เช้าตรู่ของวันพฤหัสบดีที่ 24 กรกฎาคม 2568 เป็นเช้าที่อากาศแนวชายแดนไทย-เขมร ค่อนข้างเย็นฉ่ำสดใส แต่จู่จู่ก็กลายเป็นวันอันตรายที่ประวัติศาสตร์ไทยต้องจารึกไว้อย่าง “สุดเจ็บ”

“ต้องจารึกไว้อย่างสุดเจ็บ” เพราะเป็นเช้าที่ทหารกัมพูชาได้เปิดฉากยิงถล่มใส่ทหารไทยที่ป้องกันแนวชายแดน บริเวณฐานหมูป่าด้านตะวันออก ห่างจากปราสาทตาเมือนธม 200 เมตร ซึ่งตั้งอยู่ที่อำเภอพนมดงรัก จังหวัดสุรินทร์

การระดมยิงอย่าง “สุดระห่ำ” ของทหารเขมร ทำให้ทหารไทยต้องยิงตอบโต้เพื่อป้องกันผืนแผ่นดินไทย แล้วในบัดดล การ “ปะทะ” ก็กระจุยกระจายออกไปอย่างกว้างขวาง อย่างน้อยๆ มี 6 จุด ชายแดนที่เกิด “ลามไฟ” ทหารไทยและทหารเขมรต่าง “เล่นสงกรานต์กระสุน” กันอย่างสุดมัน

แต่จู่จู่ก็เกิด “สิ่งไม่คาดหมาย” ทหารขอมได้ “กระทำผิดกติกาสงคราม” อย่าง “สุดป่าเถื่อน” โดยใช้อาวุธสงครามที่ร้ายแรง เช่น “ยิงด้วยจรวดหลายสิบลำกล้องที่เรียกว่า BM-21” ยิงถล่มใส่พื้นที่ชุมชนของชาวบ้าน เช่น ที่อำเภอกาบเชิง จังหวัดสุรินทร์ และยิงถล่มปั๊มน้ำมันที่บ้านผือ อ.กันทรลักษ์ จังหวัดศรีสะเกษ จนมีประชาชนผู้บริสุทธิ์ “ดับชีพ” เป็นจำนวนมาก และ “เดี้ยงพิการ” จำนวนเยอะ

นอกจากนั้น ทหารเขมรยังโจมตีแหล่งชุมชนโบราณ ปราสาทต่างๆ จนแนวรบขยายกว้างออกไปถึง 7 จุด

เมื่อกองทัพไทยประจักษ์แจ้งว่า ทหารเขมรได้ใช้วิธีป่าเถื่อนถล่มพื้นที่ชุมชนชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ โรงพยาบาล จนมีผู้คนตายและบาดเจ็บจำนวนมากเช่นนี้ จึงยกระดับสงครามจากการปะทะกันธรรมดา กลายเป็นการนำ “ยุทธการจักรพงษ์ภูวนาถ” ออกมาใช้ทันที ซึ่งกูรูด้านความมั่นคงต่างให้ความหมายว่า “ยุทธการจักรพงษ์ภูวนาถ คือการเผด็จศึกปราบศัตรู แบบม้วนเดียวจบ”

“ดังนั้น นายทหารระดับสูงสุดของกองทัพไทย จึงมาบัญชาการรบด้วยตนเอง และทุกเหล่าทัพต่างปฏิบัติการเผด็จศึกร่วมกัน”

ด้วยประการฉะนี้ “วัน The Longest Day” ดังกล่าว “เครื่องบิน F-16 6 ลำ จึงผงาดฟ้า” เล็งเป้าทำลายล้าง “บก.พลน้อยร่วมสนับสนุนพื้นที่ 8” และ “บก.พลน้อยร่วมสนับสนุนพื้นที่ 9” ของกองทัพกัมพูชาที่ช่องอานม้า จังหวัดอุบลราชธานี ซึ่งเป็นฐานยิงจรวดหลายลำกล้อง BM-21 จนทำให้ชาวไทยตายและบาดเจ็บจำนวนมาก ถูก F-16 ทำลายล้างจนพังพินาศ”

“แถม F-16 ยังได้ทำลายทางขึ้นและกระเช้าส่งกำลังบำรุงขึ้นไปบนภูมะเขือของเขมร พังพินาศอีกต่างหาก”

“พฤหัสบดีที่ 24 กรกฎาคม 2568” จึงเป็นวันที่ต้องจารึกของกองทัพไทย ปฏิบัติการ “จักรพงษ์ ภูวนาถ” ได้สยบศัตรูที่ป่าเถื่อนจน “สิ้นฤทธิ์หมดสิทธิ์กำแหงหาญ” 

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม