การออกมาสร้าง “สัมโมทนียกถา” ด้วยวาจา “เหยาะยาพิษลงในขันน้ำผึ้งทองคำ” นั้น แม้คนทั่วโลกจะขยันใช้กัน แต่ผู้ปฏิบัติการได้อย่าง “ดุเดือดดุดันและดุฉกรรจ์” กว่าคนชาติอื่น ต้อง “ยกโป้ง” ให้ชาวสารขัณฑ์

“ชาวสารขัณฑ์” ล้วนเชี่ยวชาญในการใช้ปิยวาจาที่ฟังแล้ว “สุดเจ๋ง” แต่ทุกวจีล้วนซ่อนการ “ดูถูกเหยียดหยาม” และ “การเหน็บแนม” อย่าง “สุดเห่ย” เต็มตาชั่งทั้งสิ้น

โดยเฉพาะ “นักการเมือง” ทุกคน ถือเป็น “เอตทัคคะ” ในการใช้คำ“สุดหวาน” แต่กลับ “ซ่อนดาบเอ็กซ์คาลิเบอร์ ซ่อนซามูไรยูระมาสะ และซ่อนง้าวมังกรเขียวหนัก 82 ชั่งของกวนอู” ทำการประหารอีกฝ่ายอย่างสุดโหด

วาทกรรมเหล่านั้น ถ้อยคำที่สุดฮิตคงหนีไม่พ้นคำ “พ่อมหาจำเริญ” ซึ่งฟังอย่างผิวเผินเหมือนคำ “ชมเชย” และ “คล้ายยกย่อง” ราวกับเป็นการมอบรางวัลให้แก่คนที่ตนรักและห่วงใย

แต่กูรูภาษาสารขัณฑ์ทั้งหลาย ต่างออกมา “แจงสี่เบี้ย” ว่า “คำแปลที่สุดชัดและความหมายที่สุดจริง” คือ “วจีเหน็บแนมจากคนปากหวานก้นเปรี้ยว” ที่ต้องการสื่อความหมายว่า

“เอ็งนอกจากมือไม่พายแล้ว ยังเอาเท้าราน้ำอีกต่างหาก”

ยกตัวอย่างเช่น อธิบดีคนหนึ่ง กล่าวกับผอ.สำนักฯ ด้วยปิยวาจาว่า“พ่อมหาจำเริญรีบไปช่วยแก้ไขปัญหาน้ำท่วม 7 หมู่บ้านโดยด่วนด้วย ชาวบ้านจะได้หายเดือดร้อน”

ดังนั้น การที่ “ท่านโยคีศานติศีล” แห่งเมืองสารขัณฑ์ ไปขึ้นเวทีหาเสียง“ณ เมืองสองแคว” หลังจากร่ายยาวอวยตนเอง เป็นคนที่มี “ฉากทัศน์สุดไฉไล”ทำงานเพื่อประโยชน์ของประชาชนและของประเทศอย่างมากมาย จนได้รับการยกย่องให้เป็น ผู้นำจิตวิญญาณของชาวสารขัณฑ์แล้ว “จบท้าย” ด้วยปากที่ไร้หูรูด “โยคีศานติศีล” ก็ได้กล่าวฉอดๆ ว่า ส่วนการแก้ปัญหาเศรษฐกิจที่ยังไม่ดีเยี่ยมตามที่ตั้งใจ เพราะมีรัฐมนตรีบางพรรคที่ร่วมรัฐบาล ที่ทำงานแบบ “ใส่เกียร์ว่าง”

ดังนี้ ท่านโยคีจึงประกาศบนเวทีดังๆ “พ่อมหาจำเริญ ช่วยขยันทำงานแก้ปัญหาให้บ้านเมืองด้วย เงินงบประมาณที่ค้างท่อก็ขอให้ใช้ให้เป็น”

กูรูทางการเมืองบางท่าน จึงได้แปลความหมายของถ้อยคำเหล่านั้น ออกมาเป็นภาษาง่ายๆ อย่างตรงไปตรงมา ว่า “เสนาบดีพรรคร่วมบางรายมือไม่พายแต่ยังใช้เท้าราน้ำ”

ด้วยประการฉะนี้ วาทกรรมสุดดัง “พ่อมหาจำเริญ” ของท่านโยคีศานติศีล จึงเป็นการขยี้ขย้ำพรรคร่วมรัฐบาลบางพรรคอย่างสุดแสบ

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม