คนไทยที่มีสติ มีปัญญาต้องรู้แล้วว่านักการเมืองไทยจำนวนไม่น้อยเป็นคนจำพวกดีแต่พูด พูดไปเรื่อย พูดโดยไม่คิดหรือบางรายก็คิดร้ายต่อบ้านต่อเมืองและต่อประชาชน ดังนั้น เวลาคนคิดร้ายต่อบ้านเมือง ต่อประเทศชาติพูดอะไรออกมาแต่ละอย่าง และกระทำการใดๆ แต่ละอย่าง จึงทำให้บ้านเมืองเกิดความเสียหายย่อยยับ และบางรายก็นำไปสู่การสิ้นชาติ สิ้นแผ่นดินในที่สุด

เมื่อนักการเมืองจำพวกเลวทรามต่ำช้า เข้าไปยึดกุมอำนาจรัฐได้ ก็แปรสภาพเป็นผู้มีอำนาจบริหารประเทศชาติจึงบังเกิดรัฐบาลทรราช หรือพวกทุชนาธิปไตย (tyranny) ผู้นำบ้านเมืองชนิดนี้บริหารประเทศโดยไม่คำนึงถึงความถูกต้อง ความดีงาม ไร้คุณธรรม ใช้อำนาจรัฐในทางที่ผิดโดยมีเจตนาฉ้อฉลปล้นแผ่นดินตลอดเวลา เห็นแก่ผลประโยชน์ของตนเองเป็นสำคัญ โดยไม่คำนึงถึงความอยู่รอดปลอดภัยของบ้านเมืองและประชาชน 

ถามว่า แล้วเราจะรู้ได้อย่างไรว่ารัฐบาลใดเป็นทรราช หรือทุชนาธิปไตย ทั้งๆ ที่รัฐบาลทุกชุด แม้แต่ชุดที่มาจากการรัฐประหาร ก็ยังชอบอวดอ้างตลอดเวลาว่ารัฐบาลของตนเป็นรัฐบาลประชาธิปไตย เข้ามาบริหารประเทศเพื่อทำให้ประเทศชาติเจริญรุ่งเรือง ส่วนรัฐบาลที่ไม่ได้มาจากรัฐประหาร ก็จะอวดอ้างว่าตนเองนั้นมาจากการเลือกตั้ง ได้ชัยชนะในการเลือกตั้ง มาจากเสียงและความต้องการของประชาชน ทั้งๆ ที่รัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้งจำนวนไม่น้อย ได้ชัยชนะจากการเลือกตั้งด้วยการทุจริตสารพัดรูปแบบ

ตอบคำถามว่า รัฐบาลทรราชมีลักษณะเช่นไร ก็สามารถตอบได้เบื้องต้น ดังนี้คือ เป็นรัฐบาลที่ไม่ได้ใช้อำนาจรัฐบริหารประเทศชาติเพื่อให้เกิดผลประโยชน์สาธารณะ แต่ใช้อำนาจรัฐเพื่อกอบโกยผลประโยชน์เข้าพกเข้าห่อของตนเอง 

โทษลักษณะประการต่อมาของรัฐบาลทรราชคือเน้นการโฆษณาชวนเชื่อสารพัดชนิด พูดไปร้อยเรื่อง ก็โกหกไปร้อยเรื่อง พูด (โกหก) ไป ทั้งๆ ที่รู้ดีว่าทำไม่ได้แต่ก็ยังตะแบง ตะบึงตะบอนว่าสามารถทำได้ โกหกสารพัดว่าเมื่อได้เป็นรัฐบาลแล้วจะทำทันที แต่เมื่อได้อำนาจรัฐแล้ว ก็ไม่เคยทำตามคำที่โฆษณาหาเสียงแบบลวงโลก เพราะมันไม่สามารถทำได้ แต่ทั้งๆ ที่รู้ ก็ยังตั้งใจ ตั้งหน้าตั้งตาโกหกประชาชน

เราได้เห็นรัฐบาลโกหกมาหลายชุดแล้ว บางชุดก็โกหกว่าจะทำให้คนจนหมดไปจากประเทศไทย บางชุดก็โกหกว่าจะแก้ปัญหาวิกฤตจราจรในกรุงเทพฯให้หมดไปภายใน 6 เดือน บางชุดก็โกหกว่าจะแจกเงินหลักหมื่นบาทบางชุดก็โกหกว่าจะขึ้นเงินเดือน ขึ้นค่าแรงขั้นต่ำ บางชุดก็โกหกว่าไปเจรจากับบริษัทระดับยักษ์ใหญ่ของโลก แล้วจะดึงบริษัทเหล่านั้นเข้ามาลงทุนในประเทศไทย บางชุดก็โกหกว่าจะลดราคาน้ำมันเชื้อเพลิง ค่าไฟฟ้า ค่าก๊าซ ค่าน้ำประปา ค่าโดยสารรถไฟฟ้า และอีกสารพัดเรื่องโกหกที่เสกสันปั้นแต่งขึ้นมา

ทุกวันนี้ เราเห็นชัดว่าหน้าตาของนักการเมืองโกหก และรัฐบาลจอมโกหกเป็นอย่างไร มีตัวตนแบบไหน อยู่พรรคไหนบ้าง ก่อนจะมาเป็นรัฐบาล คนจอมโกหกเหล่านั้นเคยทำมาค้าขายหากินมาจากธุรกิจอะไร กอบโกยแล้วฟันกำไรจำนวนมหาศาลเข้ากระเป๋าตนเองไปแล้ว จนกระทั่งวันหนึ่ง เมื่อคนเหล่านั้นมีอำนาจเงินมากๆ ก็กระโจนเข้าสู่อำนาจรัฐ แล้วก็ใช้อำนาจรัฐแสวงหาเงิน แล้วก็ใช้เงินผูกโยงอำนาจรัฐ พัวพันพันพัวแบบนี้มาโดยตลอด 

เมื่อเป็นรัฐบาลก็หว่านแจกเงิน แต่เงินที่นำไปหว่านแจกนั้น มาจากการก่อหนี้สินจำนวนมหาศาลให้กับประเทศชาติและประชาชน เหตุที่ต้องหว่านแจกเงิน ก็เพราะรัฐบาลทรราชเชื่อว่าเมื่อประชาชนได้รับเงินแจกไปแล้ว จะจงรักภักดีต่อตน แล้วจะเลือกให้ตนเองได้กลับมาเป็นรัฐบาลอีกในอนาคต 

เมื่อรัฐบาลทรราชต้องแจกเงินก้อนโตเพื่อซื้อประชาชน ก็จำเป็นต้องหาเงินให้เพียงพอกับการหว่านแจก การหาเงินที่ง่ายและสะดวกที่สุดของทรราชคือกู้ และสร้างหนี้สินให้กับแผ่นดิน 

ทรราชคิดเพียงอย่างเดียวคือ หาเงินอย่างไรให้ได้มาโดยวิธีการอย่างไรก็ได้ โดยไม่คำนึงถึงความถูกต้อง ความเหมาะสม และความดีงาม ไม่แยแสว่าจะสร้างหนี้ก้อนโตจำนวนมหาศาลสักเพียงใดให้ประชาชน เมื่อต้องหาเงิน ก็ต้องกู้ นอกจากกู้แล้ว ยังต้องพยายามถอนขนห่านให้ได้มากที่สุด เพราะการถอนขนห่าน หรือการเก็บภาษีจากประชาชนเป็นเรื่องง่ายสำหรับรัฐบาลที่ไร้ปัญญาสร้างรายได้ให้แผ่นดินด้วยกรรมวิธีอื่นๆ เช่น การค้าขายระหว่างประเทศ การสร้างนวัตกรรมเพื่อเป็นสินค้าส่งออกของประเทศ การสร้างสิ่งประดิษฐ์ที่ใช้สติปัญญาขั้นสูง การหารายได้จาก real sectors เมื่อทรราชหิวกระหายเงิน ก็ออกกฎระเบียบบ้าๆ บอๆ ไร้ทิศไร้ทาง ไร้ความชัดเจนไร้ความเที่ยงตรง ความแม่นยำ ออกกฎมาแล้วก็สร้างความปั่นป่วนให้กับสังคม

คุณผู้อ่านเป็นคนมีสติ มีปัญญา คงรู้ดีอยู่แก่ใจว่า รัฐบาลชุดไหนบ้าง นายกรัฐมนตรีรายใดบ้าง พรรคการเมืองพรรคใดบ้าง ที่มีโทษลักษณะ และพฤติกรรมน่าสังเวชตามที่กล่าวมาในข้างต้น แต่ก็ต้องถามกลับด้วยว่า แล้วคุณมีส่วนเลือก และสนับสนุนรัฐบาลทรราชเหล่านั้นหรือไม่