พวกคนรุ่นใหม่ต้องการให้ประเทศไทยพัฒนาทัดเทียมกับประเทศทางตะวันตก แต่พวกเขาเห็นว่ามันเป็นไปไม่ได้ ถ้ายังมี....

1.สถาบันพระมหากษัตริย์ เพราะพวกเขาเห็นว่าอยู่มานานจนตามโลกไม่ทัน ถ่วงความเจริญและไม่มีประโยชน์ใดๆ

2.คนแก่ คนพวกนี้ส่วนมากอยู่เพื่อรอวันตาย กลายเป็นภาระของลูกหลานต้องดูแล และของสังคมที่ต้องจ่ายภาษีจำนวนมหาศาลเพื่อให้บริการด้านสุขภาพ แทนที่จะนำเงินเหล่านั้นไปพัฒนาประเทศ

ทั้งสถาบันพระมหากษัตริย์และคนแก่จึงเป็นตัวขัดขวางการพัฒนาและถ่วงความเจริญดังนั้นพวกเขาจึงต้องการกำจัดสถาบันพระมหากษัตริย์และคนแก่ให้หมดประเทศการพัฒนาจึงจะไปต่อได้

วิธีของพวกเขาก็คือ บ่อนเซาะสถาบันพระมหากษัตริย์ให้พังทลาย และสาปแช่งคนแก่ให้ตายไวๆ! ยกเว้นพวกคนแก่ที่อยู่ใน “ขบวนการส้ม”

ความต้องการให้สถาบันพระมหากษัตริย์สูญสิ้นและคนแก่ตายนั้นมีเหตุมาจากนักการเมืองพรรคส้ม พรรคการเมืองนี้ใช้ “หลักคิดและวิธี” เดียวกับประเทศตะวันตกคือ “แบ่งแยกแล้วปกครอง”

ประเทศนักล่าอาณานิคมทั้งยุคเก่าจนถึงยุคปัจจุบัน ใช้วิธีนี้ทั้งนั้น

ลัทธิมาร์กซ์ก็ใช้วิธีนี้ แต่แบ่งแยกเป็นชนชั้น ได้แก่ ชนชั้นผู้ถูกกดขี่กับชนชั้นผู้กดขี่

“ประเทศนักล่าอาณานิคม” สร้างความแตกแยกของคนในชาติต่างๆ ให้ต่อสู้ทำลายล้างกันจนประเทศชาติอ่อนแอ ส่วนตนก็นั่งบนภูคอยกำกับทั้ง 2 ฝ่าย

“พรรคส้ม” ใช้วิธีแบ่งแยกตามคำสอนของลัทธิมาร์กซิส ที่พวกเขาเป็นสาวก เพียงแต่ไม่ได้ประกาศชัดเจนว่าแบ่งแยก พวกเขาแบ่งแยกคนจนกับคนรวย แบ่งแยกผู้มีอำนาจมากกับผู้มีอำนาจน้อยและไม่มี เช่น แบ่งแยกทหารเกณฑ์และทหารชั้นผู้น้อยกับนายทหารที่เป็นผู้บังคับบัญชา แบ่งแยกนักเรียนกับครูอาจารย์ แบ่งแยกคนรุ่นเก่ากับคนรุ่นใหม่ แบ่งแยกคนแก่กับคนหนุ่มสาวและวัยรุ่น เพื่อทำลายสายใยของผู้คนในสังคมให้ขาดสะบั้นและอ่อนแอ

ทั้งหมดล้วนซ่อนการแบ่งแยกเป็นชนชั้นไว้

เด็ก วัยรุ่น และหนุ่มสาว รวมทั้งคนวัยกลางคนนั้น เป็นเป้าหมายที่จะปั่นหัวให้เชื่ออย่างที่พวกเขาต้องการได้ ก็จะเป็นบ่าให้พวกเขาใช้เหยียบขึ้นครองอำนาจผูกขาดประเทศ ส่วนคนแก่ที่เชื่อแบบเดียวกับพวกเขาก็เชื่อมาตั้งแต่วัยหนุ่มสาวแล้ว ส่วนคนแก่ที่ไม่เชื่อแบบเขาจะปั่นหัวอย่างไรก็ยาก จึงถูกเรียกอย่างดูแคลนว่า “พวกล้าหลังคลั่งชาติ”

คนแก่พวกนี้แหละที่พวกคนรุ่นใหม่สาปแช่งกันทุกวันในโลกออนไลน์ให้ตายๆไปซะ!

สิ่งที่พวกเขา “ไม่ได้คิด” เพราะโดนปั่นหัวจนมึนเมาก็คือ กว่าพวกเขาจะเกิดและเติบโตมาจนถึงวันนี้....วันที่พวกเขาสาปแช่งคนแก่ให้ตายนั้น คนแก่ทั้งหมดล้วนได้สร้างบ้านสร้างเมืองให้เป็นปึกแผ่นและสร้างเนื้อสร้างตัวไว้เป็นฐานให้คนรุ่นต่อๆ มาได้มีชีวิตที่สุขสบายกว่าคนรุ่นตน

ให้พ่อแม่และพวกเขาได้เกิดและเติบโตจนปีกกล้าขาแข็ง มีแผ่นดินให้เหยียบยืน มีประเทศให้อยู่อาศัย ไม่ต้องเป็นพลเมืองชั้น 2 ชั้น 3 ในประเทศอื่น มีสาธารณูปโภคพื้นฐานต่างๆ ทั่วประเทศ มีสถานศึกษาให้พวกเขาได้มีการศึกษาสูงๆ มีสถานบันเทิงต่างๆ มีแหล่งช้อปปิ้ง มีสถานที่เช็คอินมากมาย ได้อยู่ดีมีสุข บ้างก็มีชีวิตหรูหราฟุ่มเฟือย ไม่ต้องดิ้นรนกระเสือกกระสนหาเช้ากินค่ำ หรือกินไม่ครบ 3 มื้อ เหมือนคนรุ่นบุกเบิกที่แก่เฒ่าในวันนี้

ถ้าคนพวกนี้มองย้อนไปดูในยุคปู่ย่าตายายของตน ที่มีภาพเก่าๆ ก็มีให้เห็นมากมาย จะเห็นว่าผู้คนส่วนมากอยู่ในภาคเกษตรกรรมที่ต้องพึ่งฟ้าพึ่งดิน แผ่นดินกันดารขาดแหล่งน้ำ ไม่มีถนนหนทางอย่างทุกวันนี้ และส่วนมากยากจนขัดสน ต้องลำบากกันเลือดตาแทบกระเด็น

ประเทศจะเจริญได้ ไม่ใช่ด้วยใครคนใดคนหนึ่งและรุ่นใดรุ่นหนึ่ง แต่เจริญเพราะทุกคนทุกรุ่นช่วยกันทำหน้าที่-ประกอบอาชีพของตน คนรุ่นก่อนหน้า-อายุมากกว่าก็แก่เฒ่ายุติการทำงานไปก่อน ซึ่งก็คือการปลดภาระหน้าที่ ส่วนคนรุ่นต่อๆ มาก็ทำหน้าที่ต่อและก็แก่เฒ่าไปเช่นกัน เหมือนคลื่นทยอยเข้าหาฝั่งแล้วสลายไป

จึงไม่ได้หมายความว่าคนแก่อยู่ถ่วงความเจริญหรือขัดขวางความเจริญของประเทศชาติ ตรงกันข้ามพวกเขาได้สร้างสมความเจริญไว้ให้ประเทศและคนรุ่นต่อๆ มาได้ใช้ประโยชน์อย่างทุกวันนี้ จึงไม่สมควรที่จะถูกสาปแช่งให้ตายไปไวๆ แต่สมควรที่รัฐและคนรุ่นปัจจุบันจะต้องดูแลพวกเขา

เช่นเดียวกับจะต้องดูแลคนแก่เฒ่าในวันหน้า ที่ในปัจจุบันยังเป็นคนหนุ่มสาวอยู่

วิมล ไทรนิ่มนวล