“ม่านสุดท้ายแห่งละครชีวิต องก์ที่เจ็ดสิบแปด ค่อยปิดลงอย่างแสนสงบ

พี่ปุ๊พี่แก้วจากไปสงบสู่ธรรมชาติ ณ วัดคะตึกเชียงมั่น ลำปาง

ยามเช้ามืดแห่งวันอาทิตย์ที่ยี่สิบเจ็ด เมษายน สองพันห้าร้อยหกสิบแปด

ท่ามกลางการสวดส่งวิญญาณครั้งสุดท้าย

ขบวนรถเคลื่อนร่างสู่สุสานประตูม้าหลวงพ่อเกษม เขมโก

ที่ซึ่งร่างอันไร้วิญญาณได้เข้าสู่เตาเผา

ท่ามกลางความอาลัยรักครั้งสุดท้ายของครอบครัว ญาติสนิท มิตรสหาย

ควันธูปควันไฟลอยละลิ่วสู่ท้องฟ้า

ดุจดวงดาวที่ส่องประกายในความทรงจำตราบนิรันดร์

บทกวีสรุปความ “งานศพ” :

๑. งานศพ

ณ สถานโศกศานต์...เงียบสงัด

รวมญาติมิตรน้อมวันทาอาลัย

บุญกุศลสวดอภิธรรมนำใจ

ส่งดวงวิญญาณ์สู่สรวงสวรรค์

ผูกพันเหนี่ยวรั้ง...อาลัยล้น

น้ำตาหลั่งริน...สะท้อนใจ

ชีวิตนี้แสนสั้น...ดุจสายลม

จงทำดี...ทุกลมหายใจเอย

๒. เพื่อนมิตร:

เสียใจอาดูร...เมื่อเพื่อนลา

ภาพเยาว์วัยแจ่มชัด...ในความทรงจำ

เตือนใจย้ำ...ทุกนาทีมีค่า

ใช้ชีวิตคุ้มค่า...ทุกเวลา

พี่ชาย/ครอบครัว:

สูญเสียลึก...เกินกว่าจะเอ่ยคำ

เหมือนใจหาย...ส่วนหนึ่งพลันจากจร

ร้อยพันความทรงจำ...ผูกพันแน่นเหนียว

เจตนารมณ์พี่...น้องจักสานต่อ...ตราบดินกลบ

๒๓ เมษา สองห้าร้อยหกสิบแปด พี่ลาแล้ว...แต่ใจยังคงอยู่ร่วมกัน

เมษาลาแล้ว...แสงแดดอ่อนโรย

ณ ลำปางนี้...ใจน้องยังโหยหา

พี่ชายจากไป...ไกลเกินนัยน์ตา

มิอาจพบหน้า...เพียงรำลึกในใจ

กลับมาบ้านเก่า...เงียบเหงาเกินใคร

เฝ้ามองหาเงา...พี่ชายหายไป

แต่ความผูกพัน...สุรวิชัยศักดิ์ศรี

ยังคงยั่งยืน...ณ ร้านชัยประสาน

สายใยพี่น้อง...ร้อยรัดมิคลาย

สถิตย์ในใจ...รักมั่นคงตลอดกาล

ความทรงจำดี...งดงามเกินกว่า

จะเลือนหายไป...จากห้วงกาลเวลา

ขอส่งบทกวีนี้...แด่พี่ชาย

ความรักความอาลัย...ไม่เคยจาง

จะเก็บความดีงาม...ไว้ทุกทาง

รำลึกถึงพี่...ตลอดกาลนิรันดร์

แผ่นดินนี้...ชีวีมอบ

ป๋าแม่หนุน...ครอบครัวล้อม

สติปัญญา...นำทางพร้อม

มิตรเคียงค้อม...ดับทุกข์ทน

ธรรมนำใจ...ให้ร่มเย็น

ยามอรุณรุ่งเรือง...ส่องประกาย

วันวัยเคลื่อนคล้อย...มิอาจหวนคืน

ความชรามาเยือน...กายใจผัน

แต่สุขเกษมนั้น...สร้างได้ด้วยมือตน

จงศึกษาเรียนรู้...คู่กายใจ

ใส่ใจดูแลตน...แต่เนิ่นนาน

สร้างพลังกายใจ...ให้ยืนยง

วัยชราสราญรมย์...เกษมศรี

เกินร้อยคำ...เอื้อนเอ่ยความรู้สึก

ผูกพันลึก...เกินกว่าจะลืมเลือน

จารึกไว้...ในห้องแห่งความเยือน

ความดีพี่...ส่องนำมิคลอนเคลื่อน

น้องจักทำ...ความดีส่งสะพาน

กุศลทาน...สู่พี่...นิรันดร

ความรักและอาลัย...ในใจน้อง

ร้อยกรองเป็นกวี...ศรีสง่า

ถึงพี่ชายผู้จากไป...ไกลตา

แต่ความผูกพันนั้น...มิเลือน

หนึ่งคือบท...แห่งรำลึกอาลัย

จากใจน้อง...ที่แสนอาวรณ์

สองคือบท...ความสอนใจคน

เรื่องชีวิต...และความตายอันแน่นอน

สามคือสาระ...ล้ำเลิศประเสริฐศรี

เรื่องศาสดา...ผู้ทรงมีเมตตา

ประสูติและสวรรคต...นั้นหนา

เป็นแสงธรรม...นำทางโลกเรืองรอง

สี่คือหนังสือน้อง...ตั้งใจบรรจง

“ชีวิตมนุษย์คนหนึ่ง”...ส่งถึงงาน

สองร้อยห้าสิบเล่มนั้น...คือประมาณ

มอบแด่ผู้มา...ด้วยใจศรัทธา

ห้าคือการเดินทางไกล...ไปลำปาง

ยกเลิกทุกสิ่งอย่าง...ด้วยอาลัย

ไปส่งพี่...ด้วยใจภักดิ์และภักดี

ตราบชีพนี้...ยังคงทำต่อไป

ความรักน้อง...จักเป็นเช่นสายธาร

ไหลรินผ่าน...ทุกห้วงแห่งความเศร้า

แม้พี่จากไป...ในความเงียบเหงา

ความรักเรา...จะยังคงอยู่เอย

เงียบงัน...วันลาจาก

มิใช่เพียงร่างดับ...กลับพบค่า

ทุกข์สุข...รักผูกพัน...ส่องประกาย

มิตรไมตรี...เคารพใจ...ส่งศรัทธา

บทเรียนชีวิต...ความหมาย...ตราตรึง

ชัยวัฒน์ สุรวิชัย