายุคที่ปัญหาการล่วงละเมิดทางเพศจะถูกปิดไว้ภายใต้คำว่า“เรื่องส่วนตัว” หรือ “อย่าทำให้เป็นข่าว” เพื่อรักษาภาพพจน์องค์กร

ปัจจุบันไม่ว่าจะเป็นภาครัฐ เอกชน มหาวิทยาลัย หรือองค์กรระหว่างประเทศ ต่างยอมรับว่าการกล่าวหาว่ามีการล่วงละเมิดทางเพศจำเป็นต้องได้รับการตรวจสอบอย่างจริงจัง เป็นอิสระ และเป็นธรรมต่อทุกฝ่าย

นั่นหมายความว่า ผู้เสียหายต้องได้รับพื้นที่ ในการร้องเรียนโดยไม่ถูกกดดัน ขณะเดียวกันผู้ถูกกล่าวหาก็ต้องได้รับสิทธิในการชี้แจงและพิสูจน์ข้อเท็จจริงเช่นกัน ทั้งสองหลักการสามารถดำรงอยู่ร่วมกันได้ หากองค์กรมีระบบที่ดี

สำหรับพรรคการเมือง เรื่องนี้ยิ่งมีความสำคัญเป็นพิเศษ เพราะพรรคมิใช่เพียงองค์กรเอกชน หากแต่เป็นองค์กรสาธารณะที่อาสาเข้ามาบริหารประเทศ

ผู้ที่ประกาศตัวว่าต้องการเป็นรัฐบาล ย่อมถูกคาดหวังให้มีมาตรฐานด้านธรรมาภิบาลสูงกว่าสถาบันทั่วไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งพรรคประชาชน ที่ชูประเด็นเรื่องเหล่านี้เด่นชัดกว่าใคร

คำถามจึงไม่ใช่ว่า พรรคจะเชื่อฝ่ายใด แต่คือ พรรคมีระบบตรวจสอบที่ประชาชนเชื่อถือได้หรือไม่

หากข้อกล่าวหาเกี่ยวข้องกับผู้ดำรงตำแหน่งภายในพรรค การตั้งคณะกรรมการตรวจสอบที่มีแต่คนใกล้ชิดหรือผู้ใต้บังคับบัญชาของผู้ถูกกล่าวหา ย่อมสร้างข้อกังขาต่อความเป็นอิสระได้โดยง่าย

ตรงกันข้าม หากสามารถตั้งกลไกที่โปร่งใส เปิดเผยกรอบเวลาในการสอบสวน กำหนดมาตรการคุ้มครองผู้ร้องเรียน และเปิดเผยผลการดำเนินการต่อสาธารณะ ก็จะช่วยสร้างความเชื่อมั่นได้มากกว่า

ตลอดหลายปีที่ผ่านมาพรรคประชาชนมักวิพากษ์วิจารณ์คู่แข่งเมื่อเกิดกรณีอื้อฉาวด้านจริยธรรม พร้อมเรียกร้องให้มีมาตรฐานสูงในการรับผิดชอบ เช่น วาทกรรมที่ว่า ต้องมีความรับผิดชอบที่สูงกว่ากฎหมาย

แต่เมื่อข้อกล่าวหาเกิดขึ้นกับบุคคลในองค์กรของตนเอง มาตรฐานเดียวกันจะยังถูกนำมาใช้หรือไม่ นี่คือสิ่งที่ประชาชนกำลังจับตา

การเพิกเฉยต่อข้อร้องเรียน การปล่อยให้เรื่องเงียบหาย หรือการใช้สถานะและอำนาจภายในองค์กรเป็นเกราะกำบัง ย่อมเป็นสิ่งที่สังคมไม่อาจยอมรับได้เช่นกัน

การเมืองที่ประชาชนคาดหวังในวันนี้ จึงไม่ใช่ การเมืองที่อ้างเพียงอุดมการณ์ แต่ต้องเป็นการเมืองที่มีความกล้ายืนหยัดต่อหลักการ แม้เมื่อหลักการนั้นจะย้อนกลับมาตรวจสอบคนในบ้านของตนเอง

หากพรรคหนึ่งเรียกร้องความรับผิดชอบจากคู่แข่ง แต่เมื่อปัญหาเกิดขึ้นกับคนของตนกลับใช้มาตรฐานอีกแบบหนึ่ง ความน่าเชื่อถือย่อมลดลงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เช่นเดียวกัน หากพรรคใดถูกตรวจสอบอย่างเข้มงวด ก็ไม่ควรเรียกร้องข้อยกเว้นเมื่อเรื่องเดียวกันเกิดขึ้นกับฝ่ายตรงข้าม

สังคมไทยไม่ต้องการ “สองมาตรฐาน”ไม่ว่าจะเกิดขึ้นกับพรรคใดทั้งสิ้น สิ่งที่ประชาชนต้องการคือ “มาตรฐานเดียว” ที่ใช้กับทุกคนอย่างเสมอภาค โปร่งใส และตรวจสอบได้

เพราะความน่าเชื่อถือขององค์กร ไม่ได้วัดจากการไม่มีปัญหา

แต่วัดจากความกล้าที่จะเผชิญปัญหา ตรวจสอบปัญหา และแก้ไขปัญหาด้วยมาตรฐานเดียวกันไม่ว่าจะเกิดขึ้นกับใคร และไม่ว่าจะอยู่ในพรรคการเมืองใดก็ตาม