นักการเมืองจำเป็นต้องมีจริยธรรมหรือไม่ ตอบว่าจำเป็นมากที่สุด แต่ถ้าหากนักการเมืองย้อนถามว่าอะไรคือจริยธรรม ก็น่าจะหมายความว่านักการเมืองคนที่ถามเช่นนั้นไม่น่าจะมีจริยธรรมในมโนสำนึก

นักการเมืองหลายคนอ้างว่าจริยธรรมเป็นนามธรรม จึงไม่สามารถวัด และปฏิบัติได้ชัดเจน นักการเมืองบางคนอ้างว่าต้องระบุให้ชัดว่าทำอะไร อย่างไร จึงจะเรียกว่าถูกหรือผิดจริยธรรม

การที่นักการเมืองอ้างว่าจริยธรรมเป็นนามธรรม ไม่ใช่เรื่องผิด เพราะจริยธรรมเป็นนามธรรมจริงๆ แต่การที่นักการเมืองอ้างว่าไม่รู้ว่าอะไรบ้างที่เข้าข่ายผิดจริยธรรม ต้องบอกว่าการอ้างเช่นนี้นับว่าเป็นการอ้างเพื่อจะไม่ต้องปฏิบัติตามหลักจริยธรรมเสียมากกว่า

นักการเมืองมักอ้างว่าเข้ามาเพื่อพัฒนาบ้านเมือง แต่ไม่บอกว่าจะพัฒนาอย่างไร พัฒนารูปแบบไหน ทำอะไรก่อนหรือหลัง ต้องใช้งบประมาณจำนวนเท่าไร และสรรหางบประมาณมาจากที่ไหน เรื่องแบบนี้ถือได้ว่านักการเมืองพูดไปโดยไม่มีหลักการ และหลักเกณฑ์ ไม่มีความชัดเจน แต่ถามว่าเรื่องแบบนี้ถือนักการเมืองทำผิดจริยธรรมหรือไม่ ตอบว่ายังไม่น่าจะเข้าข่าย
ทำผิดจริยธรรม เพียงแต่เป็นการพูดแบบตีขลุม พูดแบบลวกๆ โดยไม่ลงรายละเอียดให้ชัดเจน

แต่หากนักการเมืองรู้ตัวชัดเจนว่าตนเองนั้นเป็นเจ้าพ่อเจ้าแม่ เป็นเจ้าของซุ้มมือปืน ขายของเถื่อน ทุจริตฉ้อฉล ซื้อเสียงทั้งทางตรงและทางอ้อมในการแข่งขันเลือกตั้งระดับต่างๆ ทั้งระดับชาติและระดับท้องถิ่น เรื่องแบบนี้แม้กฎหมายจะยังตามเอาผิดนักการเมืองคนนั้นไม่ได้ แต่นักการเมืองก็จำเป็นต้องรู้ตัวเองว่าตนเองนั้นไม่ใช่คนที่เหมาะสมกับการเป็นนักการเมืองในกลุ่มนักการเมืองน้ำดี แต่ทว่าบ้านเมืองของเรานั้น หานักการเมืองจำพวกน้ำดียากมาก เพราะฉะนั้น จึงพบเห็นแต่นักการเมืองน้ำเน่าเป็นส่วนใหญ่ เมื่อสังคมของเรามีนักการเมืองน้ำเน่าเป็นจำนวนมาก ก็จึงเกิดคำถามจากนักการเมืองจำพวกบกพร่องจริยธรรมว่าอะไรคือจริยธรรมของนักการเมือง

หากนักการเมืองส่วนมากเป็นคนดีโดยแท้จริงแล้ว สังคมจะไม่ได้ยินนักการเมืองถามว่าอะไรคือจริยธรรม เพราะคนดีไม่มีคำถามเรื่องจริยธรรม แม้จริยธรรมจะไม่มีมาตราวัดอย่างชัดเจนก็ตาม แต่คนดีจะต้องทำดี เพราะเชื่อมั่นมาโดยตลอดว่าคนดีต้องทำดี และไม่มีคนดีคนไหนถามว่าทำอะไร ทำอย่างไรจึงจะเรียกว่าทำดี

เปรียบเทียบให้เห็นง่ายๆ ว่า หากนักการเมืองผู้ชายมีภรรยา แล้วเขารักภรรยาโดยแท้จริง เขาจะไม่ถามว่าต้องทำอย่างไรจึงจะแสดงให้เห็นว่าเขารักภรรยาของเขา อย่างน้อยที่สุดคือเขาต้องไม่คิดนอกใจภรรยาของตนเองทั้งทางตรงและทางอ้อม คนรักภรรยาจริงๆ จะไม่ถามว่าทำอย่างไรจึงจะเรียกว่านอกใจภรรยา

นักการเมืองที่ไม่เคยคิดโกงบ้านกินเมืองจะไม่ทำพฤติกรรมใดๆ ที่นำไปสู่การโกงบ้านกินเมือง และไม่โฆษณาชวนเชื่อว่าตนเองไม่โกงไม่กิน แต่นักการเมืองที่ตั้งใจเข้าสู่เวทีการเมือง เพราะต้องการโกงบ้านกินเมือง จะพล่ามเพ้อตลอดเวลาว่าตนเองขาวสะอาดบริสุทธิ์ ไม่โกงไม่กิน รวยแล้วไม่โกง แต่กลับมีพฤติกรรมโกงกินตลอดเวลา ทั้งต่อหน้าและลับหลัง ทั้งทางตรงและทางอ้อม นักการเมืองไร้จริยธรรมจะยึดกุมอำนาจรัฐไว้ตลอด แม้ตัวเองไม่สามารถยึดกุมได้ แต่ก็ส่งน้องสาว น้องเขย ลูกสาว และหุ่นเชิดการเมืองของตนเข้าไปทำหน้าที่โกงบ้านกินเมืองแทนตัวเองตลอดเวลา