คำว่า “โลกเดือด (global boiling)” คือคำที่เลขาธิการองค์การสหประชาชาติ (นายอันโตนิโอ กูเตอร์เรส) ใช้เป็นครั้งแรกเมื่อกลางปี 2566 เพื่อแทนคำว่า “โลกร้อน (global warming)” โดยมีความต้องการเตือนชาวโลกว่าอุณหภูมิโลกร้อนขึ้นกว่าเดิม มันเลยคำว่าร้อนจนกลายเป็นเดือดแล้ว มาตรการต่างๆ ที่นักวิทยาศาสตร์ได้เรียกร้องให้ชาวโลกร่วมกันลด

การประชุมสมัชชาภาคีกรอบอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ สมัยที่ 29 หรือ คอป 29 (COP29) ที่กรุงบากู สาธารณรัฐอาเซอร์ไบจาน ตัวแทนจากเกือบ 200 ประเทศถกเถียงกันอย่างหนัก โดยตัวแทนจากประเทศกำลังพัฒนาและประเทศเกาะบางแห่งเดินออกจากที่ประชุมด้วยความไม่พอใจเพราะข้อตกลงเป็นภาพลวงตา ไม่สามารถแก้ไขความรุนแรงของปัญหาที่ทุกประเทศกำลังเผชิญอยู่ดังนั้นอินเดียจึงขอคัดค้านการยอมรับข้อตกลงนี้

ไซมอน สตีลล์ เลขาธิการกรอบอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ ยอมรับว่า เป็นการเจรจาที่ยากเย็น แต่ก็ได้ข้อตกลงที่เปรียบเสมือนกรมธรรม์ประกันภัยให้แก่มนุษยชาติในการรับมือกับภาวะโลกร้อน อย่างไรก็ดี กรมธรรม์นี้จะมีผลบังคับใช้ต่อเมื่อมีการจ่ายเบี้ยประกันอย่างครบถ้วนและตรงต่อเวลาเท่านั้น ภายใต้ข้อตกลงนี้ประเทศร่ำรวยรับปากจะจัดสรรเงินช่วยเหลือประเทศกำลังพัฒนาในการรับมือกับภาวะโลกร้อนปีละ 300,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ราว 10.34 ล้านล้านบาท) ภายในปี 2578 เพิ่มขึ้นจากข้อตกลงเดิมที่รับปากจะจัดสรรปีละ 100,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ราว 3.45 ล้านล้านบาท) ภายในปี 2563 แต่เพิ่งทำได้จริงเมื่อปี2565 และจะหมดอายุในปี 2568 ข้อตกลงนี้ยังได้วางกรอบสำหรับการประชุมคอป 30(COP30) ที่บราซิลในปีหน้า ให้ภาคีจัดทำแผนปฏิบัติการด้านสภาพภูมิอากาศที่จะดำเนินการในช่วงทศวรรษหน้าด้วย

ของประเทศไทยไม่รู้ว่ามีการส่งใครประชุมเพราะยังไม่เห็นข่าวคราว ออกมา และไม่รู้ว่าประเทศไทยจะได้ส่วนแบ่งเท่าไหร่ แต่รัฐบาล แพทองธาร ชินวัตรล้มแผนแนวคิดจะขึ้นภาษีมูลค่าเพิ่มจาก 7% เป็น 10 – 15% ก็ลองใช้ช่องทางข้อตกลงของประเทศร่ำรวยรับปากจะจัดสรรเงินช่วยเหลือประเทศกำลังพัฒนาในการรับมือกับภาวะโลกร้อน เพราะถึงตอนนี้ดูเหมือนว่า “ไก่ตาเปียก ไก่ป่วย”ก็ต้องคว้าไว้แม้จะเล็กๆ น้อยๆ ก็ดีกว่าเอาหินทุ่มใส่เท้าตัวเองด้วยนโยบายภาษีที่ชาวบ้านไม่อยากให้ทำ