เมื่อผู้มีอำนาจรัฐเหลิงอำนาจ ใช้อำนาจจนเกินงาม มองข้ามหัวและไม่แยแสความรู้สึกของประชาชน นั่นคือการขุดหลุมฝังตัวเองของผู้มีอำนาจรัฐโดยแท้

ผู้มีอำนาจรัฐที่มีพฤติกรรมสามานย์ดังกล่าวข้างต้นนั้น สุดท้ายก็มีจุดจบไม่ต่างกัน ต่อให้คนกลุ่มนั้นอยู่ต่างแดน ต่างประเทศ ต่างแผ่นดิน และต่างทวีป แต่สุดท้ายแล้วก็ต้องพบกับความหายนะ และมีจุดจบของชีวิตไม่ต่างกัน ซึ่งเรื่องเหล่านี้มีปรากฏชัดในประวัติศาสตร์โลก

สำหรับประเทศไทยก็ไม่มีข้อยกเว้นสำหรับผู้มีอำนาจรัฐที่เหลิงอำนาจ ซึ่งเราก็พบมาโดยตลอดว่าผู้ที่ใช้อำนาจเกินขอบเขต หลงและเหลิงอำนาจ ใช้อำนาจโดยปราศจากความชอบธรรม มีอำนาจแล้วคิดว่าจะไม่หมดอำนาจ หรือคิดว่ามีอำนาจแล้วจะสามารถใช้ฝ่ามือปิดแผ่นฟ้าได้ ใช้อำนาจปกปิดความชั่วความเลวของตนเองได้ ซึ่งก็ต้องบอกชัดๆ ว่า อำนาจที่ปราศจากชอบธรรม ไม่สามารถคุ้มครองผู้มีอำนาจได้ แม้ในบางชั่วบางยาม จะดูเสมือนว่าผู้นั้นสามารถใช้อำนาจได้ราวกับว่าเขาคือผู้ที่เสกบันดาลทุกสิ่งอย่างได้ตามใจปรารถนา แต่ก็ต้องย้ำเหมือนเดิมว่า จุดจบของผู้ที่เหลิงอำนาจคือความตายที่แสนน่าสังเวช และตามมาด้วยคำสาปแช่งก่นด่าของประชาชน

สังคมไทยมีผู้มีอำนาจรัฐที่เหลิงอำนาจและต้องจบชีวิตจริงๆ และชีวิตของการเป็นผู้มีอำนาจแบบน่าสังเวชเวทนามาแล้วหลายราย และยังจะมีต่อไปอีกเรื่อยๆตราบเท่าที่ผู้มีอำนาจรัฐจำพวกเหลิงอำนาจยังไม่สำเหนียกในจุดจบของชีวิต ผู้มีอำนาจรัฐหลายรายต้องหนีหัวซุกหัวซุนไปตายนอกแผ่นดินไทย บางรายอาจจะกลับมาอยู่บนแผ่นดินไทยได้ แต่ทว่าสุดท้ายก็พบกับความวิบัติล่มสลาย บางรายก็ยังคงคิดเอาเองว่า ฉันกลับมาครั้งนี้ ฉันมีอำนาจล้นเหลือ ฉันจึงไม่ต้องเกรงใจใคร เพราะฉันได้ทำข้อตกลงพิเศษกับใครคนหนึ่งไว้แล้ว ฉันแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ระหว่างกัน แบบยื่นหมูยื่นแมวไว้แล้ว เพราะฉะนั้น ฉันจึงไม่นำพา ไม่แยแสกับหลักนิติรัฐ และไม่จำเป็นต้องมองเห็นหัวของประชาชน

ไม่เป็นไร ปล่อยให้คนเหลิงอำนาจหลงมัวเมาไปกับการบ้าอำนาจสักระยะหนึ่ง ปล่อยให้มันโอหังต่อไปอีกสักพัก ปล่อยให้มันปล้นประเทศไปอีกสักพัก แล้วสุดท้ายมันเหล่านั้นจะพบกับจุดจบในแบบที่ประวัติศาสตร์ไทยต้องจารึกไว้ตลอดกาล เหมือนกับที่ประวัติศาสตร์ไทยได้จารึกจุดจบของเหล่าทรราชไว้แล้ว

เมืองไทยยุคนี้เป็นยุคคนมีอำนาจรัฐเหลิงอำนาจ เหลิงจนลืมตัว หมดสิ้นความละอาย และยังลืมด้วยว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า แล้วก็ลืมคิดอีกว่าจุดจบสุดท้ายของชีวิตจะแสนขมขื่นและเลวทรามจนเกินบรรยาย

เมืองไทยยามนี้มีนักโทษผู้ย่ามใจคิดว่าสามารถกุมบังเหียนของอำนาจรัฐไว้ได้ แต่ลืมฉากสำคัญทางการเมืองที่ทำให้ (มัน) ต้องระเห็จไปเป็นสัมภเวสีมาแล้ว การกลับมาแล้วเหลิงอำนาจ ลืมตัว ลืมตีน สิ้นความละอาย และบังอาจอหังการมากเกินงาม คือเครื่องลากพาให้ต้องลงไปสู่โลกันตร์อีกครั้งในเร็วๆ นี้ จับตามองความสูญสิ้นครั้งใหม่ของผู้อสัตย์ อธรรมให้ดี รับรองว่าอีกไม่นานผู้เหลิงอำนาจรัฐจะพบความพินาศ สูญสิ้น และจะสิ้นสูญทุกสิ่งอย่าง