ถามก่อนเลยว่า คุณคิดว่านายกรัฐมนตรีไทยคนปัจจุบันมีสติปัญญาเพียงพอกับการทำหน้าที่หรือไม่ ขอให้ตอบคำถามนี้ด้วยความเมตตาไร้อคติ และขอให้ตอบเพื่อช่วยกันประคับประคองให้ประเทศไทยของเราอยู่รอดปลอดภัย

ประเด็นต่อไปคือ คุณอยากให้ประเทศไทยมีนายกรัฐมนตรีเป็นคนมีความสามารถหรือไม่หากตอบว่าใช่ ก็ต้องถามว่าแล้วคุณจะทำอย่างไร หากประเทศไทยมีนายกรัฐมนตรีไร้ความสามารถ ไร้สติ ไร้ปัญญา และไร้ความละอาย

อย่างไรก็ตาม ขออรรถาธิบายภาพรวมโดยไม่เน้นเฉพาะหรือเจาะจงองค์กรใดองค์กรหนึ่งว่า ความสามารถและศักยภาพของผู้นำมีความสำคัญและจำเป็นอย่างยิ่งต่อความอยู่รอดขององค์กร หากองค์กรมีผู้นำไร้ความสามารถ องค์กรนั้นล่มสลายและหายนะแน่นอน ดังนั้น ผู้นำองค์กรต้องมีศักยภาพ มีสติปัญญา มีความรอบรู้ มีความละอายและต้องมีความมั่นใจโดยมีเหตุมีผลเหมาะสม หากผู้นำขาดความมั่นใจ ก็หมายความว่าไม่สามารถสร้างความเชื่อถือให้เกิดกับสมาชิกองค์กรได้ รวมถึงไม่สามารถสร้างความเชื่อมั่นศรัทธาให้ผู้ที่ต้องเข้าไปมีปฏิสัมพันธ์กับองค์กรได้ แต่หากผู้นำมั่นใจในตนเองมากเกินเหตุ มากเกินพอดี และมากแบบผิดๆ เสียจนไม่ยอมรับข้อด้อยจุดอ่อนของตัวผู้นำ แบบนี้ก็ทำให้องค์กรพินาศฉิบหายได้เช่นกัน

ผู้นำที่มั่นใจมากเกินเหตุ แต่ไร้สติปัญญามีพฤติกรรมอย่างหนึ่งคือชอบให้ถามในเรื่องง่ายๆ ที่ไม่มีประโยชน์ต่อสังคม แต่จะเกิดอาการหงุดหงิดโดยพลันเมื่อเจอคำถามสำคัญที่ตัวเองไม่มีปัญญาตอบ ครั้นเมื่อไม่มีปัญญาตอบ ก็แสดงนิสัยเสียด้วยการบอกว่าอย่าถามแบบนี้-แบบนั้น อย่าถามยุแยง หรือไม่ก็ยกป้ายสัญลักษณ์กากบาท เพื่อแสดงให้รู้ว่า ตนเองเจอคำถามที่ตนไม่มีปัญญาตอบ หรือไม่ก็จะใช้การบอกว่าถามไม่สร้างสรรค์ ถามแบบนี้ไม่รักชาติ ถามแบบนี้ไม่หวังดีกับประเทศชาติ ถามแบบนี้เป็นการบ่อนทำลายชาติ

ผู้นำที่โง่ ขาดเขลา ไร้สติ สิ้นปัญญามีลักษณะอย่างหนึ่งคือเวลาตอบคำถามใดๆ จะต้องเกณฑ์ให้พวกขี้ข้า บรรดาลิ่วล้อ และบริวารทั้งหัวหงอกหัวดำไปยืนรายล้อมตัวเอง ทำนองว่าต้องการแรงสนับสนุนตลอดเวลา แต่จริงๆ แล้วก็เพื่อจะให้ขี้ข้าเหล่านั้นตอบแทนตัวเอง ในยามที่ตนเองนั้นไม่มีปัญญาตอบคำถามได้ อันที่จริงเรื่องนี้ไม่ใช่แค่น่าสมเพชตัวผู้นำไร้ปัญญาเพียงฝ่ายเดียว แต่ต้องบอกตรงๆ ว่า รู้สึกสมเพชเวทนาบรรดาขี้ข้าทั้งหัวหงอกหัวดำ ที่ไปยืนออสอพลออยู่รอบๆ ตัวผู้นำที่ไร้ปัญญาเสียมากกว่า

เป็นเรื่องน่าสมเพชที่ผู้นำโง่ๆ มักชอบให้เหล่าขี้ข้าโง่ๆ มีนิสัยสอพลอไปอยู่รอบๆ ตัว แต่ที่น่าสมเพชยิ่งกว่าคือขี้ข้าเหล่านั้นไม่กล้าบอกความจริงกับผู้นำโง่ๆ ว่า ที่ผู้นำโง่ได้พล่ามเพ้อออกไปนั้น มันคือการแสดงความโง่ซ้ำแล้วซ้ำอีก เมื่อผู้นำโง่มีเหล่าขี้ข้าสอพลอรอบล้อม ก็เข้าทำนองฝนตกขี้หมูไหล คนจัญไรมาพบกัน

ผู้นำไร้สติสิ้นปัญญาไม่เคยตัดสินใจแก้ปัญหาได้ถูกต้อง เหมาะสม และเท่าทันสถานการณ์ แต่จะอ้างโน่นนี่นั่นเสมอ เช่น รอให้ทำเรื่องนี้เรื่องนั้นก่อน แล้วจะไปแก้ปัญหา ทั้งๆ ที่ปัญหาได้ระเบิดจนกลายเป็นวิกฤตการณ์ไปแล้ว แต่ผู้นำไร้ปัญญาก็ยังบอกว่าต้องรอก่อน เพราะว่าผู้นำไร้ปัญญาไม่สามารถเข้าใจได้ว่าวิกฤตการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นมันไม่สามารถรอได้ แต่มันต้องเข้าไปแก้ไขโดยฉับพลันด้วยสติปัญญาและด้วยความเข้าใจที่ถ่องแท้ บวกประสบการณ์และความเชี่ยวชาญช่ำชองซึ่งเรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องของคนไร้ปัญญา ไร้ฝีมือไร้ประสบการณ์ แต่ทว่าดีแต่ปากเท่านั้น

ผู้นำที่ไร้ปัญญาคือคนที่พูดไม่รู้เรื่อง สื่อสารไม่มีประสิทธิภาพ สั่งการไม่เป็น พูดไม่รู้เรื่องแก้ปัญหาไม่ได้ ทำให้ปัญหาเล็กๆ บานปลายกลายเป็นวิกฤตการณ์ เพราะบริหารจัดการไม่เป็น

หากบ้านเมืองไหน หรือองค์กรใดมีผู้นำที่มีโทษลักษณะดังกล่าวข้างต้น รับรองว่าพบกับความพินาศฉิบหายในที่สุดอย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยง