วันนี้ติ่งแดง/ติ่งสัมภเวสีแฟนคลับ “พรรคเพื่อไทย … พรุ่งนี้เพื่อประชาชน” ที่ “ธิดานกแสก” อดีตแกนนำฝูงส่ำสัตว์เหล่านี้แบ่งฝูงส่ำสัตว์กลุ่มนี้ออกเป็น 3 ก้อนราวๆก้อนอุจจาระหมาด้วยความผิดหวังกับคณะผู้บริหารพรรคที่แสดงพฤติกรรมเดิมๆซ้ำแล้วซ้ำเล่า พฤติกรรมที่ชาวบ้านเรียกว่า “สันดาน” ทำการเมืองด้วยเรื่องผลประโยชน์ส่วนตนและพวกพ้อง โดยไม่ได้ก้าวข้ามความขัดแย้งหรือก้าวข้ามหัวประชาชนเลย ทว่าดำเนินการทางการเมืองบนศีรษะประชาชน

การดึงพรรคประชาธิปัตย์ร่วมหอลงโรงนอนเตียงเดียวกันฝันเรื่องเดียวกันจึงเป็นเรื่องที่ตัดสินใจได้ไม่ยากเย็นต้องอาศัยความกล้าเบอร์ไหนๆ ทั้งนั้น …

“เป็นฝ่ายค้านแล้วอดอยากปากแห้ง” … วรรคทอง/วลีอมตะเมื่อปี 2539 ของ “เต็กเซียง แซ่เบ๊ /- บรรหาร ศิลปอาชา นายกรัฐมนตรี 5 สั้น ;นายกรัฐมนตรีราชอาณาจักรไทยคนที่ 21 หลังการปฏิวัติสยาม 2475 บุคคลสำคัญคนหนึ่งที่ทำให้เกิดการปฏิรูปการเมือง จนกระทั่งเรามีรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ.2540 ที่หลายคน โดยเฉพาะ “คุณพ่อจุ้นจ้าน /- นักโทษเด็ดขาดชายคดีอุบาทว์ทุจริตคอร์รัปชั่น โกงบ้านกินเมืองฉ้อฉลเงินแผ่นดิน - ทักษิณ ชินวัตร”ที่มีสำรอกสำรากอ้างว่า เป็นฉบับที่ดีที่สุดที่เคยมีมา … เพราะเป็นฉบับที่เป็นรากฐานให้กำเนิด “ระบอบทักษิณ”

พรรคประชาธิปัตย์ยุคนี้ก็เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลาตามสัจธรรมที่ว่า กาลเวลาเปลี่ยนโลกเปลี่ยน

ประชาชนเลยกลายเป็น ผู้ถูกปกครอง ในสังคมการเมืองที่ถูกวางบทบาทไว้แค่เฝ้ารอผลประโยชน์ (อาหารสด/อาหารแห้ง)ที่ผู้มีอำนาจทางการเมืองจะหยิบโยนให้ตามทฤษฎีเศรษฐกิจประชานิยมในระบอบทักษิณเพื่อความอยู่รอดในแต่ละช่วงเวลา ไม่ใช่เศรษฐกิจมั่งคั่งยั่งยืน ซึ่งต้องได้มาจากการปฏิรูประบบเศรษฐกิจอย่างที่ “ธนาคารโลกและสหภาพยุโรป”เคยเสนอแนะ ทว่าการปฏิรูปเศรษฐกิจประชาชนอิ่มหมีพีมันอย่างเชื่องช้า คุณค่าความนิยมในพรรค/กลุ่มการเมืองนั้นๆ จึงไม่ได้ผลในทันที

จาก “ประชาชน = ประชาธิปัตย์”ในวันนั้น…วันนี้จึงอาจจะไม่เหมือนเดิมเช่นเดียวกับอุดมการณ์พรรคที่ยึดมั่นในสัจจะ ; รักษาคำพูดและจุดยืนในอดีตนั้น วันนี้อุดมการณ์เป็นแนวทางยึดโยงว่าด้วยผลประโยชน์ที่ลงตัว

เป็นอุดการณ์ที่เลือกยึดโยงผลประโยชน์เหนือการรักษาสัจจะวาจา/ จุดยืนของพรรค ส่วนใครจะทุกข์ทรมานจากจุดยืนนี้ก็ช่วยไม่ได้จริงๆ