คนในสังคมไทยทุกวันนี้ดูเสมือนว่ามีสิทธิเสรีภาพเต็มที่ สามารถเลือกสรรสิ่งต่างๆ ได้โดยอิสรเสรีแต่ถามว่าแล้วจริงๆ นั้น คนในสังคมไทยมีอิสระเสรีภาพในการเลือกจริงหรือ

สังคมเรามีพรรคการเมืองมากมาย แต่ถามว่านักการเมืองที่มีล้นหลามนั้นเป็นนักการเมืองคุณภาพสักกี่คน มีนักการเมืองสักกี่คนที่ไม่แสวงหาผลประโยชน์ส่วนตัวจากการเข้าไปมีอำนาจรัฐ มีพรรคการเมืองกี่พรรคที่ไม่ใช่สมบัติส่วนตัวของนายทุนนักธุรกิจเจ้าของพรรค

เราอาจจะดูเสมือนว่ามีอิสระในการเลือกใช้ เครือข่ายโทรคมนาคมในชีวิตประจำวัน แต่ถามจริงๆ ว่าบริษัทผู้ให้บริการด้านโทรคมนาคมในบ้านเราแข่งขันกันโดยสมบูรณ์จริงหรือ ทุกวันนี้
เราไม่ถูกบริษัทโทรคมนาคมเอารัดเอาเปรียบเรากระนั้นหรือ บริษัทโทรคมนาคมของรัฐ มีศักยภาพแข่งขันเพื่อให้บริการที่ดีที่สุดกับผู้บริโภค จริงหรือ แล้วเรามีหน่วยงานที่มีหน้าที่กำกับดูแลกิจการโทรคมนาคมที่ทำงานอย่างจริงจังเพื่อสิทธิประโยชน์ของประชาชนผู้ใช้บริการ จริงหรือ หรือว่าเรามีหน่วยงานเหล่านั้นก็จริง แต่ก็เป็นเพียงหน่วยงานที่ตั้งขึ้นเพื่อเป็นที่ทำมาหากินของคนบางกลุ่มเท่านั้น โดยคนที่มีอำนาจหน้าที่กำกับดูแลกิจการโทรคมนาคมของประเทศก็ยังตกเป็นเสมือนทาสของนายทุนเจ้าของธุรกิจโทรคมนาคม เขาจึงปกป้องพิทักษ์รักษาผลประโยชน์ของนายทุนมากกว่าตั้งใจปกป้องผลประโยชน์ของประชาชน

ทุกวันนี้คนไทยดูเสมือนว่ามีสิทธิ์เลือกซื้อสินค้าข้าวของอุปโภค-บริโภคโดยเสรี แต่ถามจริงๆว่าเราทุกคนมีอิสระในการเลือกซื้อสินค้าจริงหรือ เราคงไม่ปฏิเสธว่าในบ้านเมืองของเรานั้นมีนายทุนใหญ่ที่ผูกขาดการค้าการขายสินค้าอุปโภค-บริโภคอยู่เพียงไม่กี่ราย ถามจริงๆ ทุกวันนี้เมื่อคุณออกไปจับจ่ายซื้อข้าวของอุปโภค-บริโภคคุณไปซื้อจากที่ใด แล้วคุณทราบดีใช่หรือไม่ว่า ใครคือนายทุนเจ้าของกิจการห้างร้านที่คุณเข้าไปซื้อของ และคุณก็คงทราบดีอีกเช่นกันว่า นายทุนเจ้าของธุรกิจเหล่านั้นขยายกิจการครอบคลุมไปทั่วทุกหัวระแหงทุกภูมิภาคของไทย โดยบางรายขยายกิจการไปในทุกตรอกซอกซอยที่มีผู้คนอยู่อาศัยหนาแน่น

สังคมไทยดูเสมือนว่าเป็นสังคมที่ธุรกิจต่างๆที่สำคัญต่อการดำรงชีวิต ต่างแข่งขันการทำธุรกิจกันอย่างจริงจัง แต่ต้องบอกว่าในความจริงนั้น หลายธุรกิจในประเทศไทยสมยอม หรือสมรู้ร่วมคิด หรือฮั้วกันตลอดเวลา แต่ทำเสมือนว่าแข่งขันกันอย่างจริงจัง แต่คนที่รู้เท่าทันกลเกมเล่ห์อุบายของนักธุรกิจจอมฮั้วต่างบอกตรงกันว่าสังคมไทยเป็นสังคมที่เต็มไปด้วยการกินรวบ การควบรวม ยิ่งเจ้าของกิจการขนาดใหญ่ระดับประเทศและระดับข้ามประเทศฮั้วกัน หรือควบรวมกิจการกัน ก็หมายถึงความเสียหาย เสียเปรียบของผู้บริโภค ทำให้ไม่มีการแข่งขันเพื่อให้บริการที่ดีขึ้นอย่างแท้จริง และทำให้ผู้บริโภคต้องจ่ายค่าบริการที่แพงกว่าความเป็นจริง และที่สำคัญยิ่งกว่าคือคุณภาพของการบริการจะเลวทรามตกต่ำลงทุกขณะ เพราะไม่มีความจำเป็นที่ผู้ให้บริการต้องแข่งขันเพื่อเพิ่มคุณภาพของสินค้าและการบริการ

ถามทิ้งท้ายว่าคนไทยส่วนใหญ่รู้หรือไม่ว่าสังคมไทยตกอยู่ใต้การผูกขาด การกินรวบโดยนายทุนใหญ่บางกลุ่ม ตอบว่าคนไทยส่วนใหญ่รู้ แต่ทว่าไม่มีทางเลือก ไม่มีทางออก เพราะหันไปทางซ้ายก็เจอนายทุนกินรวบ หันไปทางขวาก็เจอนายทุนกินรวบ แม้กระทั่งหันไปหารัฐบาลก็ยังเจอรัฐบาลที่ฮั้วกันเพื่อแบ่งปันผลประโยชน์สาธารณะ นี่คือความจริงที่แสนเลวร้ายของสังคมไทย